Elemental!!!, เรื่องแรก

[Mr.0]

สวัสดีครับ ผม Rluckนะ วันนี้จะเอาฟิคที่ตัวเองแต่งมาลองให้อ่านดู อ่านแล้วรู้สึกเป็นไงก็บอกผมด้วยนะ ผมจะแต่งเป็นตอนสั้นๆ เพราะพึ่งหัด อ่านแล้วอาจจะรู้สึกแปลกๆก็ได้ อย่าถือสานะครับ

สารบัญ

Chapter 1 "สลัมN-VI"
Chapter 2 "E-45877"
Chapter 3 "ธาตุดิน"
Chapter 4 "สลัดอวกาศ"
Chapter 5 "S-20936"

เริ่มเลย!!



เมือง “Neterword” เมืองแห่งอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดใน “Ta-us(โลก)” เมืองที่มีประชากรมากที่สุด ในแต่ละวันผู้คนในเมืองก็ใช้ชีวิตเรื่อยไป ไม่มีใครสนใจใคร ถือคติที่ว่า “ปลาใหญ่กินปลาเล็ก” แต่ที่น่าแปลกใจ เมืองนี้กลับไม่มีศัตรูหรือเมืองต่างๆมารุกราน เนื่องจากเมืองนี้ถูกปกครองด้วยองค์กรที่ยิ่งใหญ่ ที่เติบโตขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว [SaironS]…



ELEMEN TAL the story



Chapter 1 “สลัมN-VI”

วันนี้ก็เป็นวันปกติของทุกวัน ร้านอาหารในสลัมที่ N-VI ก็ยังไม่ค่อยมีลูกค้าเช่นเดิม เนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่ย้ายไปอาศัยอยู่ในตัวเมือง N-Iและ N-II ที่เป็นแหล่งทำมาหากินได้มากที่สุด ถัดจากตัวเมืองส่วน
N-III จะเป็นแหล่งสลัมทั้ง5แห่ง คือ N-IV,N-V,N-VI,N-VIIและN-VIII ยิ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองN-Iมากเท่าไหร่ ความสะดวกและความปลอดภัยยิ่งน้อยลง สลัมที่N-VI ก็เช่นกัน ทุกๆวันจะมีคดีอย่างต่อเนื่องตกวันละสิบๆกว่าคดี ผู้คนที่ไม่สามารถเอาตัวรอดได้จากในตัวเมือง ก็ต้องอพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่สลัมต่างๆ

ตัดกลับมาที่ร้านอาหารที่เดิมในสลัมN-IV วันนี้ก็ยังมีลูกค้าไม่กี่คนเท่าเดิม เจ้าของร้านมีชือว่า กริน อายุ 50 กว่าๆเริ่มทำสีหน้าเบื่อหน่าย คนที่มากินอาหารส่วนใหญ่มีแต่พวกกินและชักดาบ ลืมบอกไป ร้านนี้มีชือว่า [Cup man] สักพักหนึ่งได้มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เขาแต่งตัวแปลกๆ ใส่ชุดเกราะสีดำคลิบทอง ผมดำ ใสกางเกินสีดำ ที่ข้อมือของเขาทั้งสองข้าง มีผลึกหินสีน้ำตาลรูปร่างแปลกๆติดอยู่ กรินมองไปที่ชายคนนั้นพร้อมกับถอนหายใจ

“เฮ้อ~~ วันนี้ยังไม่ได้เงินซักแดงเดียวเลย … แกกลับไปก่อนไป๊!!”

กรินพูดขึ้นพร้อมหันหลังไปหยิบถ้วยชามมาเช็ดทำความสะอาด ผู้ชายคนนั้นลงไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ของร้านอาหาร แล้วพูดขึ้นว่า

“แหม~~วันนี้ไม่ได้มากินฟรีหรอกน่า… พึ่งได้เงินมาเยอะนะเนี่ย กะว่าจะเอามาจ่ายค่าหนี้ แต่คงไม่จำเป็นหรอกมั้ง??”
ผู้ชายคนนั้นพูดพร้อมกับลุกขึ้นทำท่าจะออกจากร้าน

“โอ๊ะๆ!! เดี๋ยวก่อนซิ ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรกนี่น่า… อ้ะ เชิญนั่งๆ”
“ก็แค่นั้นแหละ… เอาข้าวผัดปลาซามัวจานนึง”
เขาลงไปนั่งไกว่ห้างบนเก้าอี้อีกครั้ง พร้อมกอดอกทำสีหน้าแสดงความเป็นใหญ่ ชื่อของเขาคือ
[O-fen Y oofrer](โอเฟ่น วาย ออฟเรอร์) ชายหนุ่มอายุ18ยกๆ พระเอกของเรื่องนี้ หน้าตาก็ไม่ได้หล่อมากมาย เชิงกวนTeenนิดๆ

“เอ้า!! ได้แล้ว!!” [กึงงง!!!]
“นี่เฮีย วางจานเบาๆหน่อยไม่ได้เรอะ!!”
โอเฟ่นพูดขึ้นมาพร้อมหยิบเงิน 10,000 ซาร์ด ขึ้นมาโชว์

“เอาเงินมานี่!!” [ฟุ่ปปป!!!!]กรินฉกเงินจากมือโอเฟ่นไปหมด

“อ้าวเห้ย!! เอาไปยังนี้ได้ไง!?”
“เงินที่แกกินเลยไม่เคยจ่ายนะเกินหมื่นด้วยซ้ำ ให้กินอีกจานก็บุญแล้ว!!”

โอเฟ่นพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าก้มหน้ากมตากินต่อไป

“(ชิ ไม่อร่อยซักอย่าง เพราะงั้นและคนถึงไม่เข้าร้าน )” โอเฟ่นบ่นเบาๆ
“หา~~~!? แกว่าไงนะ?” กรินหันมามอง
“ปละ…เปล๊า!!! ไม่มี๊ ไม่มีอะไรคร้าบบบ!!”
โอเฟ่นกลืนข้าวผัดลงคอเสียงดังทั่วร้าน พร้อมกับโซ้ยข้าวผัดกินต่อไปเงียบๆ แต่ในขณะที่กรินกำลังนับเงินที่ได้จากโอเฟ่น ผู้ชายในร้านคนนึง ได้ลุกขึ้นวิ่งไปฉกเงินจากมือแล้วหนีออกจากร้านไป กรินวิ่งตามออกไปนอกร้านพร้อมตะโกนให้คนช่วย แต่ไม่มีใครช่วย โอเฟ่นเดินออกมาด้วยท่าทางเก็กหน่อยๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า

“เอางี้ดีกว่า… ผมจะตามไปเอาเงินมาให้ แต่หนี้ทั้งหมดต้องหายกัน”
กรินยืนคิดอยู่พักนึง และพูดออกมา

“ครึ่งนึง!!”
“หา~~~!!!”
โอเฟ่นอุทานขึ้นพร้อมมองไปที่หน้าของกริน
“ครึ่งเดียวเท่านั้น ไม่เอาก็แล้วแต่แก!!”
“ก็ได้ๆ ครึ่งนึงนะ ครึ่งนึง”

โอเฟ่นใส่เกียร์2(?) ใช้โซล(??)รีบวิ่งตามคนร้ายไปในซอยเปลี่ยวที่หนึ่งทันอย่างเหลือเชื่อ คนร้ายเห็นนึกว่าผีเลยรีบใส่เกียร์3(???)วิ่งหนี้แต่ลืมไปว่าเกีย3อืดทำได้แค่ขยายร่าง โอเฟ่นตะโกนขึ้น

“ยะ…หยุดนะเฟ้ยยย!!...แฮ่กๆ”
ยังพูดไมจบดี โอเฟ่นกระโจนเข้าหาตัวคนร้ายพร้อมง้างหมัดขึ้นมา

“โอะๆๆ…โอเฟ่นน! พะๆๆพั้นช์!!!”
หมัดอันรุนแรงของโอเฟ่นพุ่งเข้าใส่หน้าของคนร้ายอย่างเต็มๆ จนคนร้ายลงไปน็อคคาที่ ธนบัตรเงินหลุดออกจากมือคนร้าย ปลิวว่อนไปทั่ว กลายเป็นแบ็คกราวให้โอเฟ่นยืนเก็กอย่างสง่างาม พร้อมพูดขึ้นมา

“ถ้าจะโกรธที่แพ้ชั้นละก็…ไปโกรธความอ่อนแอของตัวเองซะ!!”
พูดจบโอเฟ่นก็รีบวิ่งตามเก็บเงินที่ปลิวไปอย่างทุลักทุเล แต่ในมุมมืดหนึ่งของซอย มีคนๆหนึ่ง จ้องมองมาที่โอเฟ่นและพูดขึ้น…
“[E-45877]…”





-----------------------------------------------------

[Mr.0]

ต่อๆ



Chapter 2 “E-45877”

ที่ร้าน cupman โอเฟ่นนำเงินมาคืนให้กริน กรินรีบคว้าเงินแล้วมานับ

“ขาดไป2,000 ซาร์ด…”
“เอ๋??”
“ก็บอกว่าขาดไป2,000ไงเล่า!!!”
กรินตะโกนด่าใส่หน้าโอเฟ่น โอเฟ่นถึงกลับหงายหลังตกจากเก้าอี้ ดังโครมม!

