T.O.P Special Drama, Charm/Dark & Misaki Teacher's Drama

T.O.P~มหาลัยคนเพี้ยน Special Drama.

Charm/Dark & Misaki Teacher's Drama :
"brothers and sister"

Story by .... Charmise


เช้าที่สดใสวันหนึ่ง ณ กระทรวงกลาโหมของประเทศสารขันธ์ มีจดหมายลึกลับฉบับหนึ่งส่งมาในกระทรวง ทางเจ้าหน้าที่ไม่รอช้าที่จะตรวจสอบจดหมายฉบับนั้นโดยทันที แต่ไม่นานนัก หลังจากที่เจ้าหน้าที่เปิดซองจดหมาย ก็พบข้อความหนึ่งปรากฎบนแผ่นกระดาษที่แนบมาด้านใน

"ถ้าอยากรู้ ก็เปิดวีดีโอด้านในดูสิ"

ทันในนั้น เจ้าหน้าที่ชายวัยกลางคนก็ไม่รอช้าทันที รีบหยิบวีดีโอที่แถบมากับซองจดหมาย(ไม่ทราบว่าแนบมาได้ยังไง หรือใช้วิธีไหนในการแนบ) แล้วนำไปเปิดกับเครื่องเล่นวีดีโอ(แหม ยุคนี้เขายังเล่นวีดีโอกันอยู่เนาะ?)

ทันทีที่ภาพวีดีโอฉายขึ้น เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวก็ถึงกับตาถลนทำอะไรไม่ทุก มือไม้ของเขาสั่นระริกไปหมด รีโมทที่อยู่ในมือของเขาตกลงพื้น ดัง แปร้ก! เจ้าหน้าที่คนอื่นๆที่อยู่ในบริเวณหันมามองดูเขา และส่ายสายตาไปมองดูที่ภาพวีดีโอ และในวินาทีนั้นเอง... ทุกคนก็ร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน!

"ไอ่เ***ยยยยยยยยยย!! หนังเกย์!!!!!"

ชิบหาย! หนังเกย์... ใครกันนี่ ช่างกล้าส่งหนังเกย์มาถึงกระทรวงกลาโหม ช่างเป็นการกระทำที่อุกอาจ... หรือจะเรียกว่าบ้าบิ่น(เบี่ยงเบน)ดีหนอ?



เช้าวันต่อมา(ง่ายๆงี้เลยเรอะ..)

ที่บ้านของชาร์ม เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกำลังนอนหลับอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ถึงแม้นี่จะเป็นเวลาเช้ามากแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังหลับต่อไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร จนกระทั่งเสียงประตูห้องเปิดออก พี่สาวของชาร์ม มิซากิ ก็เดินเข้ามาปลุกน้องชายตัวเองอย่างรีบร้อน

มิซากิ - ชาร์ม ตื่นได้แล้ว นี่สายแล้วนะ!

ชาร์ม - (*สะดุ้ง*) ห๊า!? อะไรอ่า ยังง่วงอยู่เลย ขอนอนอีกหน่อยน่า... งืมๆ

มิซากิ - ไม่ต้องเลยๆ ตื่นได้แล้ววว กินข้าววว นี่จะเที่ยงแล้วนะ!

ว่าแล้วเมื่อพูดจบพี่สาวคนสวยก็จับแขนน้องชายตัวเองแล้วลาก(ย้ำว่า "ลาก")ออกมาจากที่นอน ทั้งหมอนและผ้าห่มลงไปกองทั้งแบบนั้นแหละ

ชาร์ม - อะไรอ่าาา พี่อ้ะ!!

เด็กหนุ่มบ่นด้วยเสียงงัวเงีย ก่อนจะโดนอุ้ม(ขอย้ำ "อุ้ม")ลงไปทั้งๆที่แขนกอดหมอนข้างไว้แน่น...



เวลาต่อมา
ที่โต๊ะอาหารซึ่งตั้งอยู่ถัดจากห้องรับแขกของบ้าน มิซากิ, ชาร์ม, พ่อ และ แม่ ได้มานั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน แต่ขณะเดียวกันก็เป็นมื้อเช้าของชาร์ม เขานั่งสวาปามอาหารบนโต๊ะอย่างอเร็ดอร่อยโดยไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย ขณะที่คนอื่นๆ

ชาร์ม - ง่ำๆๆๆ อร่อย อร่อยจังเลย นี่ก็อร่อยเหมือนกัน~

มิซากิ - อื้ม อร่อย

หญิงสาวผู้เป็นพี่เมื่อเห็นน้องชายตัวเองกินข้าวเช้า(ในตอนเที่ยง)อย่างอเร็ดอร่อยเธอก็พลอยมีความสุขและยิ้มไปด้วย แต่ขณะนั้นเองพ่อที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์และกินกาแฟอยู่(มื้อเที่ยง?) ก็พลันสะดุดเข้ากับหัวข้อข่าวหนึ่งในหน้าหนังสือพิมพ์เข้า

พ่อ - เอ้อ เดี๋ยวนี้สังคมมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะนี่

แม่ - เกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อ?

