Masked Rider HORSE [ช่วงสุดท้าย], ...EP61...

[Charmise]

เตรียมพบกับมาสก์ไรเดอร์ฮอร์สฉบับรีไรท์ เร็วๆนี้ ที่นี่ครับ




-THEME SONG-

-Opening-
JustiPhi's (1-27)
PRIDE - HIGH and MIGHTY COLOR (28-58)
Metamorphoze - Gackt (59...)

-Ending-
cross a river - Izumi Masayuki (1-27)
ALONES - Aqua Timez (28-58)
Dreams - HIGH and MIGHTY COLOR (59...)

-OST-
Dead or Alive - Ishihata Shinichi (1-30)
The people with no name - RIDER CHIPS feat. m.c.A.T (31-60)
Supernova - TETRA-FANG (61...)



-สารบัญตอน-
01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62

This post has been edited by Charmise on November 02, 2009 02:31 pm

[Charmise]

(ฟิ้วววว.....) เสียงสายลม โชยพัด ท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นยามฟ้ามืดมิด มีชายผู้หนึ่ง เดินอยู่กลางถนน

(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกฯ..)
??? - แผนการณ์ของพวกเราไปถึงไหนแล้ว...
???? - (กึก..) อืม...... ก็ดี...........
??? - หึ...... ปากแกก็บอกว่าดี แต่ยังไงก็ช่าง เราก็ต้องหาคนมาช่วย ไม่งั้นแผนการณ์ก็ไม่สำเร็จ แล้วอีกอย่างนึง คือ... เวลาน่ะ เหลือไม่มากแล้ว
???? - เออ........ เรื่องนั้น ฉันน่ะรู้ดี ยังไงก็ต้องดำเนินต่อไปล่ะนะ....
??? - หึ้ม์.... ดี งั้นฉันไปละ....


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่1 "การเปลี่ยนแปลง"


8.25น. ณ โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ในกรุงโตเกียว...
ครู - มิตสุรุ เซอิ
เซอิ - มาครับ!
ครู - คิมุระ ชินจิ
ชินจิ - มาครับ!
ครู - คิบะ ยูจิ
คิบะ - ......คร่อกก.... คร่อกกก............
ครู - คิบะ ยูจิ!
คิบะ - (คร่อกก....กึก!!) อะเอ๋อ!!! มา...มาครับ!!!!
ครู - นี่เธอ แอบหลับในห้องเรียนอีกแล้วเหรอ
คิบะ - อะ...ขอโทษครับ
ครู - มีอะไรจะแก้ตัวหน่อยมั้ย
คิบะ - อะ..... ไม่.... ไม่มีครับ!
ครู - ดี...... งั้นชั่วโมงนี้ เธอยืนขาเดียวเรียนนะ
คนนักเรียนในห้อง - 55555555555555555+ ว๊ากกก 55555555555555+!!!!
คิบะ - อะ....... คร.... ครับ.... "

16.23น. หลังโรงเรียนเลิก.... คิบะกำลังจะเดินกลับบ้านของเขา....
คิบะ - เฮ้อ........ วันนี้ทำไมมีแต่เรื่องยุ่งๆ จังเลยนะเรา..... การบ้านก็เยอะชะมัดเลย อะไรเนี่ยวันนี้.... "
(ปี๊นๆๆๆ..... ครืนนนนนนนนน.)
คิบะ - เย้ย!!?(ฟึบ!!!) อุย........ ขับรถภาษาอะไรเนี่ย ไม่ดูคนเลย...... โธ่....... "
(แอ้น....... แง้น แง้นๆๆๆ บรืนนนนนนนนนน~~~~~!!!!!!!!!!!!)
คิบะ - เฮ้ย!!!!? (ฟึบ!!!!)
(เอี๊ยดดดดดดดดดดดด!!!!!... กึก.........)(ตึกตึกตึกตึก....)
ขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน อยู่ดีๆ ก็มีรถเก๋งคันหนึ่ง วิ่งมาด้วยความเร็ว และเกือบจะชนคิบะ แต่โชคดีที่เขาหลบได้ทัน แต่จู่ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์อีกคัน วิ่งมาเสียบ แต่โชคดีอีก ที่เขาหลบได้

???? - หึ..........
คิบะ - นี่นาย ขับมาชนฉันทำไม!!
???? - แกไม่จำเป็นต้องรู้ ตอนนี้ แกต้องตายแล้วล่ะ
คิบะ - พูดอะไรน่ะ ฉันไม่เข้าใจเลยนะ
???? - ไม่ต้องเข้าใจแล้ว (วืด....)
หลังจากพูดเสร็จ ชายลึกลับที่ขับมอเตอร์ไซค์มาเฉี่ยวคิบะนั้น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ใบหน้าเขามีลายด่างๆ ขึ้นเต็มหน้า.... ร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป จนกลายเป็นกึ่งคนกึ่งสัตว์ประหลาด

คิบะ - !!!!!?!?
???? - แกตาย!!!(ตูม!!!!!)
คิบะ - เฮ้ย!!!! ตัวไรน่ะ(ฟึบ!!!!)
???? - คิดจะหนีเหรอ!!!!
คิบะ - (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ) อย่าตามมานะ!!!!!
???? - หนีไปให้โง่ ตายซะ(ควับ!!!!)
มันซัดหมัดใส่คิบะเต็มๆ คิบะกระเด็นไปชนกำแพงข้างๆ

คิบะ - อัก....
???? - แกไปไหนไม่รอดแล้ว...........แฮ่................ ย๊ากกกกก!!!!!!!!!!(ตุบ!!!!!!!!! โครม!!!!!!)
???? - !!?! อะไรวะ!!!?
คิบะ - เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ!! เอาคืนไปบ้างสิ นี่!!!!(ตุบ!!!)
???? - อั๊ก!!!! หนอย เป็นแค่คนธรรมดา คิดจะมากำแหงต่อออร์เฟนอคเหรอ!!!!(ตุบ!!!!)
คิบะ - อ๊ากกก...!!!!(ตุบ......)
มันซัดคิบะ ลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง

???? - ตายซะ!!!!(ครืดดดดดด..)
คิบะ - อ๊ากกกกก!!!!!!!!!(พรวดดดด....)
มันลากคอคิบะขึ้นมา มีไฟสีฟ้าแปลกๆ เปล่งออกมา จากบริเวณมือข้างที่มันจับคอคิบะ

คิบะ - อ๊ากกกกกกกก!!!.........(ตุบ!...)
???? - หึหึหึ...... เท่านี้ ก็เรียบร้อย...........
มันคืนร่างเป็นคน แล้วขี่มอเตอร์ไซค์หนีไป....

2นาทีต่อมา..........
คิบะ - (กึก.......กึก........) โอย........ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย......... นี่เราโดนตัวประหลาดมาตามฆ่าเรา...... เราตายไปแล้วหรือไง....... เฮ้ย!!? เรายังไม่ตายนี่ แล้วเรามานอนตรงนี้ทำไมเนี่ย รีบกลับบ้านดีกว่า!!!!(ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆ)

17.00น. ณ ที่บ้านของคิบะ
คิบะ - โอย........ เหนื่อยชะมัดเลยอะ ตั้งแต่พ่อแม่ของเรา ตายไป เราก็อยู่คนเดียวมาตลอด แถมยังต้องเจอแต่เรื่องแย่ๆ ตั้งแต่นั้นมาเลย......... ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะมาทำกับข้าวกิน....... เดี๋ยวๆ ดูหน่อยซิ ในตู้เย็นมีอะไรเหลืออยู่บ้างเนี่ย~
(ตี๊ตอด.... ปุ๊ชชช...)
คิบะ - อะโหยยยยย!!! ไม่เหลือ....... ไม่เหลืออะไรเลยอะ!!...... สงสัยต้องไปซื้อมาตุนซะแล้วมั้งเนี่ย ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า อืม....

20นาทีต่อมา ณ ซุปเปอร์มาเก๊ต
คิบะ - เอาล่ะ....... กลับบ้านเลยดีกว่า ชักหิวข้าวแล้ว ตอนนี้คงไม่มืดมากไปนะ...
คิบะ เดินหิ้วของ พลางมองดูเวลา ที่นาฬิกาข้อมือของเขา พบว่าตอนนี้ 17.15น. แล้ว เขาจึงรีบเดินกลับบ้าน แต่ช่วงเวลานี้ ก็มืดมากแล้ว ไฟข้างทางก็มีน้อยเสียด้วย....
คิบะ - แฮ่ก..... เหนื่อยจริงๆ เลย เมื่อไหร่จะถึงซักทีเนี่ย....
(วืดดด.....)
(ซวบบบบบบ!!!!!!!!)
คิบะ - เฮ้ย!!!! อั๊ก!!!!(ตุบ!!!!)
ขณะกำลังยืนพักเหนื่อยอยู่ จู่ๆ ก็มีตัวประหลาด พุ่งกระโจนเข้ามาใส่เขา ข้าวของที่เขาซื้อมา กระจัดกระจายไปหมด

คิบะ - เอ้ย.. ตัวอะไรอีกละเนี่ย!!!!?
???? - ........(ซวบ!!!!!)
คิบะ - อ๊ากกกกกก!!!(ตุบ!!)
???? - .......(ตึก ตึก ตึก ตึก........ ซวบ!!!!!!!!)
คิบะ - ฮึบ!!!(ฟึบ!!!!! โครม!!!!!!)
???? - .....!!!?!?(วึด!!!!)
คิบะ - เฮ้ย!!!!?(พลัก!!!!!!)
???? - ............(ซวบ!!!!!!!!!!!!!)
คิบะ - หยุดนะ!!!!!(ฟึบ!!!!) บอกให้หยุดไงเล่า!!!!!
???? - ............(ซวบ!!!!!!!!!!!!!)
คิบะ - (ฟึบ) หยุดนะ~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!! (วืดดดดดดดดดดด......)

ขณะที่ตัวประหลาด กำลังไล่ซัดคิบะอยู่นั้น คิบะเริ่มหัวเสีย เขาเริ่มมีโมโหแล้ว จู่ๆ ใบหน้าของเขา ก็มีลายรูปหัวม้า ปรากฏขึ้น แล้วก็มีแสงประหลาดสีน้ำเงิน เปล่งออกมาจากร่างเขา เขากายเป็นสัตว์ประหลาดใส่เกราะ มีใบหน้าคล้ายม้าไปเสียแล้ว!!!!!

(วืบบบบบบบบ!!!!!)
???? - ......!!!!!?!?!!?!?(ซวบ!!!!!!!!!!)
คิบะ - !!!!!(หมับ!!!)
???? - !!?!(กึกๆๆ!!!)

มันซัดหมัดใส่คิบะ ที่ตอนนี้เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว แต่เขาก็รับหมัดของมันได้อย่างแม่นยำ

คิบะ - ฮึ่ยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!(กรอบบบบบบ!!!!!!)
???? - !??!!?!?!?!!??!?~~~~~!!!!!!(กรอบบบบบบบบ~~!!!!)
คิบะกระชากแขนของมัน และจับหักออกเป็นสองท่อน

???? - .....!!!!!(ซวบ!!!!!!!)
คิบะ - ย่าห์!!!!!!(ฟึบ!!!! ซวบ!!!!!!!)
???? - !!?!(ตุบ!!!!!!!)
คิบะ - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาห์~~!!!!!!!!!!!(วิ้งงงงงงงงง.........)

มันสวยหมัดใส่คิบะ แต่ทว่า... คิบะ หลบหมัดของมัน และต่อยมันกระเด็นไป และจู่ๆ ก็มีไฟสีฟ้า เปล่งมีจากมือของคิบะ เขาวิ่งเข้าไปหามัน และแล้ว!!!!!

คิบะ - ย่าห์!!!!!!!!!!!!!!(เปรี้ยงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!)
???? - !!!!!!??!?!?(ตุบ......!!!!!)
(ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

มันโดนหมัดไฟสีฟ้าของคิบะไปเต็มๆ และหยุดชะงักอยู่สักพัก ก่อนที่จะระเบิดเป็นฝุ่นผงไป............ คิบะคืนร่างเป็นคนปกติ......

คิบะ - ...............(วืชชช........)............. นี่เรา เป็นอะไรไป................ มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่เนี่ย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


โปรดติดตามตอนต่อไป....

[Charmise]

เช้าวันต่อมา.............

คิบะ - (กึก...) อ๊ะ สายแล้ว สายแล้ว สายแล้ววววววว~!!!!!!! O_o"
(คริกๆ....คริก....)
คิบะ - เฮ้ย!!!?
??? - พักผ่อนก่อนเถอะ....
คิบะ - คุณเป็นใคร? แล้วที่นี่.... ที่นี่ที่ไหน!!!?