“หายไปไหน2,000!??” กรินถามโอเฟ่น
“อะ…เอ่อ…คงตกไประหว่างทางที่เอาเงินมาให้มั้ง?”
“มั้งเรอะ!! งั้นสัญญาหนี้ที่เหลืออยู่อีกครึ่งนึงถือว่าโมฆะ!!!”
“ห๊า!!! บ้ารึเปล่า!!! ยังไงก็ได้เงินไม่ใช่เรอะ!?”
โอเฟ่นตะคอกใส่กรินด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“งั้นชั้นลดให้2,000”
โอเฟ่นไม่มีทางเลือก เลยยอมแต่โดยดี

“อะ…อ้า~~ ก็ดีๆ ดีกว่าไม่ได้ละวะ”
กรินยิ้มอย่างมีความสุข ในขณะที่โอเฟ่นนั่งหน้าบึ้ง สักพักกรินพูดกับโอเฟ่น

“หมดธุระของแกแล้ว ออกจากร้านชั้นไปได้แล้ว”
“เออ!! รู้แล้วน่า…ชิ”
โอเฟ่น ลุกจากเก้าอี้และเดินออกจากร้านไป เมื่อออกมานอกร้าน สิ่งที่ตาของโอเฟ่นเห็น มีแต่สิ่งที่เลวร้าย คนป่วยคนใกล้ตายนอนอยู่อย่างไม่เป็นที่เป็นทาง พื้นที่มีแต่เศษน้ำขังชื้นๆ กลิ่นของขยะที่เน่าเหม็นที่ถูกส่งมาทิ้งจากตัวเมืองเขต N-II โจรขโมยของที่ลักทรัพย์ผู้คน แม้แต่ตำรวจก็ไม่ยอมตามจับแต่เนิ่นๆ เดินเอ้อระเหยไปวันๆ บางทีก็มีไปรีดไถเงินจากประชาชน ร้านของกรินเองก็ด้วย ต้องจ่ายค่าส่วยทุกๆอาทิตย์ เมืองนี้ช่างเน่าเหม็นเสียจริง….

โอเฟ่นเดินไปในซอยต่างๆโดยไม่มีจุดหมาย เขาไม่มีงานทำ นานๆทีก็ได้เงินจากที่ไปช่วยเหลือคนอื่นที่โดนโจรวิ่งราวฉกของไป แต่ก็ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ คนมันขี้เหนียวกันหมดทั้งสลัมนี่นะ โอเฟ่นเดินผ่านไปที่ทางเข้าไปเมืองเขตN-III ที่นั่นมีประตูบานใหญ่ขวางอยู่ มีตำรวจและหน่วยงานราชการเฝ้าอยู่ยั้วเยี้ย เขาจ้องมองไปที่ประตูนั่น เพราะเขาฝันว่าสักวัน ต้องไปที่นั่นให้ดาย การจะเข้าไปในตัวเมืองทั้ง3เขต จำเป็นต้องจ่ายเงินค่าผ่านประตูก่อน เขตN-III จ่าย 50,000 เขต N-II จ่าย 10,000 และเขต N-I จ่าย 100,000 ถ้าเข้าไปได้ต้องมีอนาคตที่สดใสรอเขาอยู่แน่ๆ พระอาทิตย์ตกดินแล้ว โอเฟ่นเดินกลับมาที่บ้านของเขา จริงแล้วก็คือลังกระดาษขนาดใหญ่ที่นำมาต่อเป็นบ้านแบบหยาบๆเท่านั้น โอเฟ่นเข้าไปในลังกระดาษและนอนลงมองไปบนฟ้า เขาหยิบกระบองสั้นอันหนึ่งขึ้นมา เขามองดูมันอย่างมีความสุข ก่อนที่จะเห็นเงาคนค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆเขา

“นายเป็นใคร? มาทำอะไรที่บ้านชั้น”
โอเฟ่นลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปที่เงาของคนที่กำลังใกล้เข้ามา ไม่มีเสียงตอบรับจากเงานั้น โอเฟ่นลุกขึ้น แล้วมองไปที่คนๆนั้น แต่มองเห็นไม่ถนัดเนื่องจากเป็นตอนกลางคืน ที่มืดสนิท เห็นแต่เพียงว่าเป็นผู้ชายตัวผอม สูงประมาณ170 กำลังเดินมาเรื่อยๆ โอเฟ่นเลยพูดต่อไป

“หยุดอยู่ตรงนั้นและ ถ้าแกไม่หยุดละก็… อย่าหาว่าชั้นไม่เตือน”
ชายปริศนายืนหยุดทันที เค้าจ้องมองมาทีโอเฟ่น โอเฟ่นรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี สักพักชายคนนั้นก็ชี้มาที่โอเฟ่น

“ชั้นมารับนายกลับไป…Earth-45877!”
“หา~~!? แกพูดอะไรเนี่ย บ้ารึเปล่า?”
โอเฟ่นยืนฟังอย่างงงๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ชายปริศนายังมองมาที่โอเฟ่นเช่นเดิม เค้าเหยียดขาข้างขวาไปข้างหลัง และพูดขึ้น

“ปลดปล่อย!!” [ตูมมมมม!!!!]
เกิดมีแรงระเบิดรุนแรงขึ้นที่เท้าข้างขวาของชายคนนั้น แรงระเบิดนั้นได้ส่งตัวเค้าพุ่งมาข้างหน้าอย่างรวดเร็วหาโอเฟ่น โอเฟ่นตกใจถึงกับอึ้งไปหลายวิฯ แค่พุ่งมาไม่พอ ยังพุ่งขาข้างซ้ายกระแทกใส่ท้องโอเฟ่นดัง [บั่กกก!!!] โอเฟ่นกระเด็นกลับไปถึงบ้านลังกล่องของเขาจนเละไม่เป็นท่า เมื่อโอเฟ่นตั้งสติได้จึงลุกขึ้นมา แต่ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ ชายคนนั้นฟาดขาพุ่งเข้ามาที่หน้าโอเฟ่นอย่างรวดเร็ว

[ปั่กกก!!!] ขาพุ่งเข้าใส่โอเฟ่น แต่โอเฟ่นใช้แขนทั้ง2ข้างรับไว่ได้ และดันพลักกลับไป แต่ชายปริศนานั้นได้ตีลังกาหมุนตัวกลับออกไปก่อน โอเฟ่นตั้งหลักได้จึงถามต่อไป

“แกต้องการอะไรกันแน่…แฮ่ก”
“บอกไปแล้ว…นายไงละ”
“หา~~?ละเมอตดรึเปล่า? ชั้นเนี่ยนะ!?”
“ใช้แล้วละ E-45877!!”
โอเฟ่นก็ยังงงอยู่ดี ตอนนี้ในหัวเขาไม่ต้องการรับฟังอะไรทั้งนั้น ต้องการแต่ชนะหรือหลบหนีไปเท่านั้น โอเฟ่นยกแขนข้างขวาที่มีผลึกหินสีน้ำตาลขึ้นมา และตะโกนเสียงดังขึ้น

“OPEN-UP!! POWER!!!” [เปรี๊ยะๆ!!!]
พร้อมกับจิ้มลงบนผลึก ผลึกหินที่แขนเกิดปฎิกิริยาขึ้น มีแสงส่องออกมาจากผลึก หร้อมกับเศษของหินและดินที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นห่อหุ้มแขนของโอเฟ่นไว้ ชายปริศนากับไม่ตกใจอะไรเลยและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“S.O.E(Spirit of element)!!”
“บ่นอะไรฟะ!? คราวนี้ชั้นเอาจริงแล้ว ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยไปซะ!!”

ชายคนนั้นพุ่งเข้าใส่โอเฟ่นทันที โดยไม่เกรงกลัวอะไร โอเฟ่นเองก็เช่นกันวิ่งเข้าใส่ทันที และตะโกนขึ้น

“เอาไปกินซร้า!!! โอะๆๆ…โอเฟ่นน! ซะๆๆซุปเปอร์พั้นช์!!!”
ชายปริศนาใช้เท้าขวาแตะลงที่พื้น พร้อมพูดว่า

“สะสม…ปลดปล่อย!!!” [ ตูมมมม~~~~!!!]
แรงระเบิดมหาศาลที่เท้าข้างขวาทำให้ความเร็วและแรงในการเตะเพิ่มขึ้น และพุ่งชนปะทะกับกำปั้นหินของโอเฟ่นอย่างรุนแรง [ตูมมมม!!!] เสียงของการปะทะกันดังไปทั่วบริเวณ แรงลมและอากาศกระจัดกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้าง พอแรงปะทะหายไป เหลือทั้งสองที่ยืนอยู่ปะทะกันอยู่

[โพละ!!!] “อึ๊ก!!??”
แขนหินของโอเฟ่นถึงกับแตกออกทันที พร้อมกับรอยช้ำที่มือ แต่ฝ่ายชายปริศนาก็เช่นกัน [ฉูดดดด!!!] เท้าขวาของเขามีเลือดพุ่งออกมาจากทุกทาง ฝนเลือดขนาดย่อมตกลงกระทบพื้นพร้อมกับตัวของเขาที่ ทรุดฮวบลงไป แม้โอเฟ่นจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่แรงกระแทกตอนปะทะกันก็ทำให้โอเฟ่นจุกจนขยับไม่ไหวเช่นกัน ชายปริศนามองสายตาที่เคียดแค้นมาทางโอเฟ่นและพูดว่า

“ฝากไว้ก่อน…”
พูดเสร็จก็รีบเดินกระเพกกับไปทันที โอเฟ่นเองก็มองไปที่ชายคนนั้น เขายิ้มแบบโล่งใจก่อนพูดขึ้น

“ฝากไว้นะ อย่าลืมมาเอาละ! ฮะ ฮะ …”
เหงื่อของโอเฟ่นไหลออกมาเยอะผิดปกติ ตาพร่ามัวไปหมด เขายืนแทบไม่ไหว จึงเดินไปพิงกำแพงอยู่ข้างๆบ้านของเขาที่กลายเป็นเศษขยะไปแล้ว พร้อมกับค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆ แล้วก็พูดขึ้นมาเบาๆ