พ่อ - ดูสิแม่ มีคนส่งวีดีโอหนังเกย์ไปที่กระทรวงกลาโหมน่ะ แล้วเจ้าหน้าที่ก็ไม่รู้ เลยเปิดดู คนเห็นกันทั้งกระทรวงเลยเป็นข่าวใหญ่โตขึ้นหน้าหนึ่งเลยล่ะ

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตกตลึงกันทั่วหน้า แล้วบรรยากาศบนโต๊ะก็มาคุไปในทันใด....

แม่ - ....... =____=""

มิซากิ - เอ่อ.......... - -"

พ่อ - เหอะๆ.......... (*ปาดเหงื่อเล็กน้อย*)

แต่ทว่าในความเงียบ กลับมีเสียงหัวเราะดังคิกๆออกมาจากอีกมุมของโต๊ะ ใช่แล้ว ชาร์มนั่นเอง ดูท่าทางเจ้าตัวจะแอบหัวเราะชอบใจกับข่าวนี้ไม่น้อย

ชาร์ม - คุคุคุ.... หึหึหึหึหึ...... ฮะๆๆๆ......... ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าาาาาา!!! *----*

มิซากิ - ชาร์มมม เป็นอะไร!

แม่ - เบาๆ ลูก เดี๋ยวข้าวติดคอกันพอดี - -"

ความฮายังไม่จบแค่นั้น แต่ก็ต้องหยุดพักไปก่อน เพราะตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนจะต้องแยกย้ายไปทำงานกัน ทั้งพ่อและแม่

พ่อ - เฮ้อ เอาเถอะ อากาศคงร้อนมั้ง คนก็เลยบ้าๆทำอะไรพิเรนทร์ๆ เดี๋ยวพ่อต้องไปประชุมก่อนล่ะ

แม่ - อื้อ เดี๋ยวแม่ก็ต้องไปทำงานแล้วเหมือนกัน ดูแลน้องดีๆนะลูก

มิซากิ - ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ พ่อ แม่

พ่อ - นี่ชาร์ม มีอะไรก็ช่วยพี่เขาทำงานบ้างนะลูก วันๆเล่นแต่เกมน่ะเอ็ง... เดี๋ยวปั๊ดท้า 1-1 !!!

ชาร์ม - อื้อ ไม่ต้องห่วงนะครับพ่อ... ชาแนลไหนบอกได้ !!

ระหว่างที่พ่อลูกคู่นี้กำลังอำกันไปกันมาอยู่นั้นเอง แม่และมิซากิก็ได้แต่แอบคิดในใจว่า... บ้าหรือเปล่าฟระ คู่นี้!!

พ่อ/แม่ - เอาล่ะ พ่อกับแม่ไปก่อนนะลูก ดูแลบ้านดีๆนะ บ๊ายบายยย

Windows Live Message : พ่อ has just signout....
Windows Live Message : แม่ has just signout....
(สำหรับคนอ่านไม่จำเป็นต้องฮามุขนี้ก็ได้ เพราะคนแต่งเองก็ยังงงกับตัวเองอยู่เหมือนกัน...)



หลังจากที่พ่อกับแม่ออกไปทำงานกันหมด ก็เหลือแต่สองพี่น้องที่ต้องรับหน้าที่ดูแลบ้านในช่วงวันหยุดอันแสนน่าเบื่อแบบนี้ และวันนี้ดูเหมือนชาร์มจะเบื่อหน่ายกับบรรยากาศอันร้อนแสนร้อนในบ้าน จึงคิดที่จะชวนพี่สาวของเขาออกไปเดินเล่นข้างนอก แต่ทว่า.. ระหว่างที่กำลังเปิดนิตยสารอนิเมะรายสัปดาห์อ่านอยู่นั้นเอง เขาก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่างเข้า...

ใช่แล้ว มันคือพลาโม สิบโทเคโรโระ ร่างมุฉะ ที่เพิ่งออกใหม่นั่นเอง! ชาร์มจึงไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหาพี่สาวของเขาทันที

ชาร์ม - พี่มิ~!!

มิซากิ - อะไรหรอชาร์ม

ทันทีที่หญิงสาวผู้เป็นถามขึ้น เด็กหนุ่มก็ไม่ตอบแต่นำภาพในนิตยสารเมื่อครู่ยื่นให้เธอดูพร้อมกับแววตาสีชมพูอ่อนที่เป็นประกาย

ชาร์ม - หื้อๆๆ อยากได้ๆๆ พี่มิพาไปซื้อหน่อยสิ นะๆๆๆ

เด็กหนุ่มอ้อนต่อพี่สาวของเขาด้วยสายตาที่เว้าวอนและอ่อนต่อโลก(แอ๊บแบ๊วเรอะ) แต่ดูเหมือนมิซากิจะทำท่าไม่ค่อยสนใจ และทำงานบ้านต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ชาร์ม - โห่ พี่อ่า พาไปหน่อยสิ อยากได้ๆๆๆ