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่2 "ออร์เฟนอค"


เมื่อคิบะตื่นขึ้น ก็พบว่าตน มาอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นห้องพักของผู้ป่วย และพบชายลึกลับใส่ชุดดำคนหนึ่ง ยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง...
??? - ครั้งแรกก็แบบนี้ล่ะนะ...... เธอคงใช้พลังมากไป
คิบะ - แล้วคุณเห็นเหตุการเมื่อวานด้วยเหรอ งั้นบอกผมได้มั้ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมน่ะครับ!!
??? - ........... อีกหน่อยเธอก็คงจะรู้เองแหล่ะนะ
คิบะ - อะไรกันน่ะ แล้วก็พวกตัวประหลาดเมื่อวานนี่อีก ที่มาตามฆ่าผมน่ะ แล้วก็อีกอย่าง ตอนนั้นมันฆ่าผมแล้ว แต่ผมก็ไม่ตายอีก มันหมายความว่าไงอะครับ
??? - ................. เธออยากรู้จริงหรือ?
คิบะ - ครับ บอกผมทีเถอะครับ!!
??? - เธอน่ะนะ.................. ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว........
คิบะ - หมายความว่าไงอะครับ!
??? - เธอเป็น "ออร์เฟนอค" ไปแล้วล่ะ.....
คิบะ - อะไรนะ!!? ออร์เฟนอค?
??? - คนที่ตายไปแล้ว แต่ฟื้นขึ้นมา ทุกคนก็คือ ออร์เฟนอค เธอเองก็คือหนึ่งในนั้น..........
คิบะ - มะ.... หมายความว่า ผมไม่ใช่คนอีกแล้วงั้นเหรอ!!?
??? - ก็ไม่อย่างนั้นซะทีเดียวหรอกนะ...... ออร์เฟนอคที่ดีน่ะ ก็มีอยู่ พลังออร์เฟนอคนี้น่ะ มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอด้วยนะ ว่าจะใช้ด้านบวก หรือว่า.......... ด้านลบกันแน่.......
คิบะ - ด้านบวก ด้านลบ? หมายความว่าไงครับ?
??? - อีกหน่อยเธอคงเข้าใจเองล่ะนะ...... เอาล่ะ ตอนนี้ฉันคงต้องไปแล้ว.......
คิบะ - เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณ!!
??? - หวังว่าฉันคงได้พบเธออีกนะ.........(แว่บ!!)
คิบะ - อะ...........

หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก ชายลึกลับในชุดดำ ก็เดินหายออกไปจากห้อง เหลือเพียงคิบะ ที่นั่ง งุนงง กับสิ่งที่เกิดขึ้น แล่ะยังคงไม่เข้าใจ กับคำอธิบาย ของชายคนนั้นนัก....

12.10น. ณ สนามกีฬา ของโรงเรียนมัธยมริวเซย์ มีนักเรียนชาย รุ่น มัธยมต้นๆ 5 คน กำลังยืนล้อมนักเรียนชาย รุ่นเดียวกันอยู่....
นักเรียน1 - หึหึ........ ว่าไง ไอตุ๊ด จะยังเถียงอีกมั้ย ว่าแกไม่ใช่คนทำต้นไม้ของฉันตายน่ะ ว่าไง!!
นักเรียน2 - ถ้าแกไม่ยอมรับ พวกเราจะรุมกระทืบแกให้ตายคาตรงนี้ไปเลยเป็นไง
???? - แต่ผม.... ผมไม่ได้ทำจริงๆ นะ
นักเรียน1 - ไม่ยอมรับเหรอ นี่!!!(ผัวะ)
???? - อ๊าก!!!(ตุบ...)
นักเรียน2 - เฮ้ย พวกเรา มันไม่ยอมรับว่ะ รุมมันเลย!!!!
นักเรียน3/4/5 - ได้!!!!(ตุบตับตุบตับ ผัวะตุบๆ!!!)
???? - อ๊ากกกก!!! อย่า!!! อั๊ก!!!(ตุบ..)
นักเรียน1 - เอาไปอีกดอกเถอะ!!!!(ผัวะ!!!!)
???? - อั๊ก!!!!!!!(ป๊าบ!!!!)
นักเรียน1/2/3/4/5 - 555555+ ตายซะ โทษฐาณที่ไม่ยอมรับผิด!!!!!(ป๊าบ ตุบตับ ผัวะ โพละ ตุบๆๆ ผัวะตับ ตุบๆๆๆ ป๊าบ!!!!!)
???? - อ๊ากกก!!!!!.... อะ...... อั๊ก!!!! ผมก็บอกแล้วไง อั๊ก!!!! ผมไม่ได้ทำ!!! อ๊าก!!!!(ตรุบๆๆๆ!!!!)

ขณะนั้นเอง ก็มีนักเรียนหญิง ราวๆ มัธยมปลาย เดินผ่านมาเห็นพอดี

????? - !!!?! ชุน!!!!
???? - อั๊ก หยุดเถอะ ผมไม่ได้ทำ อั๊ก!!!!!!(ตุบๆๆๆ ตรุบๆๆๆ กรอบๆ!!!)
นักเรียน1/2/3/4/5 - 555555+..... เฮือก!!?
????? - พวกนายทำอะไรรุ่นน้องฉันนะ!!!
นักเรียน2/3/4/5 - เฮ้ย!!
นักเรียน1 - รุ่นพี่มันมาว่ะ 55555555+..... คราวนี้แกยังมีโชคเข้าข้างว่ะไอตุ๊ด คราวหน้าแกตายคาเท้าฉันแน่ 555+...... ไปพวกเรา!!!

แล้วพวกมัน ก็เดินจากไปด้วยความสะใจ เหลือไว้เพยงแต่ ความเจ็บช้ำ ของเด็กชายนักเรียนมัธยมต้น ที่ถูกรุมซ้อม...

????? - ชุน เป็นยังไงบ้าง!!
ชุน - ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นพี่ยูกะ ผมยังไหวอยู่ครับ.....
ยูกะ - แต่เธอถูกซ้อมขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไหวอีกเหรอ!!
ชุน - หึ...... (กึก ปับๆ!) ไม่เป็นไรครับ เจ็บแค่นี้เอง...... อั๊ก!!!(ตุบ!!)

ชุน พยายามทำเป็นว่าตัวเองยังไหวอยู่ และลุกขึ้นมาปัดรอยเท้าของพวกนักเรียนที่มาซ้อมเขา... แต่ก็ต้องล้มลงไปอีกครั้ง เนื่องจากอาการเจ็บที่กระดูกขา

ยูกะ - ชุน!! อย่าฝืนเลยนะ โดนซ้อมมาขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไหวอีก!!
ชุน - ผมไม่อยาก เป็นภาระของรุ่นพี่นี่ครับ..... ไม่อยากให้ใครมาลำบากเพราะความโชคร้ายของผม.....
ยูกะ - ชุน.......

ตัดมาทาง คิบะ ที่กำลังเดินเหม่อลอยอยู่ข้างถนน

คิบะ - "ก็ไม่อย่างนั้นซะทีเดียวหรอกนะ...... ออร์เฟนอคที่ดีน่ะ ก็มีอยู่ พลังออร์เฟนอคนี้น่ะ มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอด้วยนะ ว่าจะใช้ด้านบวก หรือว่า.......... ด้านลบกันแน่......." หมายความว่าไงกันนะ เราไม่เข้าใจจริงๆ เลย ที่ชายคนนั้นพูด มันหมายความว่าไงกันแน่นะ

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง....

เจ้าของร้าน - เฮ้อ......... วันนี้ขายไม่ค่อยดีเลย ลูกค้าไม่มีเลย...

ขณะที่เจ้าของร้านกำลังบ่นอยู่นั้น ก็มีชายในเสื้อซาฟารี คนหนึ่ง เดินเข้ามาในร้าน

??? - (กึก.....)
เจ้าของร้าน - สวัสดีครับ จะรับประทานอะไรดีครับ
??? - (วืดดด.....)

จู่ๆ ชายในชุดซาฟารี ก็กลายร่าง เป็นออร์เฟนอค ที่มีหน้าตาคล้ายปู

เจ้าของร้าน - !!!?!?
??? - ตาย!!!!!
เจ้าของร้าน - เย้ย!!!?!?!?!?!(ฟู่วววววว......)
??? - เท่านี้ก็เรียบร้อย..... ไปล่ะ.....!
เจ้าของร้าน - (กึก......) อะ......... อา................ (ฟู่วววววววว........ ตุบ!!)

มันจัดการเจ้าของร้าน อย่างรวดเร็ว และเดินออกไปจากร้าน เหลือไว้เพียง เศษขี้เถา ของร่างเจ้าของร้าน......

ณ สวนสารธรณะ... มีเด็กคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่ ชายในชุดซาฟารีนี้ เดินผ่านมาพอดี และหมายตาเด็กคนนี้ไว้แล้ว..... และได้แปลงร่างเดป็น แครบออร์เฟนอค

ชายในชุดซาฟารี - (วืดดดด......) ตาย... เจ้าเด็กน้อย...!!!
เด็ก - หา!!?! ช่วยด้วยยยยยยยย!!!!!!

จังหวะเดียวกันกับที่ คิบะ กำลังเดินผ่านมาพอดี คิบะจึงรีบเข้าไปโกยแหนบมัน

คิบะ - หยุดนะ!!!!!(ตึก ตึก ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ!!!!!!!! ซวบ!!!!!)
แครบออร์เฟนอค - เฮ้ย!!?!(ตุบ กลุกๆๆๆๆ...)
คิบะ - น้อง!! หนีไป!!!!
เด็ก - ครับ!!!!(ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆ)
แครบออร์เฟนอค - เฮ้ย!!!! เหยื่อฉัน!!!!! อั๊ก!!!(ผลัก!!!)

มันกะจะตามเด็กไป แต่ถูกคิบะ ซัดหงายไปซะก่อน คิบะจึงได้จังหวะ จึงรีบแปลงร่าง เป็น ฮอร์สออร์เฟนอค เข้าไปอัดกับมัน

คิบะ - หยุดนะ!!!!!(วืดดดดดดดด!!!!)
แครบออร์เฟนอค - เฮ้ย!!! นี่แก่!!!?
ฮอร์สออร์เฟนอค - ย๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!(ตุบๆๆๆๆ)
แครบออร์เฟนอค - (ตุบๆๆๆ.....)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หนอยไม่เป็นไรเหรอ!!! อั๊ก!!!(ผลัก!!!!)
แครบออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!(ผัวะ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - โอ๊ว!!!!(ตุบ!!!! กลุกๆๆๆ...)

มันผลักคิบะ กระเด็นไปกลิ้งกับพื้น และใช้จังหวะนี้ ดึงก้ามปู ที่อยู่บนหัวไหล่ของมัน มาใส่ที่มือ

แครบออร์เฟนอค - !!!(ควับ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!!) อั๊ก!!!!! หนอยน่ะแก!!!!! (ตุบๆๆๆๆๆๆ)
แครบออร์เฟนอค - (ฮวบ!!!!) ตาย!!! (ควับ!!!!)
(เคร้ง!!!!)
แครบออร์เฟนอค - หา!!?
ฮอร์สออร์เฟนอค - ฮึ่ม........อั๊ก...... ย่าห์!!!!!!!!(เคร้ง!!!!!!!)
แครบออร์เฟนอค - โอ๊ววว!!!!!(ฟ้าววววว ตุบ กลุกๆๆๆๆ!!!!!!)

คิบะใช้มือสองข้าง รับก้ามปูขนาดยักษ์ของมันไว้ และกระชากก้ามปูมา และฟาดใส่มันจนกระเด็นกลิ้งไป

แครบออร์เฟนอค - หึ้ยยย!!!!! ย่าห์!!!!!(ซวบ!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หึ้ม!!!(ฟึบ!!!) ย่าห์!!(ซวบ!!!)
แครบออร์เฟนอค - อุ้ก!!!(ตุบ!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ย่าหหหหหหห์~~~!!!!!!!!!!!!!(เพียะ!!!!!)
แครบออร์เฟนอค - โอ๊ววว!!!!!(ตุบบบ!!!!! กลุกกลุกกลุกกลุกกลุก!!)