“พวกมันอีกแล้วงั้นเหรอ…แฮ่ก…ผมควรทำยังไงดี… [Xaion]”



--------------------------------------------------------------

[Charmise]

555+ อ่านตอนแรกกับตอนสองจบแล้ว บรรยายใช้ได้ๆ ออกแนวแฟนตาซีล่ะสิ


ตอนแรกบั่นทอนได้ใจ 555+ (มีเกียร์1 23 มาจากไหนฟระ -*-)

ตอนสองค่อยยังชั่วหน่อย แต่ถ้าเป็นไปได้ พยายามใช้อีโมแค่ตอนที่ไม่เข้าฉากซีเรียสจะดีมากครับ เอาเป็นพอสีสันเนาะ



รออ่านต่อๆไปอยู่เน่อออ หวังว่าเนื้อเรื่องคงจะเข้มข้นขึ้น สู้ๆ อาลัค *--*

[Mr.0]

Chapter 3 “ธาตุดิน”


ตอนนี้เป็นเวลา เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว สถานที่หนึ่ง ในสลัมเขตN-IV ตึกหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับประตูเมืองเขตN-V ได้มีเสียงของชายคนหนึ่งพูดขึ้นอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์เก่าๆขนาดเล็ก

“E-45902 ทำภารกิจไม่สำเร็จ จับตัวE-45877มาไม่ได้ครับ”
ชายคนนั้นพูดขึ้น เขามีรูปร่างใหญ่โต มีผ้าคลุมสีเทาคลุมตัวอยู่ สวมหมวกเหล็กพร้อมกับแว่นสีม่วงขนาดใหญ่ ตรงกลางของหมวกมีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกที่ถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดประทับอยู่

“งั้นรึ…”
เสียงพูดที่ดังออกมาจากจอมอนิเตอร์ เป็นเสียงที่เงียบสงบและไม่รู้สึกอะไร จอมอนิเตอร์แสดงรูปของชายที่เป็นที่มาของเสียงได้ไม่ชัดนัก ชายสวมหมวกเหล็กจึงพูดต่อ

“ควรทำยังไงต่อดีครับ กับE-45902ที่ทำงานพลาด?”
“ให้โอกาสมันอีกครั้ง ถ่ายทอดคำสั่งข้า ให้E-45902ไปจับตัวE-45877ให้ได้ ถ้าทำไม่สำเร็จ ก็ฆ่ามันทิ้งซะ!!”
ภาพในจอมอนิเตอร์ดับลงอย่างรวดเร็ว ชายสวมหมวกก็รีบเดินออกจากตึกทันทีเช่นกัน สักพักฝนก็เกิดตกหนักขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ ผู้คนที่เดินไปมาก็รีบกับเข้าที่พักกันหมด ทั้งเมืองว่างเปล่า ชายสวมหมวกเองก็เดินจากไปท่ามกลางสายฝน…

ฝนที่ตกลงอย่างหนัก กระทบตัวของโอเฟ่นที่นอนสลบอยู่ ทำให้โอเฟ่นลืมตาตื่นขึ้น เขามองไปรอบๆก่อนที่จะเดินไปที่ใต้สะพานใกล้ๆ แล้วก็ล้มลงนอนต่อที่นั่น… ตอนนี้ก็ถึงเช้าวันใหม่แล้ว ฝนเองก็ยังตกต่อเนื่องกันอยู่แต่ก็ซาๆลงบ้างแล้ว

“เฮ้!! ไอ้หนู ตื่นๆ!!”
เสียงเสียงหนึ่งที่ตะโกนกรอกใส่หูของโอฟ่นอย่างดังจนถึงกับทำให้เปลือกตาที่ปิดอยู่เริ่มเปิดออก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความง่วงนอนหายไป โอเฟ่นที่ใช้มือแคะขี้ตาอย่างงุนงงเสร็จแล้วก็จ้องมองไปที่เสียงที่ปลุกเขาขึ้นมา ไม่ใช่ใครที่ไหน ตำรวจนั่นเอง

“ห้ามมานอนที่นี่เข้าใจมัย!? จะไปไหนก็ไปเลย ไอ้คนจรจัด!!”
“เออ!! รู้แล้วและน่า พูดหนวกหูอยู่ได้ น่ารำคาญ”
“เฮ้ย!! กล้าพูดอย่างนี้กับเจ้าพนักงานเรอะ วอนซะและไอ้นี่!!”
ตำรวจหัวเสียมากที่ถูกโอเฟ่นพูดอย่างนี้ โอเฟ่นเองก็ลุกขึ้นและเดินจากไป ตอนนี้อาการบาดเจ็บก็ทุเลาลงแล้ว แต่ถึงยังไงโอเฟ่น ก็ยังไม่มีที่จะให้ไปอยู่ๆดี เขาไม่มีทางเลือกจึงได้เดินไปที่ร้านของกริน

[ปึง!!!] “ขอข้าวจานนึงดิเฮีย~~”
“ไอ้นี่!! เปิดประตูเบาๆหน่อยไม่เป็นรึไง!!!?”
“น่า~~~….ของอะไรก็ได้จานนึง”
“บ้านเอ็งดิ! เงินก็ไม่จ่าย ยังเสนอหน้ามาอีก”
“แหม~~อย่าใจร้ายกันอย่างนี้ซิครับ เดี๋ยวช่วงล้างจานก็ได้”
“ล้างจาน!!!? นี่แกยังกล้าพูดออกมาอีกเรอะ!? คราวก่อนทำจานชั้นแตกไปตั้งกี่ใบกัน!?”
“สงสารเด็กตาดำๆเถอะนะกั๊บ”

กรินไม่รู้จะทำยังไงดี ไล่ยังไงก็ไม่ไป จริงๆแล้วก็เกือบทุกวันและที่โอเฟ่นจะมากินฟรีโดยไม่จ่ายซักกะแดงเดียว

“เอ้า!! มีให้แค่นี้และ!!” กรินหยิบจานข้าวสวยที่มี่เนื้อย่างโรยหน้ามาให้โอเฟ่น
“ขอบคุณมากคร้าบบบ~~~กินและน้า!!!” [งั่มๆ!!]
“จานและ1000นะ”
[พรวดดดด!!!] เม็ดข้าวที่กำลังจะกลืนเข้าปากถูกพ่นออกมาใส่หน้าของกรินจนหมด

“ไอ้บ้านี่!! ทำอะไรฟร้า!!!”
“เฮียนั่นและ!!! จะขูดเลือดขูดเนื้อประชาชนไปถึงเมื่อไหร่!!!”
“ออกไปจากร้านชั้นเลยไป๊!!!”

โอเฟ่นรีบกลืนข้าวที่เหลือและวิ่งหนีออกจากร้านไปทันที กรินที่ทำหน้าโมหาก็ค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ และยิ้มออกมา
“เจ้าเด็กบ้าเอ้ย!”

โอเฟ่นที่วิ่งหนีมาได้สำเร็จ ก็หยุดพักเหนื่อยอยู่ที่ทางเดิน ชีวิตของโอเฟ่นก็เป็นแบบนี้อยู่ประจำแหละ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตเลย บัตรประชาชนก็ไม่มี ประกันสุขภาพอะไรก็ไม่มี โอเฟ่นเดินไปนั่งที่ม้านั้งที่สนามเด็กเล่น เขามองไปที่เด็กๆที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เด็กนี่ดีจริงๆเลย ไม่ต้องมีอะไรให้คิดมาก เล่น กิน นอน ไปวันๆ
หลังจากนั่งได้สักพักแล้ว โอเฟ่นก็หวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่มีคนมาพูดว่าเขาคือ E-45877 แถมยังมาทำร้ายเขาอีก

“มันคืออะไรกันแน่!? E-45877 แถมแรงระเบิดที่เท้าของหมอนั้นอีก?”
โอเฟ่นนั่งคิดอยู่ได้พักนึง ก็เกิดอาการปวดหัวขึ้นมา เขาตกลงมาจากม้านั่งล้มลงนอนลงกับพื้นอย่างทุลนทุลาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น!? โอเฟ่นคิดขึ้นมาในใจพร้อมกับมีเสียงความถี่สูงที่เข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที โอเฟ่นพยายามมองไปที่ทิศทางที่เสียงนั้นมา โอเฟ่นกับเห็นเท้าคู่หนึงอยู่ตรงหน้า พอกำลังจะแหงนหน้ามองก็ถูกเตะสวนใส่หน้าอย่างจัง ถึงกับกระเด็นไปพร้อมม้านั่ง เด็กๆและผู้คนที่อยู่แถวนั้นต่างตกใจจนหนีไปกันหมด ชายที่เตะใส่โอเฟ่นได้เดินเข้ามาใกล้โอเฟ่นและดึงคอเสื้อเขาขึ้นมา

“ไปกับชั้นได้แล้ว!! E-45877”
โอเฟ่นมองไปที่หน้าชายคนนั้น เขามีผมสีน้ำตาล ที่หน้ามีกละอยู่ทั้ง2ข้าง ตาสีฟ้า ใส่เสื้อยืดสีฟ้า ที่เสื้อข้างขวาบนมีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกสีแดงประทับอยู่ โอเฟ่นที่เริ่มตั้งสติได้มองไปที่ชายคนนั้น