มิซากิ - เอ้ จะไปได้ยังไงล่ะ ก็เห็นอยู่ว่าพี่ทำงานบ้าน อีกอย่างวันนี้พี่ไม่อยากไปไหนทั้งนั้นแหละ สอนมาตลอด5วันเต็มๆ อยากพักผ่อนบ้าง ไปไม่ไหวหรอก

หญิงสาวผู้เป็นพี่พูดออกมาด้วยความรำคาญ ก่อนที่จะเก็บกวาดถังขยะและนำไปทิ้งที่นอกบ้าน ซึ่งเธอคงพูดออกไปด้วยความเหนื่อยและรำคาญตามประสาผู้หญิง... แต่สำหรับชาร์มแล้ว มันช่างเป็นคำพูดที่ไร้เหตุผลและโหดร้ายที่สุดสำหรับเด็กอย่างเขา

ดวงตาใสๆที่เป็นประกายเมื่อครู่จึงแปรเปลี่ยนไปเป็นดวงตาที่โกรธแค้นอาฆาตในทันที แก้มกลมๆทั้งสองข้างบวมปูดอย่างไม่ทราบสาเหตุ(โห...)

ชาร์ม - หื้ม! ก็ได้ ไม่เอาแล้ว~~!!

เด็กหนุ่มร้องตะโกนลั่นก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไปพร้อมกับตาแดงๆที่มีน้ำใสๆไหลออกมา ขณะที่มิซากิซึ่งกำลังเก็บกวาดอยู่อีกด้านก็ได้ยินเสียงเอะอะ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรและหันกลับไปทำสิ่งที่ค้างอยู่ต่อ



ที่ห้องนอนของชาร์ม...

หลังจากที่วิ่งหนีขึ้นมาหลบอยู่ในห้องด้วยความโมโหและงอน ชาร์มที่นอนร้องไห้อยู่ก็พลางต่ออินเตอร์เน็ทเข้าไปดูกระทู้รีวิวพลาโม สิบโทเคโรโระร่างมุฉะ เพื่อให้หายอยากไปพลางๆ(สปิริทจริงๆ) แต่ยิ่งได้ดูก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความเจ็บช้ำไปเท่านั้น หนำซ้ำยิ่งทำให้เขาโมโหพี่สาวตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมอีก

"เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไม..."

เสียงลึกลับทุ้มๆเสียงหนึ่งพูดขึ้น ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฎร่างออกมาจากเงามืดที่ข้างๆฝาผนังห้อง ชายรูปร่างสันทัศน์ไว้ผมทรงเดียวกันกับชาร์มต่างกันที่สีผมของเขาอ่อนและซีดกว่า และแน่นอนว่าเป็นสีผมธรรมชาติเช่นกัน.. เขาคือ ด้านมืด ชายผู้เป็นอีกตัวตนของชาร์มนั่นเอง

ชาร์ม - (*ซู๊ดน้ำมูก*) ฮึกๆ... ด... ด้านมืด....?

ด้านมืด - เป็นอะไร... ฉันถามได้ยินมั้ย?

ชาร์ม - (*ซู๊ดน้ำมูก*) ฮึก... ด้.. ด้านมืด....

ด้านมืด - เป็นอะไร... ฉันถาม ทำไมแกไม่ตอบล่ะ?

ชาร์ม - (*ซู๊ดน้ำมูก*) ฮึกๆๆ.. ด้ๆๆ... ด้านมืดดด..ดด T--T""

ด้านมืด - ............... (ไอ่***!! กุงง.. -*-)

ชาร์ม - (*ซู๊ดน้ำมูก*) โอเคๆ จะเล่าให้ฟังก็ได้ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้น่ะ...

ว่าแล้วหลังจากที่ลีลากันอยู่พักใหญ่ๆ ชาร์มก็ยอมเปิดปากเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ด้านมืดฟัง หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ด้านมืดก็นั่งกอดอกบนที่นอนใกล้ๆตัวชาร์ม แแต่ไม่ได้พูดอไร

ชาร์ม - หื้อๆ ฉันจะทำยังไงดี... ไม่มีใครเคยเข้าใจฉันเลย T--T""

ด้านมืด - ....จากที่ฟังๆแกเล่ามาแล้วเนี่ยนะ ฉันว่ามันเป็นเรื่องเล็กมากๆเลยนะรู้มั้ย?

ชาร์ม - ฮึก... ฮือออ...... ไม่มีใครเข้าใจฉันหรอก ไม่มีใครเข้าใจฉันเลย !!!

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังอธิบายให้เด็กหนุ่มฟังต่อ ดูเหมือนว่าตอนนี้ชาร์มจะฟิลวส์ขาดเพราะความเสียใจและความโกรธจนไม่สามารถฟังอะไรได้ซะแล้ว ด้านมืดจึงต้องจำใจนั่งดูแบบเงียบๆไป และลุกขึ้นออกจากที่นอน

ด้านมืด - เรื่องของพี่น้องทะเลาะกัน มันเป็นปัญหาที่ละเอียดอ่อน ฉันคงต้องปล่อยแกให้สงบสติอารมณ์คนเดียวไปก่อนสักพัก...

เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็เดินย้อนกลับมาคลิ๊กเม๊าส์ที่คอมพิวเตอร์และเปิดเพลง เคโระ โตะ มาร์ช ทิ้งไว้ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปดื้อๆ

"เคโระ! เคโระ! เคโระ! อิซะ สึสึเมะ~~ จิคิวชินริอาคุเซโยะ! เคะ เคโระ เคโระ! คาซะโมตเตะ~ เดกะเกตะ ฮินิวะ อิตสึโมฮาเระ!"


ที่ห้องรับแขกของบ้าน

หลังจากที่ทำงานบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว มิซากิก็มานั่งพักที่โซฟาในห้องรับแขก ตอนนี้ดูเธอจะสงบสติอารมณ์ลงได้เพราะความเหนื่อยที่หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ดูเหมือนสีหน้าของหญิงสาวจะไม่ได้สบายใจขึ้นเลย เพราะเธอเพิ่งจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอตวาดน้องชายของเธอไป และรู้สึกสำนึกผิด

มิซากิ - เฮ้อ... นี่เราพูดอะไรแรงไปหรือเปล่านะ

มิซากิพูดขึ้นลอยๆกับตัวเอง ก่อนจะสังเกตเห็นนิตยสารอนิเมะรายสัปดาห์เล่มที่ชาร์มหยิบมาอ่านตกอยู่ที่พื้นจึงเก็บขึ้นมาดู เธอรีบเปิดกลับไปหาหน้าที่มีรูปพลาโมมุฉะสิบโท แล้วก็เจอจริงๆ เธอรีบวางนิตยสารลงและกำลังจะเดินขึ้นไปบนห้อง แต่จู่ๆก็มีร่างหนึ่งเดินตัดหน้ามาขวางไว้

มิซากิ - ?.... มาร์ช.....?


ต่อ part2

part2



มิซากิ - ?.... มาร์ช.....?

หญิงสาวเอ่ยชื่อเล่นของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า.. ด้านมืด เงาของชาร์มที่เป็นเสมือนน้องชายอีกคนของเธอนั่นเอง

ด้านมืด - หมอนั่นน่ะ ปล่อยให้มันอยู่คนเดียวไปก่อนสักพักดีกว่า... อีกอย่าง ผมก็มีเรื่องที่อยากจะพูดกับพี่ด้วยเหมือนกัน

เมื่อพูดจบ ด้านมืดก็เดินไปนั่งลงบนโต๊ะรับแขก(ขอย้ำ "นั่งบนโต๊ะรับแขก") มิซากิเมื่อเห็นอย่างนั้นจึงหยุดและหันกลับไปนั่งบนโซฟาที่เดิม ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มบทสนทนากัน

มิซากิ - มีอะไรเหรอมาร์ช บอกพี่มาเถอะ พี่รู้ ช่วงนี้พี่ทำแต่งานจนแทบไม่มีเวลาดูแลพวกเธอ ทั้งๆที่พ่อกับแม่เองก็เชื่อใจและฝากหน้าที่การดูแลพวกเธอไว้กับพี่ แต่ว่าพี่..

ด้านมืด - เดี๋ยวสิ.... ถึงผมจะไม่ค่อยจะชอบพี่สักเท่าไหร่ เพราะพี่น่ะชอบดุชาร์มบ่อยๆ แต่ยังไงซะผมก็ไม่ถึงกับเกลียดพี่หรอกนะ อีกอย่างก็คือเรื่องที่ผมจะพูด แต่ผมอยากรู้มากกว่า ว่าทำไมพี่ต้องทุ่มเทตัวเองมากมายขนาดนั้นด้วย หืม?

ชายหนุ่มผู้เป็นเสมือนเงาของเด็กหนุ่มผู้น้อง เอ่ยถามหญิงสาวที่เขานับถือเหมือนพี่สาวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเงียบขรึมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทันทีมิซากิที่ได้ยินคำถามนั้นเธอก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากตอบคำถามออกมา

มิซากิ - ก็เพราะ.... พี่เป็นลูกคนโตไงล่ะ ทั้งชาร์มรวมทั้งเธอเองด้วย ถ้ารวมกันแล้วพี่ก็คือพี่คนโตสุด... ภาระหน้าที่ที่ต้องดูแลน้อง อีกทั้งต้องรับผิดชอบเด็กๆในชั้นที่พี่สอนอยู่ มันไม่ต่างอะไรกับการที่ต้องเป็น "พี่สาวของคนทั้งห้อง" เลยนะ

หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง พลางนึกถึงภาพของนักเรียนT.O.Pชั้น ม.4/6 ทุกๆคน ที่เธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบดูแล ซึ่ง 1(2)ในนั้น ก็คือ ชาร์ม(และด้านมืด) นั่นเอง
ด้านชายหนุ่มผมสีบรอนซ์เมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ขุ่นมัวและดุดัน

ด้านมืด - ถ้าอย่างนั้น.......