คิบะ ใช้หน้าแข้งเตะมันกระเด็นไปชนกำแพง และเขาใช้จังหวะนี้ ชาร์จพลังที่มือไว้

ฮอร์สออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาา~~!!!!!(วีชชชชชชชชชช...)
แครบออร์เฟนอค - โอย...(กึก) !!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆ)

มันลุกขึ้นมา และกำลังจะวิ่งเข้าใส่คิบะ

ฮอร์สออร์เฟนอค - ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
แครบออร์เฟนอค - (ป้าดดดดด!!!) หา!!!?
ฮอร์สออร์เฟนอค - ย่าห์~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง~~!!!!!!)
แครบออร์เฟนอค - อ๊ากกกก!!!!!!!(ฟ้าวววววววววว) โอ๊ว!!!!!(ตูมมมมมมมมมม~~!!!!!!!!!!! ฟู่ววววว............)

คิบะวิ่งเข้าไปใช้หมัดไฟสีฟ้า อัดใส่หน้ามัน จนตัวมันกระเด็นไปชนกำแพง และระเบิดตายคาที่ จนกลายเป็นเศษขี้เถ้า.... คิบะคืนร่างเป็นคนธรรมดา

คิบะ - (ตึก...ตึก....ตึก........) ............... "(นี่.....เราใช้พลังไปในด้านบวกหรือลบกันแน่นะ)"............

คิบะ ยืนมองฝ่ามือทั้งสองข้าง และยืนคิดกับตนเอง ว่ากำลังทำสิ่งผิดหรือถูก......

16.20น. หลังโรงเรียนมัธยมริวเซย์ ยามาชิตะ ชุน นักเรียนมัธยมต้น กำลังนั่งกุมขมับ เงียบๆ อยู่คนเดียว ท่ามกลางบรรยากาศตอนเย็น พระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว...
ยูกะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.....) ชุน..... ยังไม่กลับบ้านเหรอ.....
ชุน - ครับ.........
ยูกะ - เธอมีเรื่องกลุ่มใจอะไรหรือเปล่า พี่เห็นเธอนั่งกุมขมับคนเดียวอยู่อย่างนี้นานแล้วนะ มีเรื่องอะไรบอกพี่ได้มั้ย....
ชุน - ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่............(กึก) เอ่อ.... แล้วรุ่นพี่ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ
ยูกะ - อ่อ... พอดีวันนี้พี่มีเรียนพิเศษนิดหน่อยน่ะ.... กลับบ้านด้วยกันมั้ย
ชุน - ไม่ล่ะครับ รุ่นพี่กลับก่อนเถอะครับ ผมขอนั่งตรงนี้พักนึงนะครับ......
ยูกะ - อืม........ จ้ะ งั้นพี่กลับก่อนนะ โชคดีนะชุน
ชุน - ครับรุ่นพี่ โชคดีครับ..............

ดูเหมือนชุน จะมีเรื่องกลุ้มใจ จึงไม่ยอมกลับบ้านพร้อมกับยูกะ ซึ่งปกติเธอจะไปส่งเขาประจำ....

ชุน - ............... ไม่เข้าใจจริงๆ เลยนะ........ ทำไมเราจะต้องเป็นคนเดียวที่ถูกคนอื่นๆ แกล้งด้วยนะ........ ไม่เข้าใจเลย......... เราน่ารังเกยจมากหรือไงกันนะ........... นี่ เจ้าหมา นายคิดว่าไงน่ะ.....
หมา - ....โบ๊ะๆ โบ๊ะๆ....... (ฟิดๆๆ...)
ชุน - หึ........(ยิ้มเล็กๆ...)
(ครืนนนนน..... ปี๊นๆๆๆ ปี๊นนนนนนน~~!!!!!)
หมา - โบ๊ะๆ!!!!!
ชุน - เฮ้ย!!!!!! หนีไป!!!!!!

ขณะที่ชุน กำลังนั่งพูดคนเดียว กับสุนัขที่เดินผ่านมา จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่ง วิ่งมาด้วยความเร็ว และกำลังจะชนเจ้าหมาน้อย

(เอี๊ยดดดดดดดดดดดด ตูมมมมมมมม!!!!!!!!)
ชุน - อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~!!!!!!!!!!!!(ครืนนนนนนน.............)
ชุน - ........................(กึก...)......................(ตุบ!.....)

โชคดี ที่เขาช่วยเจ้าหมาน้อยได้ทัน แต่ทว่า....... ตัวเขากลับต้องโดนรถคันนั้น ชนและวิ่งทับผ่านไปแทน........ เขาจะต้องตายจริงๆ หรือ?


โปรดติดตาม ตอนต่อไป...

[Charmise]

ทางด้านยูกะ ที่กำลังเดินทางกลับบ้าน.....
ยูกะ - (ฟึบ!!) อะ...... รู้สึกไม่ค่อยดีเลย ทำไม ตะกี้เรารู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ..... ตั้งแต่ตอนที่เห็นชุน นั่งกุมขมับแล้ว......... ขอให้อย่าเกิดเรื่องร้ายๆ กับรุ่นน้องเราเลยนะ.....

17.00น. ณ ข้างถนน หลังโรงเรียนมัธยมริวเซย์ ร่างของชุน ยังคงนอนอยู่ที่ฟุตบาท ดูเหมือนจะไม่มีใครมาเห็นเขาเลย คงเพราะคนที่เดินผ่าน คงคิดว่าเขาหลับไปเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วเขาตายแล้วต่างหาก.......
(กึก....)


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่3 "เด็กชายผู้โชคร้าย"


ชุน - โอย...... นี่เรามานอนทำอะไรตรงนี้เนี่ย....... โอยย.... เจ็บขาชะมัดเลย!

น่าแปลกใจ ที่จู่ๆ ชุน ก็รู้สึกตัว และตื่นขึ้นมาได้

ชุน - เดี๋ยวๆ ขอนั่งนึกก่อน ตะกี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเราหว่า........ เอ๊ะ....... เราโดนรถทับตายไปแล้วนี่!! ทำไมฟื้นขึ้นมาละ!!?
(แว่บ~....)
ชุน - !!!!?"(อ๊ะ...... ตะกี้เงาอะไรน่ะ.........ช่างเถอะ......... กลับบ้านดีกว่า อะ......อั๊ก...... ขา.... ขาเรา!)"

ชุน ได้เดินทางกลับบ้านคนเดียว เพราะปกติยูกะ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ จะพาเขาไปส่งที่บ้านแทบทุกวัน และเนื่องจากถูกรถทับ จึงมีอาการปวดขาทำให้วันนี้ เขาเดินเซไปเซมาเหมือนคนไม่มีแรง

ณ บ้านยามาชิตะ
ชุน - กลับมาแล้วครับ....
ตา - อ่าว... กลับมาแล้วเหรอชุน
ชุน - อะ....โอย.....(ตุบ..)
ตา - อ่าว ไปทำอะไรมา ทำไมเธอล้มแบบนั้นล่ะ
ชุน - ไม่มีอะไรหรอกครับตา พอดีวันนี้ผมหกล้มนิดหน่อยน่ะครับ...
ตา - อ่อ... ค่อยโล่งอกหน่อยนะ

ตัดมาทางคิบะ ตอนนี้ กำลังนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวอย่างอเร็ดอร่อย
คิบะ - อื้ม งื่มๆๆๆ ไอ้อ้าเอาอาอำอิดอื๋ออูก อังไออ้ออินอ้าวอ่อนอ้อแอ๊วอันเอ๊าะ งื่มๆๆๆๆ ^o^ (ไม่ว่าเราจะทำผิดหรือถูก ยังไงก็กินข้าวก่อนก็แล้วกันเนาะ)

เขากินอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความหิวโหย ไม่ได้กินข้าวมาสองวัน จึงรีบกินอย่างตะบี้ตะบัน ทำเองกินเอง

คิบะ - งื่มๆๆๆ...... อ่า......ง อิ่มพอดีเลย แฮ่ๆ...... ออกไปเดินเล่นหน่อยดีกว่า

ตัดมาทางบ้านของชุน ตอนนี้ คุณตาของชุน ทายารักษาอาการปวดขาให้ชุนแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นมาแล้วนิดนึง
ชุน - ขอบคุณมากนะครับตา
ตา - อืม.... ค่อยยังชั่วแล้วหรือยังล่ะ
ชุน - ครับ ดีขึ้นมากแล้วล่ะครับ.... งั้นตาครับ เดี๋ยวผมขอตัวออกไปเดินเล่นหน่อยนะครับ
ตา - อืม อย่ากลับมืดนักล่ะชุน
ชุน - ครับ... ไปละครับ(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)

18.00น. ณ สนามเด็กเล่น แถวบ้านของชุน ชุนกำลังเดินเล่นปล่อยอารมณ์ กับบรรยากาศตอนเย็นๆ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า....
ชุน - ใกล้จะมืดแล้วล่ะ กลับบ้านดีกว่า... ป่านนี้ คุณตาเป็นห่วงแย่เลย
(แว่บ!)
ชุน - "(หะ!? ความรู้สึก เหมือนมีคนแอบมองเรา ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว...... ใครกันนะ...... เริ่มใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว......... ใกล้เข้ามา.............)"
ชุน - "(รู้สึกเหมือนจะมีคนเข้ามาใกล้ๆ เต็มทีแล้ว........ เหมือนมีคนแอบมองเรา........ เฮ้ย!!?!)" (ขวับ!!! ฟึบ!!!)
ชุน - ใคร!!!!!!
??? - หะหะหะหะหะ......... (วืดดดดดดดดดด)
ชุน - หา!!?!

ชุนรู้สึกเหมือนมีคนกำลังเดินตามเขามา และทันใดนั้น ก็มีชายแปลกหน้า สวมเสื้อโค๊ตสั้นแค่เอว โผล่อยู่ข้างหน้าเขา และแปลงร่างเปนออร์เฟนอค รูปร่างคล้ายแรด
ไรโน่ออร์เฟนอค - หะหะหะหะหะ!!!!!(ขวับ!!!!!!)
ชุน - หา!!? โอ๊ะ!!!!!(ผลัก กลุกๆๆๆ!!!!)

มันซัดชุนกลิ้งไปกับพื้น

ไรโน่ออร์เฟนอค - หะหะหะหะหะ!!!!!(ตึก ตึก ตึก ตึก)
ชุน - อ๊ะ!!!!!!!!!!!!
ไรโน่ออร์เฟนอค - หึ้ม!!!(ขวับ!!!!)
(ผลัก!!!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - โอ๊ววว!!!!!!(ตุบ!!!!!)

ขณะที่มันกำลังจะเข้ามาทำร้านชุน ชุนก็ลุกขึ้นมาขัดขามันจนล้มลงไป

ชุน - คุณเป็นใคร!!!!!!(วืดดดดดดดดดดด)

จังหวะมันลุกขึ้นมา ชุนถามมันด้วยความตกใจ เนื่องจากไม่เคยเห็นออร์เฟนอคมาก่อน จู่ๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป และมีลายด่างๆ ขึ้นตามใบหน้า

ไรโน่ออร์เฟนอค - หะหะหะหะหะ ตายยยยยยยย!!!!!!!!(ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆ ขวับบบบบบ!!!!!!!)
ชุน - ไม่!!!!!!! (วืดดดดดดดดดดดดดดด!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - !!!!?!?!?!

ขณะที่ไรโน่ออร์เฟนอค กำลังจะพุ่งเข้ามาทำร้ายเขา ชุนก็ได้แปลงร่าง เป็นออร์เฟนอค ที่มีหน้าตาคล้ายโครงกระดูก นี่คือ เสกลตั้นออร์เฟนอค!!!

เสกลตั้นออร์เฟนอค - อย่า!!!!!!!(ขวับ!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - อั๊ก!!!!!(ตรุบ!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - อย่าเข้ามานะ!!!!!(ขวับ!!!!!!!! ขวับ!!!!!!!!ขวับๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - อึ๊บ!!! อ๊า!!!!! อา!!!!! โอ๊ว!!!!! อ๊าก!!!!!!! (เปรี้ยงงงงงงง ฟ้าวววว... ตุบ!!!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ..........(วิ้ง..... เคร้งๆ.... เคร้งๆ.....) ย่าห์!!!!!!!!!! (ฟ้าววววววววว~!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - !?!?!?!?!??! (ฟ้าววว เปรี้ยงงงงงงง~!!!!!)

จู่ๆ ชุนก็สามารถเรียกใช้ อาวุธแปลกๆ รูปทรงคล้ายกระดูกแขนคนได้ และเหวี่ยงมันเข้าใส่ไรโน่ออร์เฟนอคอย่างจัง

ตัดมาทาง โอซาดะ ยูกะ ตอนนี้ เธออยู่ที่บ้าน และเริ่มรู้สึกใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก จึงได้อ้างกับที่บ้าน ว่าเธอมีธุระสำคัญนอกบ้าน และได้ออกมา เพื่อตามหาชุน แถวบ้านของเขา
ยูกะ - รู้สึกใจไม่ค่อยดีเลย ยังไงก็ต้องตามหาชุนให้ได้ อย่าให้เขาเกิดอันตรายเลยนะ....!(ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆ..)