“แก…คนเมื่อคืนใช่มั้ย…”
“โฮ่…จำได้ด้วยรึ?”
“เตะเบาๆแบบนี้มีแกคนเดียวนี่หว่า...”
[บั่กกกก!!!] ชายคนนั้นใช้เข่าสวนเข้ามาที่ท้องของโอเฟ่นอย่างรุนแรงจนโอเฟ่นกระเด็นลงไปกองกับพื้นอีก เสียงความถี่ที่โอเฟ่นได้ยินหายไปแล้ว ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาโอเฟ่นอย่างช้าๆ พร้อมกับเอาขาข้างขวายกขึ้นไว้เหนือหน้าโอเฟ่น ที่ใต้เท้าของชายคนนั้นมีผลึกหินสีน้ำตาลแปลกๆติดอยู่

“จะพาแกกลับไปได้คงต้องทำให้สลบไปจริงๆเท่านั้นซินะ!”
มีแสงสว่างโผล่ออกมาจากผลึกที่เท้าของชายคนนั้น ก่อนที่แสงนั้นจะถูกดูดเข้าไปในผลึกนั้นอีกที

“สะสม…………[ปลดปล่อยยย!!!!]” [ตูมมมม!!!]
เท้าพุ่งมาที่หน้าของโอเฟ่นอย่างรวดเร็ว จนเหยียบมิดหน้าของโอเฟ่นหยุบลงพื้นดิน พื้นดินบริเวณโดยรอบแตกร้าวขึ้นทันที แรงดันอากาศพุ่งกระจายไปโดยรอบ เมื่อเหยียบลงไปได้นานพอสมควรชายคนนั้นก็ดึงเท้าออกมา และก้มลงไปดึงร่างของโอเฟ่นขึ้นมา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เข้าตกใจมากที่สุด

“นี่มัน…หน้าของแก!!!”
ที่หน้าของโอเฟ่นที่ควรจะเป็นแผลขนาดใหญ่แต่ดันกลายเป็นหินอย่างหนาขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมปิดอยู่ ที่พื้นหินมีรอยร้ายจากการถูกเหยียบอยู่แต่ไม่ถึงกับแตก

“ย้ากกกก!!! โอเฟ่น!! อับๆๆเปอร์คัต!!! [ผัวะ!!!]
โอเฟ่นปล่อยหมัดใส่ใต้คางของชายคนนั้นทันที จนทำให้กระเด็นออกไปจนล้มลงไปนอนคาที่ เศษหินที่หน้าโอเฟ่นเริ่มค่อยๆหลุดร่วงลงพื้นและสมานเป็นเนื้อเดียวกับพื้นไปเรื่อยๆ หน้าของโอเฟ่นมีอาการช้ำนิดหน่อย เลือดกำเดาไหลไม่หยุดแต่ไม่ได้เป็นอะไรมากเลย และชี้ไปที่หน้าชายคนนั้นที่กำลังค่อยๆลุกขึ้น โอเฟ่นเลยพูดขึ้น

“นาย…[ธาตุดิน]ซินะ!!”
“………………..”
“ไม่ต้องมาไก๋ ดูดซับพลังจากการกระแทกที่เตะใส่หน้าและท้องชั้นไว้ แล้วก็[ปลดปล่อย]พลังนั้นใส่หน้าชั้นอีกที…ใช่มั้ยละ!? นั่นนะเป็นคุณสมบัติของธาตุดิน!”
“ถ้าใช่...แล้วไง?”
“ไม่แล้วไงหรอก…ทำไมนายถึงใช้พลังแบบเดียวกับชั้นได้ นายเป็นพวกของเจ้า[พวกนั้น]เรอะ!!?”
“…….ยะ…ยังไงก็ตาม..แฮ่ก…ชั้นต้องจับนายไปให้ได้!!!!”
ชายคนนั้นวิ่งเข้ามาหาโอเฟ่นด้วยความบ้าคลั่ง โอเฟ่นนั่งลงกับพื้นและใช่ฝ่ามือขวาแตะที่พื้น

“OPEN-UP!!SWORD!!!” [เปรี๊ยะๆๆๆ!!!!]
แสงพุ่งออกมาจากผลึกอาบมือของโอเฟ่นไว้ มือของโอเฟ่นสอดเข้าไปในพื้นดินอย่างง่ายดาย ชายคนนั้นกระโดดขึ้นไปบนฟ้าและพุ่งถีบใส่โอเฟ่นทันที โอเฟ่นหมุนตัวหลบไปทางขวาพร้อมมีดาบหินอยู่ในมือโอเฟ่น
[ฉัวะ!!!] โอเฟ่นพุ่งเข้าไปฟันอย่างรวดเร็ว ร่างของชายคนนั้นที่อยู่กลางอากาศกับมีเลือดพุ่งออกมาจากตัวรอยแผลที่ถูกฟันป็นแนวเฉียงจากไหล่ขวาลงมาถึงเอวซ้าย จนทำให้หมดสติไป ร่วงลงนอนกับพื้น โอเฟ่นที่ยืนค้างอยู่ในท่าฟันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหล่อเหลา

“โอเฟ่น!!! แสลชชช!!!”
ดาบหินเริ่มค่อยๆสลายไปรวมเป็นเนื้อเดียวกับพื้นจนหมด โอเฟ่นหันไปมองพร้อมชี้ไปที่ชายคนนั้น
“ถ้าจะโกรธที่แพ้ชั้นละก็…ไปโกรธความอ่อนแอของตัวเองซะ”

โอเฟ่นเดินจากไป พร้อมทิ้งร่างของชายคนนั้นไว้…

วันรุ่งขึ้นที่โรงพยาบาลชายปริศนาที่ทำร้ายโอเฟ่นนอนรักษาตัวอยู่ เขาตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดและมองไปรอบๆห้อง ตอนนั้นมีนางพยาบาลเดินผ่านมาพอดี

“นี่พยาบาล!!! ทำไมชั้นมาอยู่ที่นี่?”
“เมือคืนคุณบาดเจ็บหนัก มีผู้ชายคนนึงแบกคุณมานะ ที่ผมสีดำๆและสวมเกราะแปลกๆนะ พอถามชื่อก็ไม่ยอมบอก เพราะงั้นค่ารักษาคุณต้องจ่ายด้วยนะ”
“หา~!?”
นางพยาบาลเดินจากไปทันที เหลือเพียงเขาที่นั่งอยู่บนเตียง

“เจ้าหมอนั่น…ช่วยเราไว้งั้นเหรอเนี่ย…”
สักพักก็มีหมอเดินเข้ามา

“อาการบาดเจ็บเป็นยังไงบ้างครับ มีปวดตรงไหนอีกรึเปล่า?”
“ไม่มีแล้ว…ชั้นจะออกไปจากที่นี่!!”
“งั้นเหรอครับ?งั้นก็พร้อมที่จะ[ตาย]แล้วซินะครับ?”
หมอหยิบปืนขึ้นมาจากในเสื้อคลุมและเล็งไปที่เขา

“นี่แก…เป็นใครกันแน่!?”
“คนที่ทำภารกิจไม่สำเร็จถึงสองครั้ง…ไม่มีการให้อภัยใดๆทั้งสิ้น!”

[ปังงงงงงง!!!!]





------------------------------------------------------

[Charmise]

เห้ย เก็บกันง่ายๆงี้เลยเรอะ =[]="

รอดูตอนต่อไปว่าจะอยู่หรือจะไป



แต่บักโอเฟ่นนี่แปลกคนจริงๆ ใช้ท่าจบไปแล้วเพิ่งจะมาบอกชื่อตอนหลัง เอ้อะ! =_____=""

[Mr.0]

Chapter 4 “สลัดอวกาศ”



“หยุดนะเฟ้ย!! แกหนีไปไหนไม่ได้หรอก!!” [ตึกกๆๆ!!]
“แฮ่กๆ…” [ตึกกๆๆ!!]

เสียงของกลุ่มคนที่กำลังวิ่งไล่คนๆนึงอยู่ในทางท่อระบายน้ำขนาดใหญ่

[ปังงๆๆ!!] “บอกให้หยุดไงเล่า!!”

เสียงปืนที่ดังอยู่ต่อเนื่อง คนกลุ่มนั้นใช้ปืนสาดกระสุนยิงใส่ชายที่กำลังวิ่งหนีอยู่ กระสุนพุ่งไปเจาะทะลุไหล่ข้างขวาของเขา ทำให้ทรุดลงไป แต่ก็ยังฝืนวิ่งหนีต่อไป เขาวิ่งหนีมาเรื่อยๆจนมาถึงส่วนทิ้งขยะประจำเมืองที่นั่นเป็นหลุมขนาดใหญ่อยู่ลึกลงไปข้างล่าง ที่หมายของขยะที่ถูกทิ้งลงไปมีแต่ถูกส่งไปเขตสลัมต่างๆหรือไม่ก็นอกเมือง แต่ด้วยความสูงขนาดนี้ ถ้าโดนลงไปคงมีแต่ตายลูกเดียว ไม่มีทางให้วิ่งต่อไปได้แล้ว

“หมดทางนี้ของแกแล้ว กลับไปกับพวกเราซะดีๆ!”
“ใครจะกลับไปอยู่ในนรกแบบนั้นอีก ใครจะไปยอมกัน”
“ทำเป็นพูดดีไป ยังไงแกก็ไม่มีทางนี้แล้ว แกแพ้แล้ว”
“ไม่มี? พูดอะไรนะ ก็เห็นอยู่ว่ามีนี่?...คนที่แพ้นะ พวกแกต่างหาก!!”
“หา!? หรือว่าแก…อย่านะเว้ย!!”

ชายคนนั้นทิ้งตัวลงไปใน ส่วนทิ้งขยะประจำเมือง ร่างของเขากำลังร่วงล่นลงไปเรื่อยๆ กลุ่มคนที่วิ่งตามมาจะเข้าไปช่วยแต่ก็ไปช่วยไว้ไม่ทัน ก่อนที่เขาจะหายลับไปจากสายตาของคนพวกนั้น เขาได้พูดทิ้งท้ายไว้ประโยคนึง

“ถ้าจะโกรธที่แพ้ชั้นละก็…ไปโกรธความอ่อนแอของตัวเองซะ!!! ฮ่าๆๆๆ!!”