มิซากิ - ?

ด้านมืด - มันจะไปเกี่ยวอะไรกับการที่แกเป็นพี่สาวของพวกเราฟะะะะะะ!!!!!!!!!!

เปรี้ยงงงงงงง!!! เสียงกำปั้นถูกต่อยออกไปพร้อมๆกับเสียงตะโกนที่โมโหสุดขีดของด้านมืด แรงหมัดต่อยร่างของพี่สาวคนโตกระเด็นลงไปคลุกกับพื้น ก่อนที่เธอจะลุกพยุงตัวขึ้นมาเช็ดรอยหมัดที่แก้ม

มิซากิ - มาร์ช..... เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่นะ..... แต่..........

ด้านมืด - ?

มิซากิ - ถ้าฉ๊านไม่ทำงานงกๆอยู่ทุกวันนี้แล้วพวกแกจะเอาเงินที่ไหนไปกินขนมไปเดินเล่นล่ะฟะะะะะะ!!!!!!!!!!!

เปรี้ยงงงงงงงง!!!! เสียงลูกถีบพลังมหาศาลถูกยันออกไปพร้อมๆกับเสียงตะโกนกลับของมิซากิ แรงถีบผลักร่างของน้องชายคนโต(?)กระเด็นออกไปหัวชนกำแพง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาและเช็ดคราบเลือดที่ปากออกเล็กน้อย

ด้านมืด - พี่มิ...!!

มิซากิ - มาร์ช!

"คนอย่างแกน่ะมันไม่มีวันเข้าใจอะไรหรอกเฟ้ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!"

ตุบๆๆ! ผั๊วะๆๆ! เปรี้ยง!!! โครมมมมมมมมมมม!!!!

ทั้งคู่วิ่งกระโจนเข้าเตะต่อยกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน อีก3นาทีห้องรับแขกจะระเบิด! ศึกครั้งนี้ใครจะเป็นผู้ชนะกันแน่!? (...)

มิซากิ - เธอน่ะไม่เข้าใจอะไรหรอก! ภาระหน้าที่ของคนที่เป็นพี่คนโตสุดในครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบดูแลหลายๆอย่างแทนพ่อกับแม่ ขณะที่พ่อแม่ก็แทบจะไม่มีเวลาให้กับทุกคนในบ้าน ขณะเดียวกันถ้าพี่ไม่ทุ่มเทกับงานให้ดีที่สุด ทุกๆคนก็จะผิดหวัง!

หญิงสาวพูดขึ้นขณะที่กำลังออกหมัดใส่น้องชายตัวเองที่อยู่ตรงหน้า

ด้านมืด - พี่ต่างหากที่ไม่เข้าใจ! ภาระหน้าที่ในเรื่องครอบครัวกับการงานมันจะเอามารวมกันไม่ได้ การที่พี่เป็นพี่สาวคนโตแล้วจำเป็นที่จะต้องคิดว่าตัวเองต้องดูแลทุกๆอย่างอยู่คนเดียวหรือไงกัน!

ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางสวนหมัดกลับใส่พี่สาวตนเอง

มิซากิ - อั๊ก!!.... ใช่สิ ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะพี่! พี่มันแย่ไงล่ะ!

ด้านมืด - ไม่ใช่หรอก! ทั้งหมดมันเกิดจากการที่พี่ไม่เข้าใจอะไรต่างหาก เพราะพี่มันทุ่มเทให้กับงานมากเกินตัวต่างหาก! แล้วตัวเองก็ยังรับผิดชอบเรื่องอื่นๆอีก แต่ไม่เคยหันมองดูตัวเองเลยสักครั้ง!!!

ซูมมมม!!! ชายหนุ่มผมสีบรอนซ์พูดขึ้นก่อนจะรวบรวมพลังคลื่นเต่าปล่อยใส่เป้าหมายซึ่งก็คือพี่สาวของเขา

มิซากิ - ก็ใช่น่ะสิ!!! แต่ถึงยังไงมันก็คือหน้าที่ที่พี่ต้องรับผิดชอบนะะะะะ!!!!

ซูมมมม!!! หญิงสาวผมน้ำตาลเข้มพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยพลังหมัดความเร็วแสงเข้าโต้กลับอย่างรวดเร็ว!
คลื่นพลังทั้งสองเข้าปะทะกัน ชายหญิงทั้งสองคนต่างจ้องตากันด้วยความโกรธแค้นแบบสุดขีด!



กลับมาที่ชาร์มซึ่งยังหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอน หลังจากที่เขาได้ฟังเพลงเคโรโระที่ด้านมืดเปิดวนทิ้งไว้อยู่สามสี่รอบ เขาก็เริ่มเข้าใจสัจธรรมบางอย่างและคิดอะไรหลายๆอย่างขึ้นมาได้บ้างแล้ว

ชาร์ม - นี่เราเอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่านะ ทั้งๆที่ตอนนั้นพี่มิก็ยังทำงานอยู่ แต่ขณะเดียวกันเรากลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยด้วยซ้ำ รังแต่จะคอยรบกวนพี่อยู่บ่อยๆ... บางทีเราเองอาจจะเป็นฝ่ายผิดที่เอาแต่ใจเกินไปก็ได้...

เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเมื่อเริ่มคิดได้ เขาก็รู้สึกสำนึกผิดและเริ่มอยากร้องไห้ขึ้นมาในทันที เขาไม่สามารถจะหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาได้แม้แต่น้อย มันไหลออกมาจากตาของเขาโดยอัตโนมัติ

ชาร์ม - ฮึก.... ฮื่ออออ........... นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ยยยย.. ฮึ... ฮื่อออ.... พี่ ผมขอโทษ! ผมคิดได้แล้ว!!!

ชาร์มพูดพล่ามทั้งน้ำตา ก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไปยังชั้นล่างอย่างรวดเร็ว



กลับมาที่ห้องรับแขก ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเวทีมวยชั่วคราวไปซะแล้ว เนื่องจากโต๊ะรับแขกและโซฟาถูกจัดเรียงแยกย้ายห่างออกไปเป็นวงล้อมบริเวณพื้นที่ตรงกลางไว้ ตอนนี้ฝ่ายแดงคือมิซากิ ส่วนฝ่ายน้ำเงินนั้นได้แก่ด้านมืด

คนดู - เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ (มาจากไหนวะ)

ด้านมืด - ขอร้องล่ะพี่มิ... ถ้าพี่ยอมเข้าใจสิ่งที่ผมพูด แล้วหันกลับมาสนใจตัวเองสักนิด มันจะดีต่อตัวพี่เอง แล้วชาร์มเองก็จะไม่ต้องร้องไห้แบบนี้!

มิซากิ - มาร์ช หยุดเถอะ พี่ขอร้อง... ให้พี่ไปขอโทษชาร์มตรงๆจะดีกว่า อย่าทำแบบนี้เลย

ทั้งสองคนพูดคุยกันพลางเดินวนรอบสนามเพื่อดูเชิงกันและกัน

ด้านมืด - บอกแล้วไงว่ายังไงก็ให้ผ่านไปไม่ได้ แต่ถ้าพี่ยอมตกลงตามที่ผมบอก ทุกอย่างจะจบลง...

มิซากิ - ดูท่าทางจะเป็นเธอเองมากกว่านะที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลย... เห็นทีพี่จะต้องใช้กำลัง...

ด้านมืด - ได้เลย เรามาตัดสินกันในหมัดเดียว...

เมื่อจบบทสนทนา ด้านมืดเตรียมตั้งการ์ดเต็มที่ ฝ่ายมิซากิเตรียมออกหมัด ทั้งคู่ดูเชิงกันครั้งสุดท้าย ก่อนจะวิ่งกระโจนเข้าหากัน!!

"ตายซะเถอะะะะะะ!!!!!"

เป๊งๆๆๆ!!!

แต่ระหว่างที่หมัดตัดสินสุดท้ายของทั้งคู่จะถูกต่อยเข้าใส่กันนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงระฆัง(ที่เหมือนเอาช้อนส้อมมาเคาะจาน)ดังขึ้น! ทันใดนั้นด้านมืดและมิซากิก็หยุดชะงักและหันไปที่ต้นเสียง...

ชาร์ม - หมดยกที่1!!!

ชาร์มในชุดกรรมการสนามมวยเดินเข้ามาพร้อมกับช้อนส้อมและจานอลูมิเนียมในมือ(??) และเข้ามาแยกมวยทั้งสองฝ่ายออกจากกัน เป็นอันจบยกที่1 (...)
หลังจากนั้นไม่นาน บรรยากาศทั้งหมดก็เปลี่ยนไป มิซากิเมื่อเห็นน้องชายของตัวเองก็ถึงกับเปลี่ยนสีหน้าและเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มช้าๆ

ชาร์ม - หยุดก่อนพี่!

เด็กหนุ่มยกมือขวาขึ้นห้าม ทันใดนั้นพี่สาวของเขาก็หยุดยืนนิ่ง ด้านมืดเองก็เช่นกัน

ชาร์ม - วัทยา... วุธ!!

ทุกคนยืนตัวตรงเอามือไพ่หลัง

ชาร์ม - ซ้าย หัน!!

ทุกคนหันไปทางซ้าย

ชาร์ม - ขวา หัน!!

ทุกคนหันไปทางขวา

ชาร์ม - ดีมาก... พอได้!

ทุกคนกลับมายืนตามปกติ แต่ขณะเดียวกันด้านมืดกลับแอบคิดอยู่ลึกๆในใจ "มันทำไปเพื่ออะไรเนี่ย?" ซึ่งชาร์มเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน.. - -"

หลังจากที่เล่นมุขกันมามากพอสมควรแล้ว(?) ชาร์มก็เดินตรงเข้าไปหามิซากิที่ยืนรออยู่ตรงหน้า ดวงตาใสๆของเด็กหนุ่มแหงนมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นพี่ด้วยแววตาที่สำนึกผิด ก่อนจะค่อยๆปริปากพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ชาร์ม - พี่มิ.... คือผม..... เมื่อตอนนั้น........... ผมขอโทษ.......!!!