ตัดมาทางชุน ที่กำลังต่อสู้กับไรโน่ออร์เฟนอค อย่างทุลักทุเล ตอนนี้ อีกฝ่ายตั้งตัวได้แล้ว
ไรโน่ออร์เฟนอค - (กึก....) หะหะหะหะ...... แค่นี้ไม่ตายหรอกเว้ย!!!!!! (ครึก....ครึก.........เคร้ง!!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - !!?
ไรโน่ออร์เฟนอค - ตายซะเจ้าหนู!!!!!!!!(ขวับ!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - อั๊ก!!!!!!!(เปรี้ยงงงงงงงง~!!!!!) โอ๊ววววววววว~!!! (ฟ้าว ตุบ!)

เขาใช้หมัดขนาดยักษ์ ฟาดใส่ร่างของชุน กระเด็นลอยตกลงมากระแทกพื้น

ไรโน่ออร์เฟนอค - หะหะหะหะ... เจ้าหมาน้อยนี่ เสร็จฉันแน่!!!!! ตาย!!!!!
(เฟี้ยววววววววว~~!!!! ตูมมมมมมมมมมมม!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - !!!?!?!?!
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ....อะ อ๊ากกกกกกกก!!!!!!! ไม่!!!!!!!!!(ขวับ!!!!!!!!!)
ไรโน่ออร์เฟนอค - เฮ้ย!!!?!?(เปรี้ยง โครม!!!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - อ๊ากกกกกกกกกก ปวดหัว!!!!!!! อะ.... อ๊ากกกกกกก~!!!!!!
ไรโน่ออร์เฟนอค - (กึก...) "(หะหะ.... คงยังควบคุมพลังไม่ได้สินะ เสร็จเรา!!)" ตาย!!!!!!!!(วิ้งงงงง~~!!!)

ไรโน่ออร์เฟนอคเรียกใช้อาวุธ รูปทรงควงสว่าน ปรากฏมาสวมที่มือ และเตรียมวิ่งเข้าแทงชุน

ไรโน่ออร์เฟนอค - ตายซะเถอะ หะหะหะ!!!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ) ย่าห์!!!!!!!!!!!!!(เปรี้ยง!!!!!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - อะ อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!(เคร้ง!!!!! ตุบ!!!!!!)

มันใช้ควงสว่าน ฟันใส่ชุน จนล้มลงไป

ไรโน่ออร์เฟนอค - หะหะหะหะ ตายซะ!!!!!(เปรี้ยง!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - เอื๊อก!!!!!!!(เคร้ง!!!!!!) อะ......... อา........... (วืดดดดดดดดดด....)

ชุนโดนเล่นงานอย่างหนัก จนกระทั่งต้องกลับคืนเป็นมนุษย์ปกติ เขาหมดสติลง ส่วนไรโน่ออร์เฟนอค ก็คืนร่าง เป็นชายในเสื้อแจ๊คเก๊ต และเดินจากไป...... จังหวะเดียวกันกับที่ยูกะ วิ่งมาถึงสถานที่พอดี เธอพบชุนนอนหมดสติอยู่
ยูกะ - (ตึกๆๆๆ.....ตึก!) ชะ.........ชุน!!!!!!! ชุน ตื่นสิชุน บอกพี่หน่อยเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ชุน!!! ชุน!!!!!!!
ชุน - .............(กึก..) อะ............ รุ่นพี่..................
ยูกะ - ชุน!!! เกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายเธอน่ะ!!!!!
ชุน - ผม........................ ผมจำ.......ไม่ได้ครับ.................... อะ............. อา............... (ตุบ!)
ยูกะ - ชุน!!!!! ชุน!!!! ตื่นสิชุน ชุน!!!!!!!

ตัดมาทาง บ้านยามาชิตะ ตอนนี้ ตาของชุน กำลังนั่งรอคอยหลานกลับมาจากการเดินเล่น...
ตา - ชุน..... ทำไมยังไม่กลับสักทีนะ มืดค่ำแล้วนะหลานตา..... เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่านะ.....
(ตึก ครืนๆ ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)
ตา - หา...... เธอเป็นใครน่ะ!!!! อะ อ๊ากกกกกกกก!!!!!! (ฟู่วววววววววว........)
??? - หึหึหึ.......... เสร็จไปอีก 1 ล่ะ..................(ตึก ตึก ตึก ตึก.....)

ขณะที่ตาของชุน กำลังนั่งรอเขากลับมาอยู่นั่น จู่ๆ ก็มีชายลึกลับคนหนึ่ง เดินเข้ามา และสังหารเขา คาดว่า ชายคนนี้น่าจะเป็นออร์เฟนอค มันเป็นใครกัน?

ยูกะ - อึ๊บ..... ชุน อย่าเป็นอะไรไปนะ พี่จะพาเธอไปส่งที่บ้านเอง... อึ๊บ.....

ทางด้านยูกะกับด๊อกคุง ยูกะ กำลังอุ้มร่างของชุน ขึ้นบ่าเพื่อพาเขาไปส่งที่บ้าน เพราะเธอรู้ว่า ทุกเย็น ชุนจะต้องมาเดินเล่น เธอจึงกลัวว่า ตาของเขาจะเป็นห่วง เธอจึงรีบพาเขาไปส่งที่บ้าน แต่หารู้ไม่ ว่าตาของชุนนั้น โดนชายลึกลับ จัดการไปแล้ว....

ณ บ้านยามาชิตะ..... ทุกอย่างดูเป็นปกติ ยูกะ อุ้มชุนเดินมาถึงหน้าบ้าน และเดินเข้าไปในบ้านแล้ว แต่เธอรู้สึถึงบรรยากาศเงียบๆ ผิดปกติ...
ยูกะ - สวัสดีค่ะ..... คุณตาคะ....... คุณตาคะ....... คุณตา..........

ยูกะ ก็พยายามเรียกหาตาของชุน แต่ว่า ไม่มีเสียงตอบรับเลยแม้แต่น้อย ภายในบ้านก็เงียบเอามากๆ....
(ตึก.... ตึก.... ตึก.... ตึก........)
ยูกะ - (ฟึบ) อะ คุณตาคะ คือว่า ชุนเขา...
ตา - (ฟู่ววววววววววว...)
ยูกะ - อ๊ายยย!!!?!?!

เมื่อยูกะ หันกลับไป พบว่า ตาของชุน เดินออกมาจากในบ้าน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น.... เมื่อร่างกายของคุณตา แหลกสลายเป็นขี้เถ้า ยูกะ ตกใจมาก

ยูกะ - นี่มัน............เกิดอะไรขึ้นนะ..............(กึก..) ............ ชุน.................... "(18.30น. ตอนนี้ยังทัน รีบพาชุนไปโรงพยาบาลดีกว่า!!)"


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

18.40น. ณ โรงพยาบาล ยูกะได้พาชุนขึ้นรถ มาที่โรงพยาบาล เพื่อให้หมอตรวจดูอาการของเขา...
ยูกะ - ค่ะคุณหมอคะ ชุนอาการเป็นยังไงบ้างคะ
หมอ - อืม........ อาการตอนนี้ปลอดภัยดีครับ คงไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมากนะครับ จะมีก็แต่......
ยูกะ - อะไรเหรอคะคุณหมอ?
หมอ - ขาของเขาน่ะครับ...... ขาของเขาดูเหมือนจะมีอาการกระดูกข้อต่อขาของเขา มีรอยร้าวน่ะครับ
ยูกะ - !!!?
หมอ - แต่เขาก็ยังสามารถจะเดินได้ครับ แต่คงไม่สามารถวิ่งได้นานๆ เหมือนคนปกติแล้วล่ะครับ
ยูกะ - ฮ๊า...!!? "(ชุน.....)"


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่4 "ความบังเอิญ"


หมอ - ยังไงก็ต้อง ขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆ นะครับ แต่อาการของเขา คงไม่น่าเป็นห่วงนัก.......
ยูกะ - .............. อ่อ........ ค่ะ..............
หมอ - ยังไงก็ ขอให้สบายใจนะครับ คืนนี้คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ทางนี้ผมจะดูแลเอง..
ยูกะ - เอ่อ................. ค่ะ.......
หมอ - ครับ

เมื่อพูดคุยกับหมอเสร็จ หมอได้บอกให้เธอกลับบ้านไปก่อน ขณะที่เธอกำลังยืนเรียกรถกลับบ้านอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายลึกลับ เดินผ่านมา เธอไม่ได้เอะใจอะไรนัก คิดว่าเป็นแค่คนเดินผ่านมา....
ยูกะ - ...........
??? - ............. หึ (ผลัก!!!!)
ยูกะ - อ๊ะ!!!?! อ๊าย!!!!!!! (ผัวะ!!!!! กลุกๆๆๆๆ....)

ชายลึกลับเดินเข้ามาผลักเธอตกลงไปข้างทางซึ่งเป็นทุ่งเล็กๆ

ยูกะ - อะ....... อ๊า!!!!
??? - ........
ยูกะ - อย่านะ อ๊ายยยย!!!!!(ฉัวะ!!!)
??? - ........ (ตึก ตึก ตึก ตึกๆๆๆ...)
ยูกะ - อะ......อั๊ก............ "(ชุน............ อะ....... อั๊ก....!)"

เมื่อชายลึกลับ ชักมีดออกมาแทงเธอ เขาก็เดินหายไป ส่วนยูกะ ก็หมดสติไป เนื่องจากถูกแทงบริเวณท้อง

ตัดมาทางโรงพยาบาล ตอนนี้ หมอกำลังล้างมืออยู่ในห้องน้ำของโรงพยาบาล ถ้าทางเขาดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆ
หมอ - แหก...แหก...แหก.............(ซ่าาาา....)
???? - นี่ หมอทานากะ ทำอะไรน่ะ
หมอ - ห๊ะ!! นาโอยะ ไคโด
ไคโด - คุณต้องไปดูแลคนไข้ไม่ใช่หรือ เวลาแบบนี้น่ะ มาล้างมืออะไรกันตอนนี้.......เอ๋......... นั่นเสื้อคุณ ทำไมเลอะอะไรแดงๆ ด้วยน่ะนั่นน่ะ!?
หมอ - !!!!!!?

ตัดมาทางคิบะ ตอนนี้เขาออกมาเดินเล่นนอกบ้าน
คิบะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก) "(ต่อไปนี้ เราจะทำยังไงกันชีวิตดีนะ ในเมื่อเราก็ไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว เรากลายเป็นออร์เฟนอค.... เราจะทำยังไงดีนะ..)"

ตัดมาที่โรงพยาบาล หมอกำลังมีอาการลุกลี้ลุกลน อย่างเห็นได้ชัด ดูเขาไม่เหมือนตอนแรกๆ
ไคโด - ว่าไง นี่คุณหมอ ตกลงคุณไปทำอะไรมา
หมอ - เรื่องของผม..... มันไม่เกี่ยวกับคุณ มันไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น!!!!(ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆ!!!!)
ไคโด - !!!?!? เดี๋ยวสิ!!!!!(ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ!!!!!)

ขณะเดียวกัน ทางคิบะ ระหว่างที่เขากำลังเดินอยู่ที่ข้างถนน...
(บรื้นๆๆ.........)
คิบะ - ......... "(ที่เราฟื้นขึ้นมา เพื่ออะไรกันแน่นะ?......... หรือว่า เรายังมีภาระที่ต้องทำอีก.......)" (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก....)

ขณะที่นาโอยะ ไคโด คนไข้ประจำของหมอรายนี้ กำลังถามเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น จู่ๆ หมอก็วิ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาล ไคโดจึงวิ่งตามไปด้วย
ไคโด - หยุดนะ!!!!!!(ตึกๆๆๆๆ)
หมอ - ฮึ่ย!!!!!(ตึก!)...... เมื่อรู้ความจริงแล้ว อย่ามีชีวิตต่อไปเลย!!!! (วืดดดดดดดดด)
ไคโด - !!?!!?!?
คอบบร้าออร์เฟนอค - ตาย~!!!!!(ขวับ!!!!!)
ไคโด - อ๊ากก!!!!(ผัวะ!! ตุบ!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - ZZZZZ!!!!(พรวด!!!!!!)
ไคโด - อ๊ากกกกกกกกกก~~!!!! อั๊ก!!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!(ฟี่~~~~~~~~~~~~!!!!!!)