[วูบบบบ!!!] [ฟุ่บ!!] โอเฟ่นสะดุ้งตื่นขึ้น เหงื่อของเขาไหลออกมาเต็มหน้า แสงแดดของดวงอาทิตย์ที่ส่องมากระทบหน้าของเขา วันนี้โอเฟ่นมานอนอยู่ที่สวนสาธารณะ บรรยากาศก็ยังเงียบสงบเช่นเดิม ผู้คนแถวนั้นต่างเดินลอยไปลอยมา งานการก็ไม่ค่อยจะมี ถ้าเป็นในตัวเมืองละก็ป่านนี้ผู้คนคงเดินกันเต็มไปหมดแล้ว โอเฟ่นลุกขึ้นมานั่งพักหายใจ สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก

“ฝันร้ายอีกแล้วแฮะ…”

หลังจากนั่งคิดและบิดขี้เกียจเสร็จแล้ว โอเฟ่นได้เดินไปที่ตู้ขายของอัตโนมัติแถวนั้น โอเฟ่นยอดเหรียญเงิน 500 ซาร์ดลงไปในตู้3เหรียญ ก่อนกดเอาน้ำเปล่ามาขวดนึง โอเฟ่นยืนกรอกน้ำเข้าปากแล้วบ้วนปากไปมาก่อนกลืนน้ำเข้าท้องจนหมด และเขวี้ยงขวดน้ำเปล่าทิ้งแถวนั้น วันนี้ก็เป็นแบบเดิม ไม่มีอะไรทำยิ่งช่วงนี้ก็ถูกตามล่าอีก เงินก็เหลือแค่ 1,500 ซาร์ดเท่านั้น คงอยู่ได้ไม่เกิน2วัน เดี๋ยวก็ต้องกลับไปติดหนี้กรินอีก ขณะเดินคิดอยู่ก็มีโจรวิ่งราวโผล่ออกมา ขโมยกระเป๋าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินอยู่แถวนั้น โอเฟ่นเห็นลู่ทางได้เงินแบบนี้ จึงรีบเสนอตัวเข้าไปช่วยทันที

“ช่วยด้วยค่า!! โจรขโมยกระเป๋าค่า!!!”

“อะเหิ่ม…ไม่ต้องห่วงครับคุณผู้หญิง เดี๋ยวกระผมจะไปช่วยเอง แต่ขอค่าตอบแทนด้วยนะ!”
โอเฟ่นรีบวิ่งไปทันที เทคนิควิ่งความเร็วแสงของโอเฟ่นที่วิ่ง40หลา(36เมตร)ใน4.2วิฯ ได้ไล่เจ้าโจรวิ่งราวได้ทันที โจรเห็นท่าไม่ดีว่าวิ่งหนีไปคงหนีไม่พ้นแน่ จึงหันกลับมาชักมีดขึ้นมาหมายจะเล่นงานโอเฟ่น

“กะ…แก!ตำรวจก็ไม่ใช่ นี่แกเป็นใครกัน!?”
“ความเมพที่ไม่มีใครไปถึง...ความหล่อที่ไม่อาจหยุดยั้ง...พระเอกรูปหล่อแห่งศตวรรษ โอเฟ่น!!วาย ออฟเรอร์เรอร์เรอร์!!!” ยืนเก็กอย่างสง่างาม…
“……………………”
“อึ้งอะดิ! ซึมด๋อยๆ!”
“สราดดดดด!!! ห่าอะไรก็ไม่รู้ เอ็งตายยยยยย!!!!”

โจรวิ่งเข้ามาใช้มีดพุ่งเข้ามา โอเฟ่นเบียงตัวหลบอย่างง่ายดาย พร้อมบิดมือโจรจนปล่อยมีดทิ้งไป โอเฟ่นพลักโจรล้มลงพร้อมดึงเอากระเป๋ากลับมาด้วย

“แกไปซะ!ชั้นไม่ใช่ตำรวจ ยังไงก็ไม่มีสิทธ์จับแกอยู่แล้ว”

พูดจบ โอเฟ่นก็หันหลังกำลังจะเดินกลับเอากระเป๋าไปคื่น แต่โจรคนนั้นกับโกรธแค้นโอเฟ่น เขาค่อยๆหยิบมีดและค่อยๆเดินไปหาโอเฟ่นอย่างช้าๆ พร้อมกับง้างมีดขึ้นมาเตรียมจะเสียบใส่ไหล่ของโอเฟ่น

“ตายยยยย!!!”

โจรพุ่งมีดเข้ามาใส่โอเฟ่น แต่ด้วยความเมพของโอเฟ่นทำให้สามารถใช้นิ้วกลางกับนิ้วชี้หนีบใบมีดที่พุ่งเข้ามาอย่างสบายๆ

“กะจะปล่อยไปแบบไม่ให้เจ็บตัวแล้วแท้ๆ แต่ดูถ้าคงไม่ได้ซะแล้ว…”

โอเฟ่นปล่อยหมัดเข้าที่ท้องของโจรเต็มๆหมัดนึง พร้อมหมุนตัวสบัดมีดจากมือโจรทิ้ง และง้างหมัดเล็งไปที่หน้าของโจร

“โอะๆโอเฟ่น…พั๊นช์ช์!!!” [บั่กกกก!!!!]

หมัดอันรุนแรงและนักหน่วยพุ่งเข้าใส่หน้าโจรทันที ปากถึงกับเบี้ยวไปเลย ล้มลงไปนอนสลบคาที่ และชี้ไปที่โจรคนนั้น

“ถ้าจะโกรธที่แพ้ชั้นละก็…ไปโกรธความอ่อนแอของตัวเองซะ!!!” พร้อมเดินจากไปอย่างสง่างาม

หลังจากนำกระเป๋ามาคืนให้แล้ว โอเฟ่นเองก็ได้เงินมาใช้ซะที ถึงจะได้แค่3,000ซาร์ด ก็ยังพอให้อยู่รอดได้อีกสักพัก ได้แล้วก็ไปร้านอาหารเลย!วันนี้ข้าวก็ยังไม่ได้กิน แถมมีเงินด้วยจะได้ไม่ต้องไปกินข้าวฝีมือห่วยๆของกรินอีก(ขืนไปมีหวังถูกทวงตังค์แน่) โอเฟ่นเดินมาที่ร้านอาหารแถวนั้น เป็นร้านอาหารขนาดใหญ่อย่างหรู ในสลัมแบบนี้ถือว่าหายากพอดูที่จะมีร้านอาหารใหญ่มาเปิดแบบนี้ โอเฟ่นเดินดุ่ยๆเข้าไปในร้านอาหารอย่างช้า พนักงานในร้านได้เดินมาต้อนรับ

“ยินดีต้อนรับครับคุณลูกค้า เชิญมาทางนี้ครับ”

พนักงานพาโอเฟ่นมานั่งที่โต๊ะข้างในร้าน ผู้คนที่มารับประทานอาหารในร้านต่างแต่งตัวดีกันทั้งนั้น ใส่สูทผูกเนคไทกันเป็นแถว

“จะรับอะไรดีครับ?”
“เอาที่แพงที่สุดมาเล้ย!!!” (เอ็งมีแค่4,500เนี่ยนะ)

ผู้คนในร้านหันมามองที่โอเฟ่นกันหมด

“โปรดรอซักครู่นะครับ…”

โอเฟ่นนั่งรออาหารอย่างมีความสุข และพนักงานก็นำอาหารมาเสิฟ

“ข้าวหน้าหงส์อคอวเรียนราดแกงเห็ดคิสเนสรีน ครับ”
“อืม…แค่หน้าตาก็สมเป็นอาหารที่แพงที่สุด งั้นกินและนะ” [งั่มๆ]
“รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ…”
“อืม สุ่โค่ยยยยโย่~~~~!!!!” [งั่มมมมมมมๆๆๆๆๆ]

โอเฟ่นก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร อย่างมีความสุข เขาไม่ได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ คงตั้งแค่ตอนอยู่กับ[Xiaon]ละมั้ง สุดยอดจริงๆสุขสุดๆ โอเฟ่นกินอาหารเสียงดังไปทั่งร้าน ทำให้ลูกค้าที่รับประทานอาหารคนอื่นๆกินกันไม่ลง แถมพอกินเสร็จแล้วยังเรอเสียงดังอีก

“บ๋อยๆมานี่ จานนี้เท่าไร บอกมาดิ” โอเฟ่นกำลังควักตังค์ออกมา
“12,345ซาร์ดครับ…”
“!!!!!!!!!!!?????????”
“เป็นอะไรไปครับ?”
“เอ่อ…เท่าไหร่นะ บะ..บอกมาใหม่อีกทีซิ?” [เหงื่อตก]
“12,345ซาร์ดไงครับ มีอะไรรึเปล่าครับ?”
“อา…(ตึกตักๆ) …หนึ่งหงื่นฉองปันฉามล้อยฉี่ฉิบห้าซาร์ดซินะ”…(ตึกตักๆๆๆ….)
“ครับ??”

โอเฟ่นเหงือไหลออกมาเต็มหน้า เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนพูดขึ้นว่า

“ขอล้างจานได้มั๊ยกั๊บ?”
“………………..”
[แกร็ก!!!] “เฮ้ยย!!”