มิซากิ - ...!!?!

เด็กหนุ่มโผเข้ากอดใส่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมากับเสียงร้องไห้ที่สั่นระเรื่อ จนหญิงสาวผู้เป็นพี่แทบไม่ทันได้ตั้งตัว

ชาร์ม - เป็นเพราะผม... เพราะผมเอาแต่ใจเกินไปจนไม่เข้าใจความรู้สึกพี่เลย ว่าพี่ต้องทำงานหนักแค่ไหน แถมผมยังเอาแต่เล่นๆๆๆๆแล้ววันๆก็ได้แต่เกรียนไปวันๆ แต่ขณะเดียวกันพี่มิกลับต้องดูแลผมอยู่ตลอดเวลาเลย แต่ผมก็ยังจะ...

ด้านมืด - ........

เสียงพูดที่โพล่งออกมาพร้อมๆกับเสียงสะอื้นในลำคอของชาร์ม บ่งบอกได้ดีถึงความรู้สึกสำนึกผิดของเขาที่มีต่อมิซากิพี่สาวของเขา แต่ระหว่างที่เขากำลังพูดพล่ามระบายความรู้สึกต่างๆออกมานั้นเอง ก็มีมืออุ่นๆมาสัมผัสที่ศรีษะและไหล่ของเขา ก่อนจะค่อยๆลูบไล้เพื่อปลอบโยนเด็กหนุ่มอย่างนุ่มนวล

ชาร์ม - พี่....

มิซากิ - ไม่หรอก มันไม่ใช่ความผิดของชาร์มคนเดียวสักหน่อยนึงนะ.... จริงๆพี่เองต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะพี่เอาแต่อารมณ์ส่วนตัวกับความเหนื่อยล้าในเรื่องงานมารวมโดยขาดการแยกแยะในส่วนของครอบครัวกับงาน... ทั้งๆที่พี่เองก็รู้นิสัยน้องของพี่ดีแท้ๆ แต่พี่กลับมองข้ามอะไรบางอย่างไป....

หญิงสาวผู้เป็นพี่กล่าวทั้งน้ำตาก่อนที่เธอจะรีบใช้มือปาดหยดน้ำตาใสๆออกไปจากใบหน้าโดยเร็ว และจ้องมองมาที่น้องชายคนดีของเธอที่ตอนนี้เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด ก่อนจะใช้นิ้วของเธอลูบไล้ที่แก้มของเด็กหนุ่มและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเขา

มิซากิ - อย่าร้องไห้เลย... พี่ขอโทษจริงๆนะ....

ชาร์ม - อ.. อื้อ...... ผมก็ขอโทษ ต่อไปนี้ผมจะไม่เอาแต่ใจแบบนั้นอีกแล้ว ผมจะระวังครับ... ขอบใจครับพี่ที่เข้าใจผม....

หลังจากที่ทั้งคู่ได้พูดคุยเปิดใจต่อกันและกันแล้วเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงได้ด้วยดี พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของพี่น้องทั้งสองคน รวมถึงชายหนุ่มผู้เป็นเพียงเงาที่นั่งกอดอกดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆที่โซฟารับแขกคนนั้นด้วย...

มิซากิ - ยังไงก็ดี... คนที่ต้องขอบใจจริงๆน่ะไม่ใช่พี่นะชาร์ม...

มิซากิพูดขึ้นพลางหันไปมองที่โซฟาตัวข้างๆ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าและไม่มีใครอยู่ตรงนั้นซะแล้ว

ชาร์ม - อ๋อ..... ครับ! ผมเข้าใจ เขาเองก็คอยช่วยเตือนสติผมให้คิดได้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นผมคงจะทำอะไรแย่ๆลงไปแน่นอนเลย

มิซากิ - อื้ม..



ขณะเดียวกัน บนห้องนอนของชาร์ม ด้านมืดได้ปลีกตัวออกมาอย่างเงียบๆและขึ้นมานอนพักบนที่นอนอย่างสบายอกสบายใจ แต่ทว่าดูเหมือนเจ้าตัวก็จะยังเจ็บจากบาดแผลลูกถีบมหากาลของพี่สาวตนเองเมื่อครู่นี้อยู่ เพื่อเป็นการบรรเทาอาการเจ็บแสบ(แค้น?)เขาจึงเปิดอินเตอร์เน็ทเพื่ออ่านข่าวสารใหม่ๆแก้ขัด

"ตำรวจจับกุมตัว! ผู้ต้องสงสัยส่งวีดีโอหนังเกย์เข้ากระทรวงกลาโหม"

ทันทีที่เห็นกระทู้ข่าวที่เพิ่งตั้งใหม่สดๆร้อนๆนี้ ชายหนุ่มผมสีบรอนซ์ผู้เงียบขรึมก็อดไม่ได้ที่จะต้องคลิกเข้าไปดูในทันทีทันใด แต่เมื่อด้านมืดได้อ่านเนื้อหาข่าวสารด้านในจนจบแล้ว สีหน้าของเขาก็แผดสีออกในทันใด ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะคอมพร้อมกับกระแทกคีย์บอร์ดใส่หน้าจอคอมดัง ปั้กกกก!!!!! ก่อนจะเดินหายเข้าไปในกำแพง(ด้วยความเซ็ง)

ชาร์ม - เฮ้ๆๆๆ ด้านมืดดด อยู่ม้ายยย พรุ่งนี้เราไปเดินเล่นกัน~!