ขณะที่ไคโด วิ่งตามมา และแล้ว หมอก็หยุดอยู่กับที่ แล้วเขาก็เปลี่ยนร่าง กลายเป็น คอบบร้าออร์เฟนอค ออร์เฟนอคที่มีหน้าตา คล้ายกับงูจงอาง และได้พ่นพิษใส่หน้าไคโด จนเขาหมดสติไป

แต่ขณะที่มันกำลังจะหนีไปนั้นเอง จู่ๆ คิบะ ก็เดินผ่านมาพอดี
คิบะ - ห๊า!!?!.... หยุดนะ!!!!!!!!
คอบบร้าออร์เฟนอค - !!?!?!
คิบะ - (วืดดดดดดดดดดดดดดด!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - ยึ้ย!!!! ZZZZZZZZ!!!!!(พรวดดดดด!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (ฟึบ!!!!) คิดว่าจะโดนเหรอ ย๊ากกกกกกกกก!!!!!(ตุบๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - อึบ โอ๊ะ!!!!!(ตรุบๆๆๆๆๆ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - .....(วีชชชชชชชชชชชช) ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!! (เปรี้ยงงงงงงง~!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - (ฟึบ!!!!) หึหึ ZZZZZZZZZZ!!!! (ขวับ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หา!!!?(หมับ!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - ตายซะ ฉันจะบีบคอแกให้แหลกเป็นจุน ZZZZZZZZ!!!!! (กรอบบบบบบ)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อะ อ๊ากก!!!! หายใจไม่ออก!!!!(หมับ!!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - ZZZZZZZZZZ!!!!!! (พรวดดดดดด~!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - โอ๊ว!!!!(ฟี่~~!!!) ทำไมพิษมันร้อนแบบนี้เนี่ย อ๊ากกกกก~!!!!!!(ฟี่~~~!!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - ร้อนดีมั้ยละแก หึหึหึ ZZZZZZZZZZZ!!!!! (กรอบบบบบบ~~!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - "(ฮึบ........บ้าจริงๆ เลย แขนมันยาวชะมัด ขยับไปไหนไม่ได้เลย!!!! อั๊ก!!!!!)"
คอบบร้าออร์เฟนอค - ZZZZZZZZZZZ!!!!!!!!(กรอบบบ~!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊อยยย~~!!!! ย่าห์!!!!!(ปุก!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - โอ๊ะ!!!!(ผัวะ!!!!)

มันรัดคิบะ ด้วยแขนอันทรงพลัง และยืดยาว แต่โชคดี ที่คิบะ หาจังหวะ เอาหัวโขกหน้ามันได้ จึงหลุดออกมาจักการโดนรัด

ตัดมาทางชุน ที่ยังคงนอนพักผ่อนอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน ของโรงพยาบาล เขายังคงหลับอย่างไม่รู้สึกตัว

ทางด้านคิบะ ที่สู้กับหมอโรคจิต ในร่างออร์เฟนอค อย่างเอาเป็นเอาตาย เนื่องจาก ฝ่ายหมอโรคจิตนั้น ต้องารจะฆ่าเขาจริงๆ ถ้าไม่สู้ คิบะต้องแย่แน่ๆ
ฮอร์สออร์เฟนอค - หึ้ยยยย เย้ยยยยย~~!!!!! (ตุบๆๆๆๆๆๆๆ~!!!!!)
คอบบร้าออร์เฟนอค - หึบ!!! อัก โอ๊ววววว~~!!! (ตุบตับๆ ผัวะตุบๆ ผัวะผัวะ ตุบตุบๆๆๆ ผัวะ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~!!!!! (วีชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชช)
คอบบร้าออร์เฟนอค - หึ้ม!!! ไม่มีทาง ZZZZZZZZZZZ!!!!(ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~!!!!!!!"(ไม่ว่าเราจะฟื้นมาเพื่ออะไร หรือฟื้นมาทำไม แต่ตอนนี้ เรารู้แล้ว ว่าตอนนี้เราควรทำอะไร ฉันจะปกป้องทุกคน รวมทั้งตัวเองจากอันตราย ของพวกที่ใช้พลังในด้านลบ ใช่แล้ว.... นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง!!!)" (วิ้งงงงง~~!!!!)

คิบะ รวบรวมพลังจนเกิดกลายเป็นดาบเหล็กปรากฏในมือของเขา นี่อาจจะเป็นดาบวิเศษ ที่เกิดจากจิตใจ ที่บรรลุในการใช้แห่งพลังที่ได้รับมานี้ อย่างถูกต้อง ก็เป็นได้!!!

คอบบร้าออร์เฟนอค - ZZZZZZZZZ!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~!!!!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~!!!!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)

(เคร้ง!!!!~ ฉัวะ~!!!!!!~)

ฮอร์สออร์เฟนอค - แฮ่ก......แฮ่ก.....แฮ่ก..........(วืดดดดดดดด)
คอบบร้าออร์เฟนอค - อะ...........ZZZZZZZZZ...........zzzz............(ตูมมมมมมมมมมมม~!!!! ฟู่ววววว.............)

และต่างฝ่ายต่างวิ่งเข้าหากัน คิบะเร็วกว่า จึงฟันมันด้วยดาบขนาดยักษ์ คอบบร้าออร์เฟนอค ร่างขาดสองท่อน สลายเป็นเถ้าทุลี.... ส่วน คิบะ คืนร่างเป็นคนปกติ

คิบะ - ..............(วืดดดดดดดดดด)
ไคโด - (กึก.....กึก.........วืดดดดดดดดดด) อะ......อ๊ากกกกกกก!!!!! (วืดดดดดดดดดดด)
คิบะ - !!?!?!

แต่ขณะที่คิบะ กำลังจะหันกลับมา และก็พบว่า ไคโดนั้น รู้สึกตัวแล้ว แต่เขากลับกลายร่างเป็นออร์เฟนอค หน้าตาคล้ายกับงู

เสน๊คออร์เฟนอค - อะ.........(ดูมือ) นี่............นี่ฉันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย อะ ไม่ ไม่~~!!!!!! (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆ!!!!............)
คิบะ - อะ........

แล้วไคโด ก็วิ่งหนีหายไป เนื่องจากเขาเห็นร่างกายของตนเอง ไม่เหมือนเดิม....

19.10น. ณ ทุ่งหญ้า ข้างถนน ร่างของยูกะ ยังคงนอนฟุบอยู่กับทุ่งหญ้า....
(ฟึบ.......... ฟิ้ววววว.........~~.......)



โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

8.05น. ณ ทุ่งหญ้าข้างทาง....
(กึก....)
ยูกะ - .........(แว่บ) อะ................ อึ๊บ.... อะ............... อึ๊บ(กึก)

ที่ทุ่งหญ้าข้างทาง ยูกะ ฟื้นขึ้นมา เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย บาดแปลก็ไม่มีเลยแม้แต่น้อย......

ยูกะ - อ๊ะ!!! ลืมไป แล้วชุนล่ะ จริงด้วย!!!!(ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ!!!)


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่5 "จุดบอด"


"คุวากาตะ เลสเตอรอง" (Kuwagata Restaurant)
ลูกค้า - ลุง! ขอเตี๋ยวหมูน้ำไม่งอกที่!
พ่อครัว - ครับ!! สักครู่นนะครับ!!!

ณ ห้องครัวของร้าน.... พ่อครัวคนหนึ่ง กำลังปรุงอาหารตามที่ลูกค้าสั่งอยู่ หน้าตาเขาดูมีอายุแล้ว แต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา
พ่อครัว - เอาล่ะ... เสร็จแล้ว เอาล่ะ ฝากเอาไปเสิร์ฟให้ที่ โต๊ะ2 ด้วยนะ โมริโมโต้คุง
ไดจิ - อ่าครับได้ครับคุณวาตานะเบ้ คราวหน้าเรียกผม ไดจิ ละกันนะครับ

วาตานาเบ้ พ่อครัวใจดี วานเด็กเสิร์ฟใกล้ตัว ให้ช่วยนำอาหารไปส่งในลูกค้า เด็กหนุ่มคนนี้ อายุราวๆ 15 ปี รูปร่างสันทัศน์ หน้าตาดี ตัดผมสั้นรองทรง ดวงตากลมโตสีช๊อกโกแลตเข้ม

วาตานาเบ้ - โอเคๆ นะ ไดจิคุง เอาล่ะ ไปส่งได้แล้วนะ
ไดจิ - คร้าบบบบบ~~~!! ^__^

กลับมาที่ห้องอาหาร
ไดจิ - อาหารมาแล้วคร้าบบบบบบบบบบบบ~~!!
ลูกค้า - อ่า ขอบคุณนะ เร็วทันใจดีจริงๆ
ไดจิ - คร้าบบบบบบ~~!! ^__^
วาตานาเบ้ - "(อืม....... เด็กคนนี้น่ะ ขยันดีจริงๆ เลยนะ ต่อไปต้องได้ดีแน่...)"

ทางด้าน คิบะ ที่กำลังม่วนอยู่กับการซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ต กลับไปทำกับข้าวกินที่บ้าน
คิบะ - เอาล่ะ เหลืออะไรอีกบ้างน้า....... อ้อ!!!! นี่เอง(กึก) เอาล่ะ ไปจ่ายเงินซะ ก็เรียบร้อย...
2 นาที ต่อมา...
พนักงานซุปเปอร์มาร์เก็ต - ค่ะ 1584 เยนค่ะ....
คิบะ - ครับ ขอบคุณมากครับ.... (ตึกตึกตึกตึกตึกตึก...)

เมื่อจ่ายเงินเสร็จ คิบะจึงรีบเดินกลับบ้านพร้อมถุงกับข้าว เพื่อจะได้กลับไปทำกับข้าวกิน

ณ ใต้สะพานลอยแห่งหนึ่ง ไคโด เดินโซซัดโซเซ มาล้มอยู่ที่นี่ ดูเหมือนเขาจะไม่มีแรงเอามากๆ....
ไคโด - อั๊ก......... หึ........ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับเราเนี่ย........ ทั้งหมอที่เรารักษาอยู่ประจำ ก็ไปเป็นตัวประลาดอีก แถมเราเอง ก็ยังกลายเป็นไปด้วย นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน!!!!!
"อ๊ากกกกกกก ช่วย ใครก็ได้ ช่วยด้วยยยยยยยยย~~!!!!"
ไคโด - ห๊า!!?!? ตะกี้เสียงมาจากแถวนี้ ใช่แน่ๆ ต้องมีคนถูกทำร้ายแน่ๆ..... แถวๆ นี้แล่ะ!!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!)
ขณะที่ไคโด กำลังนั่งบ่นกับตัวเอง จู่ๆ ก็มีเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ เขาจึงไปรอช้า รีบวิ่งหาเจ้าของเสียง
(ฟู่ววววววววววววว......)
ไคโด - !!!!!!!!!!???!?!
"อะ......... เฮือก.............(ฟู่ววววววว.......)"

เมื่อมาถึงต้นเสียง สิ่งที่เขาไม่คาดคิด ก็เกิดขึ้น เมื่อสิ่งที่ไคโดเห็น คือ ร่างของคนๆ หนึ่ง กำลังสลายเป็นเถ้า แต่ที่น่าตกใจกว่านั้น คือ มีออร์เฟนอคตัวหนึ่ง ยืนบีบหน้าคนๆ นั้นอยู่...

ไคโด - เฮ๊ย!!!!???
??? - !!?(กึก) หึหึหึ...... มีเหยื่อมาอีกแล้วสิเนี่ย......

ไคโดถึงกับอึ้ง แต่โชคไม่ดี ที่เขาตกใจดังไปหน่อย ออร์เฟนอคตัวนั้น จึงได้ยิน และหันหน้ามา ทำให้เห็นรูปร่างหน้าตาได้อย่างชัดเจน หน้าตาของมัน คล้ายกับตัวนาก

ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึ้ม............(ตึกๆๆๆๆๆๆ ซวบ!!!!)
ไคโด - เฮ้ย!!!!?(ฉับ!!!)

ไคโดถูกมันข่วนเขาที่แขนเต็มๆ

ไคโด - เฮ๊ย เดี๋ยวสิ!!!!!
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึหึหึ............(ตึกๆๆๆๆๆๆๆ ซวบ!!!!!)
ไคโด - เย้ย!!?(ฟึบ!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึ้ม!!!(ซวบ!!!!!)
ไคโด - (หมับ!!!) นี่!!! คิดว่าจะทำซ้ำได้แบบนั้นอีกเหรอ!!!!!
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึ้มมมมมม~!!!!(แกร้กๆ....)
ไคโด - นี่ไง!!!!!(กรอบ!!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - อ๊อก!!!!(กรวบ!!!) หึ้ม!!!!!(ผัวะ!!!)
ไคโด - อ๊ะ!!!!(ตุบ!!!) โอ๊ย!!(กลุกๆๆๆ...)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึ้มมมมมม~~!!!! ห้าห์!!!!(ซวบบบบบ~!!!!)
ไคโด - อ๊ะ!!!(ฟึบ!! ซวบ!!!!) เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ มัวนอนกลิ้งซะเพลินเลยเรา!!!
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึม!?(กึก)
ไคโด - หึ.......... อยากฆ่าฉัน ก็เข้ามาสิวะ เข้ามา!!!!!!!!!!(วืดดดดดดดดดดดดดด....)