มีเหล็กโผล่ออกมาจากในเก้าอี้ล็อคตัวโอเฟ่นไว้

“นะ นี่มันอะไรกันคร้าบ!?”
“ก็เอาไว้จับพวกกินแล้วชักดาบไงครับ”
“แหม~…ผมไม่ได้พกดาบมาซะหน่อยนะครับ”
“ไม่ขำนะครับ”

พนักงานดีดนิ้วเรียกพนักงานกล้ามโตมา3คน ล้อมโต๊ะที่โอเฟ่นนั่ง

“เอ่อ…มาทำไมกันเยอะแยะละครับ ไปดูแลแขกโต๊ะอื่นดีกว่านะครับ”
“ก็บอกว่าไม่ขำไงครับ…เอาละจัดการมัน!!”

นักกล้ามทั้ง3คนจับเก้าอี้ที่โอเฟ่นนั่งยกขึ้นแล้วทุ่มทิ้งออกไปนอกร้าน

“อั่ค!!! นี่พวกแกทำกับลูกค้ายังงี้ได้ไง!”
“คนที่ไม่มีเงิน เราไม่เรียกว่าลูกค้าหรอก!!” [ผัวะๆ!!บั่กๆ!!ปั่กๆ!!]
นักกล้าม3คนรุมยำโอเฟ่นอย่างหนัก แต่ขณะที่กำลังรุมยำอย่างเมามันส์อยู่นั้น ก็มีวัตถุแปลกประหลาดขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายเรือบินลอยอยู่เหนือร้าน

“นั่นมันอะไรกัน!?”

นักกล้ามคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น [ตูมมม!!!] เสียงระเบิดขนาดใหญ่ดังขึ้นในตัวร้าน ผู้คนในร้านต่างวิ่งหนีกันอย่างทุลักทุเล แต่ผู้คนที่มารับประทานอาหารในร้านกลุ่มหนึ่ง10คนวิ่งมาขวางไม่ให้ลูกค้าคนอื่นๆหนีไปพร้อมกับถือปืนที่ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าออกมาด้วย พวกนักกล้ามเห็นแบบนั้นก็วิ่งหนีกันไป ทิ้งโอเฟ่นที่ถูกยำจนหน้าบวมนอนถูกล็อคอยู่ คนหนึ่งในกลุ่มคนที่ถือปืนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วพูดขึ้น

“เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ ท่านมาร์ส!!!”

ที่เรือบินที่ลอยอยู่มีช่องเปิดออกใต้ท้องเรือและก็มีลิฟเลือนลงมา ในลิฟนั้นมีคนๆหนึ่งยืนอยู่ด้วย พอลิฟเลื่อนลงมาถึงพื้น ชายคนนั้นก็เดินออกมา

“อา…ทำงานได้ดีนี่…ลูกเรือของเรา!”
“ขอบคุณที่ชมครับ ท่านมาร์ส”

ในกลุ่มคนที่ถูกจับอยู่ตะโกนขึ้นมา

“พะ..พวกแกเป็นใครกัน รู้มั้ยชั้นเป็นใคร มาจับชั้นแบบนี้!!!”

ชายที่ถูกเรียกว่าท่านมาร์ส ได้เดินมาใกล้ๆชายที่ตะโกนถามเมื้อกี้

“แกเป็นใคร เราไม่สนหรอก พวกเราคือกลุ่มโจรสลัดอวกาศ…[E-FRONS!!!]
“หา…อีฟะร๊อน!!??”

โอเฟ่นที่ดูเหมือนจะถูกลืมก็เผลอพูดขึ้นมา คนๆหนึ่งที่เป็นลูกน้องของมาร์สทำท่าไม่พอใจโอเฟ่นมาก จึงเดินเข้าไปหาโอเฟ่นที่นอนอยู่แล้วเตะใส่หน้าโอเฟ่นที่นึง

“สามหาว!!! กล้ามาล้อเลียนตระกูลอีฟรอนส์ของท่านมาร์ส!!!”

โอเฟ่นที่ถูกเตะใส่ที่หน้าก็หันมามองด้วยสีหน้าที่โกรธใส่คนที่เตะหน้าเขา

“แกนะแก…(ถ้ากุไม่โดนล็อคไว้เมิงโดนไปนานแล้ว)”
“เราต้องขออภัยแทนลูกน้องของเราด้วย เราไม่มีธรรมเนียมที่จะปล้นคนยาจกหรอกนะ”
“หา…ยา…จกเรอะ!!!???”

โอเฟ่นมองไปที่ตัวของมาร์ส มาร์ส อี ฟรอนส์[Mask-E-Frons] เป็นชายสูงประมาณ180กว่า รูปร่างผอมมีมือซ้ายเป็นกระบอกปืน(คล้ายของrock man) ใส่ชุดรัดรูปสีฟ้า ใส่สนับเข่าที่เท้า รองเท้าเป็นรองเท้าเหล็กติดอุปกรณ์เต็มไปหมดยันแขนขวา ที่อกข้างซ้ายมีสัญลักษณ์ กระดูกไขว้อยู่ ผูกผ้าพันคอสีส้มยาวสลวย เสื้อเป็นรูปกากบาทอยู่ตรงกลาง ใช้ผ้าปิดตาสีดำข้างขวาไว้ ที่แก้มข้างซ้ายมีปานขนาดใหญ่เป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำอยู่ ผมสีดำ ผมหยักสก

โอเฟ่นมองไปที่ผมที่หยิกหยอยของมาร์ส

“เป็นอะไรไป? ถึงมองมาที่ทรงผมสุดเมพของเรา”
“หา~~!? เมพ!? ผมหยิกหยอยอย่างนั้นนี่นะ!?”
“หา!!?? หยิกหยอย!!??” ลูกน้องของมาร์สประสานเสียงตะโกนพร้อมกัน

มาร์สยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง และก็ยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไรๆ เราไม่ถือสาคนยาจกหรอก”
“หา~~!? ยาจก!!? อย่างแกไม่มีสิทธิ์มาว่าชั้นหรอกนะ!!ผมของแกนะอย่างกับไอ้เส้นหยึกหยอยตรงหว่างขาฟระ!!!”
“หา!!!!????” ลูกน้องของมาร์สประสานเสียงตะโกนพร้อมกัน
[ผึง…](เสียงเส้นประสาทขาดออกจากกัน)

“หยิก…หยอย…งั้น…รึ!?” มาร์สเดินมาใกล้ๆโอเฟ่นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คิ้วข้างซ้ายของมาร์สกระตุกไม่หยุด

“หา~~!? ก็หยิกหยอยอะดิไอ้หน้าดุ้น!! หูหนวกรึไง!?”

โอเฟ่นพูดด้วยหน้าตาแบบกวนประสาท มาร์สใช้มือข้างซ้ายที่เป็นกระบอกปืนขนาดใหญ่ยกชี้มาที่หน้าของโอเฟ่น และพูดขึ้น

“ตายยยยยย…..”
“หา~~”
“ตายซร้าเถอะเอ็งงงงงง!!!!” [ตูมมมมม!!!!]

มีลำแสงขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากปากปืนของแขนมาร์ส ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่โอเฟ่นระเบิดตูม ลูกน้องของมาร์สยืนอึ้งเป็นแทบ ผู้คนที่โดนจับต่างฉวยโอกาสหนีกันไปหมด มาร์สไม่สนอะไรทั้งนั้นระดมยิงใส่โอเฟ่นไม่เลี้ยง

“ท่านมาร์สพอเถอะครับ พวกลูกค้าในร้านอาหารหนีกันไปหมดแล้วนะครับ!!!”
“อย่ามายุ่งกะกรู!!! ตายๆ ย๊ากกๆ!!” [ตูมมมๆๆ!!]
“ไม่ไหวแล้ว ท่านมาร์สเกรียนแตกเอ้ย!!สติแตกแล้ว แบบนี้โดนท่านจาร์สด่าแน่!!”

หลังจากที่มาร์สเกรียนแตกยิงไม่เลือก พอ5นาทีผ่านไป มาร์สก็เริ่มตั้งสติได้ เบื้องหน้ามาร์สที่โดนลำแสงทำลายล้างของมาร์สไปเป็นสิบๆดอกก็เละไปหมด บ้านเรือนเสียหายเป็นแทบ

“ขอโทษนะทุกคน เพราะเราเผลอขาดสติทำให้เป็นแบบนี้”
“มะ ไม่ใช่ความผิดของท่านมาร์สหรอกครับ เพราะไอ้ยาจกนั่นต่างหาก มันหาเรื่องตายเอง ก็สมควรแล้วและครับ!!”
“งั้นพวกเรากลับกันเถอะนะ ทุกคน”
“ครับ!!ท่านมาร์ส!!”

ตอนที่พวกสลัดอวกาศกำลังจะกลับนั่น ก็ได้มีเสียงที่ไม่ขาดคิดขึ้นดังมาจากใต้ดิน

“ก็บอกว่าไม่ได้ยาจกไงละเว้ย!!!”
“หา!! เสียงนี่!! มะ มันเสียงของเจ้ายาจกนั่นนี่ครับท่านมาร์ส!!!”
“มันยังไม่ตายงั้นเรอะ!!!???”
“โอะๆ โอเฟ่น!!! อะๆอันเดอร์กราว!! วิชั่นชั่นชั่น!!!”
[ตูม!!!] “อั่ค!!!”
“ทะ ท่านมาร์ส!!”

โอเฟ่นโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน พร้อมปล่อยหมัดทะยานเข้าใส่ท้องของมาร์ส จนกระเด็นล้มลงไป พวกลูกน้องของมาร์สเห็นดังนั้นจึงมาล้อมโอเฟ่นพร้อมหยิบปืนขึ้นมาจะยิงใส่โอเฟ่น

[ฉับบบ!!!] “หะ!!!?”
“โอเฟ่น!!แสลช!!”