เสียงของชาร์มดังจากทางประตูห้องเข้ามาแต่ไกล แต่ทันทีที่เขาเข้ามาในห้องสิ่งที่เขาพบกลับเป็นภาพของคอมพิวเตอร์ที่อุปกรณ์ถูกปาลงพื้นกระจัดกระจายอย่างไม่ใยดี หน้าจอมอนิเตอร์จากที่ดีๆตอนนี้กลายเป็นสีฟ้าหมดทั้งจอ พร้อมแสดงข้อความ WINDOWS IS SHUTTING DOWN... ก่อนที่เครื่องจะดับไป

ชาร์ม - เวร..... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ด้านมืด... =____="" (ด้านมืด - เหอะ... ปล่อยตรูสักวันเหอะ ตรูเซ็งยิด... -*-!!)



และแล้วเรื่องราววุ่นๆภายในครอบครัวก็จบลงได้ด้วยดี เมื่อต่างฝ่ายต่างปรับความเข้าใจซึ่งกันและกันได้ ปัญหาเล็กๆที่เกิดขึ้นก็กลายเป็นตัวช่วยที่สานสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวไว้ได้อย่างเหลือเชื่อ...

ส่วนเรื่องของเจ้าของผลงานสุดอุบาทว์ที่ส่งวีดีโอหนังเกย์แนบไปกับจดหมายเข้ากระทรวงกลาโหมนั้น ก็ไม่มีใครสนใจข่าวคราวเรื่องนี้เลย เพราะถึงยังไงมันก็ไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี.... แต่ถึงกระนั้นเถอะ อยากเห็นหน้ามันจังเลยว่ะ ใครวะมันช่างกล้า.... แหม ทำไปได้!!! -*-



จบแล้วจ้า!

เเหกก ยาวชิบหายย เดียวมานั่งอ่านพรุ่งนี้นะ

ปล.

กำ 55555+

เมพสุดๆๆๆ ชอบด้านมืดด ^^

อยากมีมั่งแฮะ

พี่สาวชาร์มสุดยอด 555

ที่แท้มาร์ค(?)ก็เป็นพวกโชตะนี่เอง! มีแอบหวงด้วย... สักวันคู่นี้ต้อง Y กันแหง!

ปล. โทษทีที่ออกเอมไปดื้อๆ พอดีไฟตก... (แต่หลังๆมันดับสนิทเลยหละ )

ทำไปได้ว่ะ!!!

อย่างฮา แล้วไอเรื่องหนังเกย์ตกลงมันเกี่ยวอะไรกันแน่?- -*

ข... ข้อมูลปกปิด!


คือจริงๆแล้ว คนที่ส่งหนังเกย์ไปกระทรวงฯ เป็นพวกโอตาคุโรคจิตน่ะครับ พอถูกจับได้ข่าวแพร่สะพัดเฮียแกเลยไม่พอใจ เพราะคาดหวังสูงไปว่าน่าจะเป็นผู้ร้ายระดับประเทศ กร๊ากกกกก (อีกใจนึงก็ไม่พอใจ เพราะตัวเองก็เป็นโอตาคุ ทำเสื่อมเสียสถาบันหมด )

อ่านตอนแรกจบแล้ว เด๋วมาอ่านตอนที่สองต่อ

ปะ...เป็นไปได้ !!

ปล.เมพสุด ๆ เเต่งเรื่องใหม่มาให้อ่านอีกนะฮะ

ชาร์ม -- มาร์ช ฮ่า ฮ่า คิดไปได้ สนุกใช้ได้ แต่มันก็ออกจะไร้สาระไปนิดนะ

เราว่ามันน่าจะเป็นดราม่ามากกว่านี้อะ ไม่น่าจะมีสู้กันอะไรขนาดนี้

ปล. ฟิ้ววววว~วว

^
^ เพราะมันเป็นฟิคบั่นทอนนนนนนนน


เดี๋ยวคราวหน้าจะแต่งของตัวอื่นๆมาอีก หึหึหึ รออ่านกันได้เรื่อยๆฮะ(เมื่อว่าง )

ชิบหาย อ่านจบละ ตาเเทบเเหกก

สนุกมากชาร์ม ชอบชาร์มด้านมืดเเหะ เมพพพดี

พี่สาวชาร์ม

ปล.สนุกมากครับ ทำข้าตาเเหกเลย ปวดตาเเหะ

Perfect Hamony