ขณะที่ไคโด กำลังอารมณ์เดือด เนื่องจากเริ่มรำคาญ ออทเทอร์ออร์เฟนอค เขาก็ได้กลายร่าง เป็น เสนคออร์เฟนอค รูปร่างแบบงูโดยไม่รู้ตัว!!!

เสนคออร์เฟนอค - (กึก) หา..... นี่มันอะไร แต่ก็ช่างเถอะ!!! อยากเข้าก็เข้ามาเลย!!!!

ตัดมาทางยูกะ ที่ตอนนี้เธอกำลังดูแลชุน อยู่ที่โรงพยาบาล...
ยูกะ - .......... "(ชุน...)"
ชุน - ............(กึกๆ.....) อะ......... รุ่นพี่...........
ยูกะ - ชุน!
ชุน - รุ่นพี่ยูกะ......... แล้ว.......... ที่นี่มัน โรงพยาบาลนี่ แล้วผมมาทำอไรที่นี่ละครับ
ยูกะ - คือว่า..... เรื่องมันยาวน่ะชุน....

ตัดมาทางด้าน คิบะ ที่บ้านของเขา ตอนนี้เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เหมือนจะมีเรื่องสำคัญ...
คิบะ - ครับ คิบะ ครับ......... ครับ............ ต้องขอโทษอาจารย์ใหญ่ด้วยนะครับ ที่ผมขาดเรียนไป........... แต่ว่า ต่อไปนี้น่ะ ผมคงไปเรียนไม่ได้แล้วล่ะครับ............... ครับ............. คือว่าผมน่ะ............. อยากจะ ขอลาออกน่ะครับ............ ครับ ผมตัดสินใจแล้วครับ เพราะผมคงไม่ไปแล้วล่ะครับ........... ครับ ขอโทษด้วยนะครับอาจารย์............ ครับ(ปึบ!) นี่เรา ตัดสินใจแบบนี้ ดีแล้วล่ะ....

กลับมาที่ไคโดในร่างออร์เฟนอค ตอนนี้ เขากำลังซ้อมออทเทอร์ออร์เฟนอค ด้วยความเมามันส์
เสนคออร์เฟนอค - อึ้ม!!! นี่!!! นี่ไง!!!! เอาไปอีกดอก!!!! นี่ๆๆ!!!! อะนี่!!!!!! ย่าห์!!!!!(ตุบๆๆๆๆๆ ผลักๆๆๆ ผัวะตุบ ตุบๆๆ ผัวะๆ ผลักตุบตับ!!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - อ๊อก!!!!(ตุบๆๆๆ ผลัก!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - ลุกมาสิ ลุกขึ้นมา มาฆ่าฉันนี่มา เอาเด้!!!!!(เผียะ!!!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - อ๊ากกกก!!!!(ตุบ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - เข้ามาซี่ เข้าม๊า!!!!! หะห๊า!!!!(ตุบๆๆๆๆ ผัวะ!!!)
(ฟ้าว!!! ผัวะ!!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - เฮ๊ย!!!?(ตุบ!!!!)

ขณะที่ไคโดในร่างออร์เฟนอค กำลังซัด ออทเทอร์ออร์เฟนอค อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีออร์เฟนอคอีกตัว โผล่มาชาร์จเขากระเด็นไป
??? - หึหึ....... สวัสดี.....(กึก!)
เสนคออร์เฟนอค - หา!!? แกเป็นใครน่ะ!!!?
??? - ชื่อนั้นสำคัญฉไน?..... เรามาพูดคุยกันก่อนจะดีกว่ามั้ย......... หึหึ..........(วืดดดดดดด)

ขณะที่พูดอยู่นั้น ออร์เฟนอคลึกลับคนนี้ ก็คืนสภาพเป็นชายหนุ่มหน้าตี๋ ผมยาวหยักโสกสีดำ ใส่เสื้อแบบคนจีน สีเปลือกลิ้นจี่(ชมพูม่วงอมแดง)

ไคโด - (วืดดดดดดดดด) นายเป็นใคร ฉันยังไม่รู้จักเลย แล้วจะให้ฉันคุยกับคนที่ไม่รู้จักอย่างนายเนี่ยนะ!!?
??? - หึหึ......... เอาอย่างนั้นก็ได้ ชื่อของฉันน่ะ ก็คือ........ (ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ.... ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ.... ติ๊ด!!)

ขณะที่ชายคนนี้ กำลังจะแนะนำชื่อของเขา จู่ๆ ก็มีโทรศัพท์ โทรฯเข้ามา ในมือถือที่เขาพกมาด้วย...

??? - ฮาโหล..... อืม.......... ตกลง......(ตึ๊ด!)
ไคโด - ........
??? - เอ่อ...... ส่งสัยวันนี้ ฉันคงจะคุยกับนายไม่ได้ซะแล้ว ไว้คราวหน้าเจอกันอีก ค่อยคุยกัน ไปล่ะ(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก..)
ไคโด - เฮ๊ย!!!? เดี๋ยวก่อนสิ อย่าเพิ่งไป!!!!
(ซวบ!!!!)
ไคโด - !!? ฮึ้บ!!!(ฟึบ!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - จะไปไหน หึหึ....(ซวบ!!!)
ไคโด - ลอบกัดนะแก!!!!!!!!!!(วืดดดดดดด!!)
(เคร้ง!!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - !!!!?(กึก... กึก...)
เสนคออร์เฟนอค - เอาสิ!!!!!!!!!(ผัวะ!!!!!)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - อ๊าก!!!!!(ตรุบ!!!!! กลุกๆๆๆๆๆ)
เสนคออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาา~~!!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)

ไคโดในร่างออร์เฟนอค ซัดออทเทอร์ออร์เฟนอค กระเด็นกลิ้งไปไกล และเขาก็วิ่งตามมันไป

ออทเทอร์ออร์เฟนอค - หึย!!(กึก...)
เสนคออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~~!!!!!!!(วีชชชชชชชชชชชชชชชชชช~!!!)

ไคโดในร่างออร์เฟนอค วิ่งเข้าหา ออทเทอร์ออร์เฟนอค และจู่ๆ ก็มี ไฟสีฟ้า เปล่งออกมาจากแขนขวาของเขา ไคโดในร่างออร์เฟนอค กางแขนขวาของเขาเต็มที่ และวิ่งเข้าหาออทเทอร์ออร์เฟนอค

"ย่าห์!!!!!!!!!" (เปรี้ยงงงงงง~!!!!...................................)

เสนคออร์เฟนอค - หึ........จบซะที ทุเรศชะมัดเลย.....! (วืดดดดดดดดดด.....)
ออทเทอร์ออร์เฟนอค - ....... (ตูมมมมมมมมมมม~!!!!! ฟู่วววว...........)

ไคโดจัดการ ออทเทอร์ออร์เฟนอคลงได้ เขาจึงคืนสภาพเป็นคนธรรมดา..........

ณ ห้องพักคนไข้ที่โรงพยาบาล ยูกะ ที่ได้เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ให้ชุนฟังแล้ว
ยูกะ - ชุน....... ทำใจดีๆ ไว้นะ
ชุน - แต่........ ที่บ้านน่ะ ก็มีแต่ผม กับคุณตาเท่านั้น ตั้งแต่เกิดมา ผมก็อยู่กับคุณตาแล้ว.........~~.... ทำไมกัน!!!

ยูกะ พยายามปลอบใจชุน ที่พูดทั้งน้ำตา พร้อมกับเจ็บใจ ที่คุณตาของเขา ต้องมาจากเขาไป

ชุน - อะ..............~~.............!!!?
ยูกะ - ชุน........ เธอต้องเข้มแข็งนะ
ชุน - รุ่นพี่ครับ ผมเข้าใจครับ แต่ว่าต่อไปนี้ ผมก็จะไม่มีชีวิตที่เหมือนเดิมแล้ว
ยูกะ - ชุน แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็ต้องเข้มแข็งไว้นะ อย่าลืมสิ เธอยังมีพี่อยู่ทั้งคนนะ
ชุน - รุ่นพี่ครับ............... ผม........... จะพยายามเข้าใจนะครับ......~~.....(ฟุบ)
ยูกะ - อย่าร้องไห้นะ เข้มแข็งไว้นะชุน......
ชุน - ครับรุ่นพี่ ผมจะพยายามครับ...~~......~~~........
ยูกะกอดชุนไว้ และพยายามปลอบใจเขา เธอเอง ก็รู้สึกเสียใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน

ณ โรงยิมแห่งหนึ่งที่เปิดตัวอย่างลับๆ ในซอกมุมเล็กๆ ของกรุงโตเกี่ยว....
(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.....)
???? - (กึก) อ้อ........... มาแล้วรึ....... นายก็คือ..... คนที่ทางองกรณ์ ส่งมาให้เป็นพาร์ทเนอร์กับฉันสิน่ะ.....
??? - สวัสดี......
???? - สวัสดี! คงไม่ต้องแนะนำตัวหรอกนะ เพราะทางองกรณ์น่ะ เขาแนะนำนายให้ฉันรู้จักแล้ว..... ยินดีที่ได้รู้จัก พยัคฆ์เวหา "หยางเฟย"
??? - ยินดีๆ..... ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน....... มังกรธรณี "คิตะซากิ"


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

10.00น. ที่โรงพยาบาล....
(ก๊อกๆๆ.....)
ยูกะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก... แอ๊ดดด...) ค่ะ.....
??? - เอ่อ ครับ พอดีผมเป็นหมอที่จะมาดูแลคนไข้ แทนคุณหมอทานากะ น่ะครับ ผม ฮิเซงาวะ ครับ....
ยูกะ - อ๋อ ค่ะ....
หมอฮิเซงาวะ - เอ่อ.... ดูจากอาการคนไข้แล้วเนี่ย ก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะครับ พักอีกเดี๋ยวเดียว ก็คงจะดีขึ้นแล้วล่ะครับ..
ยูกะ - ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ
หมอฮิเซงาวะ - ครับ งั้นผมต้องขอตัวก่อนนะครับ
ยูกะ - ค่ะ... ขอบคุณมากๆ ค่ะ
หมอฮิเซงาวะ - ครับ.....(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก... แอ๊ดดด...)


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่6 "เข้าใจผิด"


ณ โรงงานน้ำแข็ง "โคล์ด"
คนงาน - โอย.... เหนื่อยซะมัดเลย เงินก็น้อย....
คนงาน2 - ทำๆ ไปเถอะน่า
??? - (วืดดดดดดดดดดดดด)
คนงาน1/2 - เฮ๊ย!!! ตัวอะไรอะ!!!?
??? - หึหึหึหึ.........ฟิ้ว~!!!!!(พู่วววววววววววววว~~!!!!!)
คนงาน1/2 - อะ หา!!?!?(ฟีชชชชชชช........... เพล้ง!!!!!!!!)
??? - หึหึหึหึ (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก......)

ขณะที่คนงานโรงน้ำแข็ง กำลังทำงานกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มี ออร์เฟนอครูปแบบปลาทอง โผล่ออกมา และพ่นไอเย็น แช่แข็งคนงานทั้งสอง จนร่างแตกกระจายไปพร้อมๆ กับน้ำแข็ง แล้วมันก็เดินจากไป

ณ บ้านของ คิบะ..... วันนี้ เป็นวันหยุด คิบะ จึงคิดจะขับรถออกไปชมวิวนอกบ้าน แต่ว่าเขาหากุญแจรถไม่เจอ
คิบะ - เฮ๊..... หาไม่เจอสักที เราลืมไว้ที่ไหนนะ.....(แครกๆๆ) ในนี้ก็ไม่มี (แครกๆๆ) นี่ก็ไม่มี (แครกๆๆๆ) แล้วมันอยู่ไหนล่ะเนี่ย..... อะ........ เหวอๆๆๆๆๆ โอ๊ว(ตุบ!!!......... คริ้ง...) โอย........ เจ็บชะมัดเลยอะ....... อ้าว เจอแล้ว!! ตกมาจากไหนเนี่ย อ๊า.....~~!!