ดาบหินของโอเฟ่นฟันปืนของพวกลูกน้องมาร์สขาดเป็นสองท่อนจนหมด

“นะ…นี่แกเป็นใครกันแน่!!?”
“ความเมพที่ไม่มีใครไปถึง...ความหล่อที่มิอาจหยุดยั้ง...พระเอกรูปหล่อแห่งศตวรรษ…โอเฟ่น!! วายยยย…ออฟเรอร์เรอร์เรอร์!!!” พร้อมยืนเก็กอย่างสง่างาม….

“โอะ โอเฟ่น!? ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย!”
“พวกแกต้องจำไว้! ชั้นนี่แหละ!! เมพพพที่สุด!!!”



--------------------------------------------------------

[Charmise]

5555+ ฮาดีตอนนี้

แต่อยากจะให้ระวังเรื่องการสะกดคำผิดในบางส่วน เข้าใจว่าอาจจะมันส์ในอารมณ์จนลืมตัวเลยพิมพ์ตัวสะกดผิด ยังไงก็ต้องระวังต้องจุดนี้ไว้ด้วยเน่ออ


อ่านไปอ่านมา ชักสงสัยว่าบักโอเฟ่นจะเป็นพวกสติสตางค์ไม่ค่อยจะเต็มเต็งซะละมั้ง ประกาศแต่ละทีต้องมีติดอ่างไปซะทุกครั้งนะน่ะ =_____="" (ฮา)


รอตอนใหม่ๆๆ

[Mr.0]

Chapter5 “S- 20936”




ในเรือบินที่ลอยอยู่เหนือร้านอาหาร ชายคนหนึ่งยืนจ้องมองลงมาข้างล่าง

“เจ้ามาร์สมัวทำอะไรอยู่!?ทำไมชักช้าแบบนี้!!!”

ด้านข้างล่างนั้นโอเฟ่นที่ซัดมาร์สลงไปกอง พร้อมโชว์ความเมพฟันปืนทุกกระบอกจนหมด ก็ถูกรายล้อมด้วยพวกลูกน้องของมาร์ส พวกลูกน้องของมาร์สหยิบมีดเล็กๆขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง


“ถะ ถึงแกจะเก่งขนาดไหนก็เถอะ…แต่ถ้าถูกรุมแบบนี้แกต้องตายแน่!!พวกเรา!!ลุย!!!!”

พวกลูกน้องของมาร์สเข้ารุมโอเฟ่นทันที แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ถูกล็อคอะไรอีกแล้ว เพราะงั้นการจะเก็บกวาดเจ้าพวกนี้จึงเป็นเรื่องที่ง่ายมาก โอเฟ่นโชว์เสต็ปเทพหลบลีกมีดที่พุ่งเข้ามาได้หมดพร้อมใช้หมัดสวนคืนใส่ได้หมด

“อั่ค!!! มันเก่งเหลือเกิน พวกเราจะทำไงต่อดี!?”
“ง่ายๆเลย เอาเงินมาดิ! เดี๋ยวไปปล่อยก็ได้~~”
“หยุดแค่นั้นและ…ไอ้ยาจก!!”

เสียงๆหนึ่งพูดแทรกเข้ามาจากข้างหลังโอเฟ่น ไม่ใช่ใครที่ไหน มาร์สนั่นเอง เขาค่อยๆเดินเข้ามา ที่ปากมีเลือดไหลออกมา แต่สีหน้าเขากับไม่ค่อยได้โกรธแค้นอะไรแถมยิ้มอีกต่างหาก

“เก่งมาก…เก่งมาก…ที่ทำให้หน้าอันหล่อเหลาของเราถึงกับเลือดไหลได้ขนาดนี้”
“ท่านมาร์ส!!!”
“โอ้~~แกเองก็ใช้ได้นี่หว่า โดนหมัดอันรุนแรงของชั้นเข้าไปยังลุกขึ้นมาได้อีก”
“สะ…สามหาวนัก!!กล้าดูถูกทันมาร์สขนาดนี้!!!”

มาร์สเดินผ่านโอเฟ่นมาหาลูกน้องพร้อมหันหลังกลับมาหาโอเฟ่นและใช้แขนซ้ายที่เป็นกระบอกปืนเล็งมาที่โอเฟ่น

“หือ…แกจะทำอะไรนะ จะยิงปืนใส่ชั้นเหรอ?ยิงยังไงก็ไม่โดนหรอกน่า~”
“หึ…เจ้าแน่ใจรึ!?เดี๋ยวเราจะแสดงพลังที่แท้จริงให้ดู…”

มีประจุสายฟ้าขนาดเล็กวิ่งไปทั่วแขนซ้ายของเขาประจุไฟฟ้าที่ไหลไปทั่วค่อยๆวิ่งมาที่ปากปืน

“เอาไปกินซะ 1…2…3…Pirate Shooting!!!” [ซูมมมมม~~~~!!!]
“อ้ะ!!! ท่านี้เหมือนเคยเห็นในทีวี!!”

ประจุไฟฟ้าพุ่งออกมาจากกระบอกปืนไปหาโอเฟ่น โอเฟ่นรีบฟุ่บลงไปนั่งคุกเข่าและใช้มือแตะที่พื้น

“OPEN-UP!!!WALL!!!” [เปรี๊ยะๆ!!]

โอเฟ่นใช้พลังสร้างกำแพงขนาดใหญ่ขึ้นมาจากพื้นดินกันกระสุนปืนของมาร์ส กระสุนปืนของมาร์สกระทบโดนกำแพงหินของโอเฟ่นจนระเบิดเป็นวงกว้าง พวกลูกน้องของมาร์สถึงกับกระเด็นกันไปเป็นแทบ มาร์สที่ยืนอึ้งเพราะงงว่าทำไมท่าไม้ตายถึงโดนสกัดไว้ได้เลยออกอาการเกรียนแตกจะวิ่งเข้าไปฟัดกับโอเฟ่นโดยตรง โอเฟ่นเลยปล่อยแสงออร่าออกมาเพื่อที่จะใช้พลังธาตุ เมื่อมาร์สเห็นแสงนั่นถึงกับหยุดอยู่กับที่เลย

“ทะ ท่านมาร์สเป็นอะไรไปครับ!?”
“บะ บ้าน่าพลังแบบนี้!?หรือว่าหมอนี่!!?”
“…………………..”<<<<<<[โอเฟ่น,ลูกน้อง]
“แกเป็น….”
“…………………”<<<<<<<[โอเฟ่น,ลูกน้อง]
“ผะ…ผู้ใช้แสกรนด์!!!”
“ผู้ใช้แสกรนด์!!!!!!!!!!!!!!!!!”
“ใช่!!ไม่ผิดแน่!!หมอนี่และ!!ผู้ใช้แสกรนด์!!”
“……………………” <<<<<<<<<<<<[โอเฟ่น]
“เดี่ยวแสงที่ออกมาจากเจ้ายาจกนั่นจะรวมตัวกันกลายเป็นแสกรนด์แน่ๆ!!”
“จะ!!จริงเหรอครับ!!”
“ก็เออดิ!!!”

โอเฟ่นยืนบื้อได้ซักพักก็นึกอะไรออก เลยใช้พลังของเขาสร้างรูปปั้นคิงคองขนาดเท่าตัวคนไว้ข้างหลัง โอเฟ่นมองไปที่พวกมาร์สที่กำลังตกใจอยู่และยิ้มออกมา

“ฮึ!รู้จนได้ซินะ…ชั้นนี่และผู้ใช้แสกรนด์ในตำนาน…ผู้ใช้แสกรนด์ [เดอะ เวิ๊ลด์เวิล์ด!!!!]
“ขะ…ข้างหลังนั่น!?สะ!!แสกรนด์ในตำนาน!!! เดอะ เวิ๊ลด์เวิล์ดรึ!!!!”
“ใช่!!ถ้าอยากถูก[ไฮเปอร์คล็อกอัพ]จัดการละก็…เข้ามาได้เลย!!!”
“จะ…จะทำยังไงดีครับ!ท่านมาร์ส!!!”

มาร์สยืนนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่ สักพักหนึ่งเขาก็มองมาที่โอเฟ่นและพูดว่า…

“คุณพ่อเคยพูดเอาไว้[ผ่าง!!]…[ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ได้!!ก็ไม่ควสู้!!] ไปพวกเรา…กลับ!!!” [ตึกกๆๆ]
“ครับ!!!” [ตึกกๆๆ]
“………………………………”<<<[โอเฟ่น] [วิ้วๆๆ]

พลังจากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระไปมากพอแล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลาทำงานต่อละ โอเฟ่นเดินสอดส่องทั่วสลัมเพื่อจะเจอคดีคนร้ายกระชากกระเป๋าคนที่เดินผ่านไปผ่านมามั่ง แต่นี่ก็เดินดูมา2ชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววอะไรเลยตอนที่โอเฟ่นกำลังถอนหายใจและกำลังเลิกทำงานก็เกิดเหตุขึ้นพอดี ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งวิ่งกระชากกระเป๋าของผู้หญิงเคราะห์ร้ายคนหนึ่ง แต่ในความโชคร้ายกลับเป็นความโชคดีของโอเฟ่น โอเฟ่นวิ่งไปต่อรองราคากลับผู้หญิงคนนั้น เมื่อได้ราคาตามที่ต้องการแล้ว โอเฟ่นก็รีบใช้โซลตามไปทันที แต่ดูว่าคราวนี้จะไม่หมูซะแล้วเพราะผู้ร้ายคนนี้กับวิ่งเร็วพอๆกับโอเฟ่น

“แฮ่ก…แฮ่ก!!แก….!!” [ตึกกๆๆๆ]
“แฮ่กๆ…!!” [ตึกกๆๆๆ]
“บ้าเอ๊ย!!ใจจริงไม่ค่อยอยากจะใช้กับคนธรรมดาหรอกนะ…แฮ่ก![OPEN-UP!!!STAFF!!(ไม้เท้า)] [เปรี๊ยะๆๆ!!!]