20 นาทีต่อมา บนถนน คิบะ กำลังขับรถชมวิวทิวทัศน์ในกรุงโตเกียว อย่างสบายใจ...
คิบะ - เฮ้อ ทำไมวันนี้ถนนรถเยอะแบบนี้น้า.... รถติดจริงๆ เลย......
"(แต่นแตนแต๊นนน) ข่าวด่วนค่ะ เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรมปริศนา หนุ่มคนงานโรงน้ำแข็งโคล์ด...."
คิบะ - ห๊า..... โรงน้ำแข็งโคล์ด....... แถวนี้นี่นา!!
"ในสถานที่เกิดเหตุ พบศพหนุ่มโรงงานน้ำแข็ง สองราย ตายปริศนา ร่างกายเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่แข็ง ร่างกายบางส่วนสลายเป็นขี้เถ้า รายละเอียดข่าวความคืบหน้า ติดตามรายงานช่วงต่อไปค่ะ!!"
คิบะ - ออร์เฟนอค!!!

เมื่อคิบะ ได้ฟังข่าวจากในวิทยุที่เขาฟังอยู่นั้น จึงรีบบึ่งรถ ไปดูสถานที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือ โรงงานน้ำแข็งโคล์ด ซึ่งอยู่ห่างจากถนนที่เขากำลังติดอยู่ไฟแดง ไม่กี่กิโลเมตร

ณ สวนสารธณะ ข้างโรงพยาบาล.... ยูกะ พา ชุน ที่หายดีแล้ว มานั่งพักผ่อน กินไอศกรีมอยู่ที่ม้านั่งในสวนฯ.....
ยูกะ - ....... ชุน.... เป็นอะไรไป ทำไมเงียบจัง
ชุน - .............................. อ่า ครับ.......... คือว่า.......... ไม่มีอะไรหรอกครับ รุ่นพี่.........
ยูกะ - ............... มีอะไรกลุ้มใจ ก็บอกพี่ได้นะชุน พี่เห็นเธอนั่งเงียบแบบนี้มานานแล้ว......
ชุน - ......... คือว่า.................
ยูกะ - ?
ชุน - ....... ผมไม่รู้น่ะครับ............ ว่าต่อไปนี้............ ผมจะอยู่คนเดียวได้ยังไง........ ในเมื่อ.......... คุณตาก็ไม่อยู่แล้ว.......... ผมกลัวการจะต้องอยู่คนเดียวมากๆ เลยครับ..........
ยูกะ - (กึก...)............ ชุน..............

ณ โรงงานน้ำแข็งโคล์ด คิบะ เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว ตอนนี้ มีสื่อฯ และ ตำรวจ มารายล้อมกันเต็มไปหมด ชาวบ้านและคนแถวนั้น ก็ต่งตกตลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้....
คิบะ - ขอทางหน่อยนะครับ.... (ฟึบ)........ !!!?!?! "(อะ....... ใช่........ ใช่จริงๆ ด้วย พวกออร์เฟนอค ที่ใช้พลังด้านลบเพื่อทำร้ายคนที่ไม่รู้เรื่องอะไร!!)"
(แว่บ!!!)
คิบะ - !!!? "(อ๊ะ หนีไปแล้ว!!!!)" (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)

ขณะที่คิบะ กำลังยืนดูสภาพศพ ก็นึกขึ้นมาได้ทันที ว่านี่เป็นฝีมือของออร์เฟนอค ที่ใช้พลังในทางที่ผิด และจู่ๆ ขณะที่เขากำลังยืนคิดอยู่นั้นเอง ก็มีความรู้สึกบางอย่าง วูบเข้ามาในหัวของคิบะ เหมือนกับว่า คนร้าย อยู่แถวๆ นี้ และตอนนี้ มันหนีไปไม่ไกลนักจากจุดเกิดเหตุ เขาจึงรีบวิ่งตามไป!!!

(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)
คิบะ - (ตึกๆๆ....!) "(ใช่แล้ว..... อยู่แถวๆ นี้แหล่ะ........ (แว่บ!!!) อ๊ะ!!!!)"
(ซวบ!!!!)
คิบะ - อะ โอ๊ว!!!!!(ผลัก!!!!)
??? - หึหึหึหึ....... ฮึบ!(ฟึบ!!!! ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!)
คิบะ - ยะ... หยุดนะ!!!!(วืดดดดด!!)

เมื่อคิบะมาถึงหลังโรงงานน้ำแข็ง ซึ่งเป็นซอกตึกเล็กๆ และก็จริงอย่างที่เขาคาดการไว้จริงๆ เพราะมันปรากฏตัวออกมา และซัดเขากระเด็นไป แล้วมันก็วิ่งหนีต่อ คิบะ จึงแปลงร่าง วิ่งตามไป

ฮอร์สออร์เฟนอค - อย่าหนีนะ!!!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!)
โกล์เด้นฟิชออร์เฟนอค - ฮึ่ย!!!!! ฟิ้ว~!!!(พู่ววววววววว~~!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!!!(คริ้ง!!!!)

มันพ่นไอเย็นใส่ จังหวะที่คิบะในร่างออร์เฟนอค กำลังวิ่งตาม จึงทำให้ไอเย็นไปโดนแขนขวาเขา จนมีน้ำแข็งมาเกาะ และชาไปหมด

โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!!(ซวบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (หมับ!!!!)
โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - ฮึ่ม!!!!!(ซวบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!!(ปัก!!!) โอ๊ะ!!!!
โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!!!(ซวบ!!!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ห๊า!!?(ฟึบ!!) เอาคืนไปบ้างสิ!!!!!(ขวับ!!!!)
โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - !!!!?!(เผียะ!!! ตุบโครม!!!)

คิบะในร่างออร์เฟนอค เตะโกลเด้นฟิชออร์เฟนอค กระเด็นไปชนกำแพงที่มีลังน้ำแข็งของโรงงานกองไว้

ฮอร์สออร์เฟนอค - ย่าห์!!!(วีชชชชชชช.......วิ้ง!!!)
โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - (กึก..)!!? (ตึกๆๆๆ ซวบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!!) ฮึยย........ ย่าห์!!!! ย่าห์!!!!(เคร้ง!!!!!! ฉัวะเคร้ง!!!!!!!!!!!)
โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค - อั๊ก!!?!!? (ฟ้าววววว~!!! ตุบ!!!!!! ตูมมมมมมมม!!!!! ฟู่ววว..........)

คิบะ ใช้ดาบเหล็ก ป้องกันหมัดของ โกลเด้นฟิชออร์เฟนอค และฟันโต้กลับไป จนมันกระเด็นไปกระแทกพื้น และระเบิดไป....... จังหวะเดียวกับที่ ไคโด เดินผ่านมาเห็นพอดี
ไคโด - อะ!!? ไม่ผิดแน่ มันต้องเพิ่งฆ่าคนไปแน่ๆ!!!!(วืดดดดดดดดดด!!!) ย่าห์!!!!!!(ซวบบบ!!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (ผลัก!!!!) อั๊ก!!!? (ตุบ!!...)
เสนคออร์เฟนอค - เลวจริงๆ เลยนะพวกแก!!!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - อะ..... อะไรน่ะ นายเป็นใคร!? อ๊า!!!!(ผัวะ!!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - บอกมา ทำไมต้องฆ่าคน!!!!!!(ซวบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!) นี่นายกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า!!!! อึ๊บ!!!!(คริก...)
เสนคออร์เฟนอค - ไม่ผิดหรอก ก็เห็นอยู่ว่าแกน่ะฆ่าคน!!!!!! ย๊าาาาา!!!!(ซวบ!!!!)

ณ สวนสารธณะ....
ชุน - (กึก..) ..........................
ยูกะ - ชุน......... ถ้าไม่รังเกียจ............ มาอยู่ที่บ้านกับพี่มั้ย........
ชุน - รุ่นพี่ครับ......... แต่........ ผมไม่อยากรบกวนรุ่นพี่ กับครอบครัวนะครับ...........
ยูกะ - ไม่เป็นไรหรอกนะ... ยังดีกว่าปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแบบนั้นนะชุน...... เธอน่ะ ยังเด็กมากเลยนะ ถ้าอยู่คนเดียว อาจจะอันตรายได้..... นะ......
ชุน - ผมคง.......... คงอยู่ร่วมกับรุ่นพี่ไม่ได้หรอกครับ............ ผมน่ะ ไม่ใช่ ผมคนเดิมแล้วล่ะครับ.........
ยูกะ - หมายความว่าไงน่ะชุน?
ชุน - เอ่อ....... ไม่มีอะไรหรอกครับรุ่นพี่....... เอ่อ..... ยังไงก็ รบกวนรุ่นพี่ ไปส่งผมที่บ้านทีนะครับ
ยูกะ - อื่ม....... อืมนะ เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ....

ณ บ้านยามาชิตะ
ยูกะ - ไม่เป็นไรแน่เหรอชุน
ชุน - ครับรุ่นพี่........ ขอบคุณมากนะครับ ที่มาส่งผม......... ผมอาจจะ............ หายไปสักพัก.... นะครับ........
ยูกะ - หมายความว่าไงน่ะชุน
ชุน - อ่อ.... เปล่าครับ... ผมหมายถึง.. ผมอาจจะ ขาดเรียนไปสักพักน่ะครับ
ยูกะ - ......... อืม........จ้ะ...... งั้นพี่ ไปก่อนนะจ๊ะ
ชุน - ครับ............ ขอบคุณมากๆ นะครับรุ่นพี่

ณ ใต้สะพานทางด่วน ใกล้ๆ กับ หลังโรงน้ำแข็ง คิบะในร่างออร์เฟนอค ถูก ไคโดในร่างออร์เฟนอค ที่เข้าใจผิด คิดว่าคิบะฆ่าคน ไล่กรวดมาจนถึงที่นี่...
ฮอร์สออร์เฟนอค - นี่นายกำลังเข้าใจผิดอยู่นะ!!! ฮึบ!!(เคร้ง!!!)
เสนคออร์เฟนอค - ไม่ อย่ามาพูดเลย เมื่อกี้ฉันก็เห็นอยู่กับตาว่านายฆ่าคน!!!! (ซวบ!!!! เคร้ง!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - พอได้แล้วน่า ตาสว่างซักทีสิ!!!!!! ย่าห์!!!!(เคร้ง ฉึบเคร้ง!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อ๊า!!!!(เคร้ง!!! ตุบ!)(วืดดดดด...)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ...........(วืดดดดด..)

คิบะใช้ดาบของเขา สะบัดไคโดในร่างออร์เฟนอค กระเด็นไป ไคโดใช้พลังมากเกินไป เขาจึงคืนร่างเป็นคนปกติ คิบะ ก็คืนร่างเช่นกัน...

ไคโด - เอาเลย เอาสิ ฆ่าฉันเลย!!
คิบะ - ไม่......... ฉันไม่ฆ่านายหรอก
ไคโด - ทำไมล่ะ!? หรือว่ากลัวเสียฟอร์มอะ ห๊า!!!?
คิบะ - ฉันน่ะ จะใช้พลังออร์เฟนอคด้านบวกเท่านั้น จะใช้เพื่อปกป้องผู้คนเท่านั้น.....
ไคโด - (กึก..)แล้วที่แกฆ่าไปตอนนั้น ไม่ใช่คนหรือไงอะ โถ่ ยังจะมาพูด!!
คิบะ - นั่นน่ะ พวกอรอ์เฟนอคที่ทำร้ายคนไปต่างหากล่ะ......
ไคโด - ออร์เฟนอค? อะไรอะ ชื่อร้านก๋วยเตี๋ยวไก่หน้าปากซอยบ้านแกเหรอ!!?
คิบะ - ออร์เฟนอค นายก็เป็น.....
ไคโด - หมายความว่าไงน่ะ?
คิบะ - คนที่ตายไปแล้ว และฟื้นขึ้นมา ก็คือ ออร์เฟนอค ฉันรู้เท่านี้แหละ.. แต่พลังนี้น่ะ ก็แล้วแต่ตัวนาย ว่าจะเลือกใช้ด้านบวก หรือด้านลบกันแน่ ฉันไปก่อนนะ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)
ไคโด - เฮ๊!! กลับมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนสิ หมายความว่าไงอะ นี่นาย!!! นี่นายยย!!!!!!!........ โถ่เว้ย........ หรือว่า....... นี่เรา...... นี่เราตายไปแล้วยังงั้นเหรอ นี่เราไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้วเหรอ!!!? ไม่!!! เป็นไปไม่ได้..... เป็นไปไม่ได้~~!!!!!!!!!!!