โอเฟ่นสร้างไม้เท้าหินยาวๆขึ้นมาและใช้มันพุ่งไปอัดใส่หลังของโจร แต่กลับเกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้น นั่นก็คือออ..

“ย๊ากกกก!!!” [เปรี้ยงง!!!]

โจรคนนั้นหันกลับมาและเตะใส่ไม้เท้าของโอเฟ่นจนหัก โอเฟ่นถึงกับช็อคไปเลยจนทำให้โจรคนนั้นหนีไปได้กลับมาก็ยังถูกผู้หญิงคนนั้นด่าอีก ซวยจริงๆ- - แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ทำงานพลาด โอเฟ่นผูกใจเจ็บซักวันถ้าเจอโจรคนนั้นอีกละก็…เมิงตายยยย!!!

“ อา~~แต่คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไประบายความเครียดดีกว่า”

ใช่แล้ว ที่ๆจะระบายความเครียดได้มีเพียงที่เดียวเท่านั้น นั่นก็คือ!!!
-
-
-

“หมด…ตูด….!!!”

เงินทั้งหมดที่โอเฟ่นมีหมดแล้ว หมดไปกับไอ้ตู้สลอดแมทชีน โอเฟ่นหมดตัวคาบ่อนคาสิโน ล้มนอนอยู่ที่นั่น ชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลือ…[แก๊งง]เสียงเศษเหรียญที่ตกลงมาข้างๆหน้าโอเฟ่น3เหรียญ โอเฟ่นที่กำลังกลายร่างเป็นหมาไฮยีน่า(ล้อเล่น)รีบเอื้อมไปตะปปเหรียญนั้นเข้ามา แต่กับมีเท้าลึกลับมาเหยียบมือโอเฟ่นไว้ ชายที่เหยียบมือของโอเฟ่นได้มองมาด้วยสายตาที่เวทนาเหมือนคนมองหมายังไงยังงั้น โอเฟ่นไม่มีทางยอมเด็ดขาดรีบลุกขึ้นแล้วกระชากคอเสื้อชายคนนั้นทันที

“เฮ้ย!!อยากมีเรื่องเรอะ!!?”ไอ้ซับฝาย!!!”

ชายคนนั้นรูปร่างผอม สูงไม่มากนัก ตาสีม่วงขอบตาคม แต่งตัวเหมือนเด็กแนว ในปากมีเจาะลิ้นด้วย ใส่หมวกไหมพรมที่หมวกมีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกสีแดงประทับอยู่

“ชั้นไม่ได้เก่งพอที่จะเอาชนะนายด้วยกำลังได้หรอกนะ [E-45877]!!”
“!!!! กะ…แก!!!”
“ชั้นชื่อ [S(strom)- 20936] ยินดีที่ได้รู้จักนะ!”
“พวกแกอีกแล้วเรอะ!!? พวกแกต้องการอะไรกันแน่!!!”
“E-45902ไม่ได้บอกนายรึไงว่าจะมาเอาตัวนาย…หือ?”
“พวกแกจะเอาตัวชั้นไปทำไม!?”
“ไม่รู้ซิ!? ก็เขาสั่งมาอะนะ เราก็ต้องทำตามและ”
“แค่คนสั่ง!แกก็เชื่อแล้วเรอะ!เกิดมาไม่สมเป็นคนเลยนะ!!”
“ก็เขาเป็นคนให้กำเนิดชั้นมานี่…มันก็ต้องทดแทนบุญคุณ..จริงมั้ย?”
“เหรอ..แกบอกว่าแกสู้ชั้นไม่ได้ใช่ปะ?งั้นชั้นก็ไม่มีธุระอะไรกับแกแล้ว!!ชั้นกลับละ!!”

โอเฟ่นกำลังเดินกลับไป S-20936หยิบเหรียญที่พื้นขึ้นมา และโยนไปข้างหน้าโอเฟ่น โอเฟ่นหันกลับมาแบบเคืองๆ

“นี่แกจะเอายังไง!?”
“เงินแค่นั้นนายยังจะเอาอย่างกับหมา ถ้าชั้นบอกจะให้นายเป็น[ล้าน]ละ!!? จะว่าไง!?”
“….จริงเรอะครับพ่อรูปหล่อ!!!”

โอเฟ่นกระโจนเข้าไปหาS-20936และนั่งคุกเข่าทำตาปิ๊งๆเหมือนลูกแมว

“ชั้นยังไม่ได้บอกว่าจะให้ฟรีๆซักหน่อย…”
“อ้าวว!!!(ไอ้…!!!)” โอเฟ่นรีบลุกขึ้นและกระชากคอเสื้ออีกที
“เอางี้ดีกว่า…เรามาเล่นเกมส์กัน…”
“เกมส์??”
“ใช่!เกมส์ที่ว่าคือ…รูเล็ท!!”
“รู........เป็ด!!!?”
“รูเล็ท!!รูเล็ท!!ชั้นจะให้นาย5เหรียญ ภายใน5เหรียญนั้น ถ้านายทายถูกแค่ครั้งเดียวละก็…เอาไปเลย…ล้านนึง!!!”
“ละ!!ล้านนึง!!!!”
“อือ!!ถ้านายทำได้นะน่ะ…”
“ตกลง!!!ชั้นรับเล่นเกมส์นี่!!!”

S-20936เดินเข้าไปคุยอะไรบางอย่างกับพวกคนที่กำลังเล่นรูเล็ทอยู่ จนคนพวกนั้นหนีไปกันหมด Sกวักมือเรียกโอเฟ่น เมื่อโอเฟ่นลงไปนั่งกับเก้าอี้ก็…

[แกร็ก!!!] “เฮ้ย!!!”

มีเหล็กพุ่งออกมาล็อคขาของโอเฟ่นไว้

“นี่แก…คิดจะทำอะไร!?”
“โทษทีนะ ลืมบอกเงื่อนไขอีกอย่างไป…ทางนายแพ้ละก็…ชั้นขอตัวนายไปนะ”
“ละ เล่นขี้โกงนี่หว่า!!!?”
“ฮ่าๆ จะคิดมากไปทำไม แค่นายชนะก็จบ…รับไปเลยล้านนึง!!!”
“เออ…..”
“อีกอย่าง…อย่าพยายามตัดเหล็กนั่นละ เพราะไม่งั้นจะมีกระแสไฟฟ้ากับความร้อนสูงละลายขานายทิ้งนะ แม้แต่พลังหลอมหินของนายในตอนนี้ก็ไม่มีทางทนความร้อนขนาดนั้นได้หรอกนะ”
“(เจ้านี่…รู้จักพลังของเรา!!!)”
“เล่นง่ายๆแล้วกัน นายทายแค่ว่าจะลงช่องดำหรือแดงก็พอ ถ้าถูกก็ชนะเลย”
“……………….”
“เอาละ เกม….START!!!”

S-20936กดหมุนรูเล็ท และก็โยนลูกแก้วมาให้โอเฟ่น


“ชั้นให้นายโยน เดี๋ยวแพ้ก็หาว่าชั้นโกงนะ”
“มั้นใจมากเลยนะแก…”

โอเฟ่นโยนลูกแก้วลงไปในช่องรูเล็ท รูเล็ทกำลังหมุนต่อไปเรื่อย ด้วยความแรงของการหมุนทำให้มองเห็นลูกแก้วด้วยตาเปล่าไม่ชัด

“ชั้น…ทายแดง!!!”
“โอเค งั้นหยุดและนะ”

S-20936กดหยุดปล่อยแรงหมุน แรงหมุนเริ่มน้อยลงจนเห็นลูกแก้วกลิ้งไปมาอยู่ และช่องที่ลูกแก้วหยุดคือ…

“เฮ้ย…”
“ออกดำแหะ ครั้งที่หนึ่ง…นายแพ้ ของเหรียญนึงนะ”
“แกโกงนี่ฝ่า!!!เล่นกดปุ่มหยุดแบบนั้นนะ!!”
“ขี้แพ้ชวนตีนี่?งั้นนายเป็นคนกดก็ได้”
“เออ…งั้นทายดำ!!!”

โอเฟ่นกดหมุนรูเล็ท รูเล็ทหมุนไปมาเหมือนเดิม แต่ลูกแก้วดันไปตกที่ช่องแดง

“………………………”
“ถึงขนาดพูดไม่ออกเลยเหรอ… ฮะๆ ขอไปนะ”
“(บ้าเอ๊ย!!เหลือแค่3เหรียญ จะชนะไหมนะ? อีกอย่าง…เจ้านี่ดูมั่นใจเกินเหตุ เหมือนว่ายังไงก็ไม่แพ้งั้นและ”
“(หึๆ นายไม่มีทางเอาชนะชั้นได้หรอกE-45877 นายจะต้องพบกับความพ่ายแพ้…ฮ่าๆๆๆ)




----------------------------------------------------------------------

[Charmise]

55555+ บั่นทอนชิบหอก มีผู้ใช้สแกรนด์(สแตนด์ไม่ใช่เรอะ)ละก็ล้อเลียนคาบูโตะด้วย เมพสาสสาสสสส 55555+


รอลุ้นว่าเฮียเฟ่นจะรอดไปได้หรือไม่ เอาตอนใหม่มาเร็วๆ หึหึ

สู้เขาอาลัคคคคคค