12.00น. ณ บ้านยามาชิตะ...... ชุนกำลังเก็บข้าวของในบ้าน ให้เขาที่ จัดการทำความสะอาดจนเรียบร้อย....
ชุน - (คริกๆ.... แครกๆๆๆ.... กึก...... ปึบ....) "(เอาล่ะ........ เรียบร้อยแล้ว......... คุณตาครับ ต่อไปนี้ ผมจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้ครับ........ ลาก่อนนะครับ คุณตา..... ลาก่อน บ้านที่ผมเคยเติบโตมา....... ลาก่อน....... ครับ.......)" (แอ๊ดดด.... ตึกตึกตึก..... แอ๊ดดด...ปึง...... ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกๆๆ....)

เมื่อชุน เก็บข้าวของทำความสะอาดบ้านเรียบร้อย เขาก็ยืนมองไปที่รูปของเขากับคุณตาของเขา สมัยก่อน.... และได้ตัดสินใจ เดินออกจากบ้านนี้ไป โดยมีเสื้อผ้าติดตัวไปในกระเป๋านักเรียนมัธยมเล็กๆ เขาคิดจะไปไหนกันแน่....?


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

13.00น. ณ บ้านของยูกะ
พ่อ - (เพล้ง!!!!!) หายไปไหนมายูกะ
ยูกะ - เอ่อ คุณพ่อคะแต่นู๋มีธุระสำคัญจริงๆ
พ่อ - เธอไม่ต้องมาอ้างเลย หายออกจากบ้านไป 2 วันเต็มๆ หนีไปเที่ยวใช่มั้ย!!!!!
แม่ - คุณคะ ใจเย็นๆ สิคะ
พ่อ - ผมไม่ฟังทั้งนั้น!!! ยูกะ ถ้าเธอไม่อยากอยู่บ้านนัก ออกไปจากบ้านเลย!!!!
ยูกะ - คุณพ่อคะ...
พ่อ - ยูกะ..... ต่อจากนี้ไป ฉันกับแก ไม่ใช่พ่อลูกกันอีกต่อไป ไปซะ ออกไปจากบ้านนี้ แล้วไม่ต้องกลับมาให้เห็นอีก ไป!!!!!
แม่ - คุณคะ...
พ่อ - ไป!!!!!!
ยูกะ - ........ ค่ะ........ นู๋จะไปเอง..... คุณแม่คะ นู๋ไปก่อนนะคะ (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)
แม่ - ยูกะ อย่าไป ยูกะลูกแม่!!!!!
พ่อ - ปล่อยไปเถอะ...... คนแบบนั้นน่ะ ไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไปแล้ว....


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่7 "ความเศร้าโศก"


13.10น. สวนสารธณะ
ยูกะ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆ....!) .......~~~.........~~~~~~......... "(ทำไม ไม่มีใครเข้าใจเราเลย....)" ~~....

ยูกะ ออกมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เธอถูกพ่อแท้ๆ ไล่ออกจากบ้าน เพียงแค่เหตุผล ที่เธอหายออกจากบ้านไปเพียง 2 วัน เพื่อไปดูแลชุน ที่ป่วย....

ยูกะ - ทั้งๆ ที่......~~~........ ทั้งๆ ที่เราทำดี...... แต่ทำไม~~~............. ไม่มีใครเข้าใจเราเลย...~~~~........... "(จริงสิ........ ชุน...... ชุนเป็นยังไงบ้างนะ)"

ณ บ้านยามาชิตะ....
ยูกะ - (ตึกตึกตึกตึก...) ชุน!.... ชุน! ชุนอยู่มั้ย!..... อ๊ะ......?
"ถ้ารุ่นพี่ยูกะ ได้มาอ่าน ผมขอโทษนะครับ ที่โกหกรุ่นพี่ แต่ขืนผมอยู่ต่อไป คงจะทำให้รุ่นพี่ และคนอื่นๆต้องลำบาก เพราะผม ไม่ใช่ผมคนเดิมอีกต่อไปแล้วครับ ขอบคุณที่ดูแลผมนะครับ ลาก่อนนะครับ..... ยามาชิตะ ชุน"
ยูกะ - ..... ชุน........


ณ ห้อง 503 ชั้น2 นากามุระอพาร์ทเมนท์...
ไคโด - ............... อยากจะบ้าตายจริงๆ เลยให้ตายสิ!!!! ไม่เข้าใจเลย ทำไมฉันต้องพลอยซวยเข้าไปเป็นออร์เฟนอคกับคนอื่นๆ ด้วยน่ะ ทำไมทำไมทำไม!!!!!!...... ฮึ่ย........ นอนดีกว่า....... (ตุบ....)

ณ ร้านอาหารอิตาเลี่ยน คุวากาตะเลสเตอรอง
ลูกค้า ช. - ขอพาสต้าหน้ากุ้ง สองที่ครับ!
ลูกค้า ญ. - น้ำส้มปั่นแก้วนึงค่ะ!
วาตานาเบ้ - คร้าบบ... รอสักครู่นะครับ! แหม่... วันนี้ลูกค้าเยอะแยะจริงเชียว.. (กึก) อะ... อ่าว ของหมดซะแล้วหรือเนี่ย ทำไงดีนะ....
ไดจิ - มีอะไรเหรอครับ คุณวาตานาเบ้
วาตานาเบ้ - นี่ ไดจิคุง พอดีเลย คือว่านะ ของหมดน่ะ เธอช่วยไปซื้อมาเพิ่มให้ฉันทีนะ ลูกค้ารออยู่เพียบเลยล่ะ
ไดจิ - ได้ครับผมไปซื้อให้นะครับ
วาตานาเบ้ - อ่าๆ ขอบคุณมากนะไดจิคุง ^__^"
ไดจิ - ครับ ไม่เป็นไร เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ครับ
วาตานาเบ้ - เอาล่ะ ไปได้แล้วนะ
ไดจิ - คร้าบบบบบ~~!!

ในซุปเปอร์มาร์เก็ต ตอนนี้ ไดจิกำลังเลือกหาสิ่งของผักปลาต่างๆ ที่จดมา ว่าจะต้องซื้ออะไรบ้าง
ไดจิ - ขาดอะไรไปบ้างน้า...... ปลาแซลม่อนคัตเกรดA........... ซอสพาสต้า........ แล้วอะไรอีกล่ะเนี่ย.... อ้อ เจอแล้วๆ....

เมื่อไดจิ เจอของที่ต้องการซื้อ เขาก็หยิบใส่ตระกร้า แล้วรีบไปคิดเงิน กับพนักงาน และเดินออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต ตอนนี้เขารีบเอามากๆ เพราะต้องเอาของที่ซื้อมา ไปให้วาตานาเบ้ ทำอาหารให้ลูกค้าตามที่สั่ง
ไดจิ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ) แหก...แหก..... จะทันมั้ยเนี่ย ต้องรีบกลับไปร้านแล้วล่ะ (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
??? - (แถดดดดดดดดดดดด แฟบ!!!) ยะฮู๊วววว~~!!! วู๊ว~~!!!! (ฟึบ!!!!)
ไดจิ - !!!?!!! อ๊ะ!!?(ฟึบ!!! ตุบ!!!!)
??? - ยะฮู๊ววววววววว~~!!!(แถดดดดดดดด......)

ขณะที่ไดจิ กำลังหอบถุงข้าวของกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีชายลึกลับคนนึงแต่งตัวเหมือนวัยรุ่นฮิปฮอป ขี่เสก็ตบอร์ดปาดใส่ ไดจิ จนเขาล้มลงไป และชายคนนี้ ก็ขี่เสก็ตบอร์ดหายไป....

ไดจิ - (กึก......กึก..........) (แว่บ) อะ....... โอยย...... เจ็บเป็นบ้าเลย ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าบ้าเอ๊ย!!! โอย... รีบเอาของที่ซื้อมา ไปให้คุณวาตานาเบ้ดีกว่า ป่านนี้คงรอนานแล้ว!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!)

ตัดมาทางยูกะ ตอนนี้ เธอกำลังเดินเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย อยู่ที่ข้างถนน
ยูกะ - "(เพล้ง!!!!!) หายไปไหนมายูกะ" ..... "ต่อจากนี้ไป ฉันกับแก ไม่ใช่พ่อลูกกันอีกต่อไป ไปซะ ออกไปจากบ้านนี้ แล้วไม่ต้องกลับมาให้เห็นอีก ไป!!!!!" ...... "ไป!!!!!!" .......... "(เรามันไม่มีค่า......... ใช่ เรามันคนไม่มีค่า......)" (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ....)
???? - (ตึก ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ......ตึก....!) ..................
ยูกะ - อ๊ะ!? คุณ....... คุณเป็นใคร.....
???? - ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอหรอก.... เพราะอีกเดี๋ยว เธอก็จะมาเป็นพวกเดี๋ยวกับฉันแล้ว..... หึหึ....
ยูกะ - พวกเดียวกัน??
???? - เป็นออร์เฟนอค ยังไงล่ะ...... หึหึ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก..)
ยูกะ - อะ ไม่!!! ไม่นะ!!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)

ณ คุวากาตะเลสเตอรอง
ไดจิ - ว๊ากกกกก!!!!(ตึกตึกๆๆๆๆๆๆ) แหก... แหก... แหก... แหก..... ถึงซะที.... รอนานมั้ยเนี่ย รีบเข้าไปดีกว่า (ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ...)
วาตานาเบ้ - อ่าว ไดจิคุง ไปไหนมานานเชียว
ไดจิ - แหก...แหก...แหก.... ขอโทษทีครับ พอดีรถมันติดอะคร้าบบบบ แฮ่ๆ "(เกี่ยวกันมั้ยเนี่ยเรา ")"
วาตานาเบ้ - เอาเถอะๆ น่า ยังไงก็ขอบใจนะ ที่ช่วยไปซื้อมาให้ เธอนี่ขยันจริงๆ ไดจิคุง
ไดจิ - อะ คร้าบบบบ ยินดีครับ แฮ่ๆ "(หึ้ยยย..... ถ้าไม่ติดไอบ้านั่น ป่านนี้เรามาถึงนานแล้ว หึ้ยๆๆๆ!!! ")"

ยูกะ - (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!) อย่าตามมานะ!!! (ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
???? - หึ!(ฟึบ!!!!)
ยูกะ - (แว่บ!! ปัก!!) อ๊ะ!!!?
???? - หนีไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก.....(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.....)(วืดดดดดดดดดดด...)

ชายลึกลับ กลายร่าง เป็นออร์เฟนอค หน้าตาคล้ายแมลงสาบ(คอกโรชออร์เฟนอค)

คอกโรชออร์เฟนอค - หึหึ....... จะหนีไปไหน!!!!(ตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)
ยูกะ - อ๊ายยย!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)

คอกโรชออร์เฟนอค วิ่งตามยูกะ ส่วนยูกะนั้น เธอเอง ก็พยายามวิ่งหนีมันอย่างสุดชีวิต.....

ยูกะ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!)
(ตึก!......)
ยูกะ - ท..... ทางตัน....!!
คอกโรชออร์เฟนอค - (ตึก... ตึก... ตึก... ตึก... ตึก.....!) ว่าไง จะยอมมาเป็นพวกเดียวกันมั้ย.....
ยูกะ - อย่า.... อย่าเข้ามานะ!!!!(กึก...)
คอกโรชออร์เฟนอค - หึหึหึหึ......... (ตึก ตึก ตึก ตึก.....)
ยูกะ - อย่าเข้ามานะ~~~!!!!!!!!!(วืดดดดดดดดดดด!!!)

ขณะที่ยูกะ กำลังจะจนมุม เธอได้ตะโกนออกมาสุดเสียง และจู่ๆ ร่างกายเธอก็เปลี่ยนไป เธอกลายร่าง เป็นออร์เฟนอค ที่มีรูปร่าง คล้ายนกกระเรียน(เครนออร์เฟนอค)
คอกโรชออร์เฟนอค - !!!?!?
เครนออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!! (ซวบ!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!!(ปัก!!!!!)
เครนออร์เฟนอค - ฮึ้ย!!!!(เผียะ!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - ฮึ่ม!!!(หมับ!!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๊ะ!?
คอกโรชออร์เฟนอค - คิดว่าง่ายเหรอ!!!(ฟ้าวๆ!!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๊า!!!(ผัวะ!! ผัวะ!!!)

ยูกะในร่างออร์เฟนอค เตะใส่ คอกโรชออร์เฟนอค แต่ว่า มันใช้มือรับไว้ และยังตวัดหนวดที่อยู่บนศรีษะ ใส่เธออีกด้วย

เครนออร์เฟนอค - ฮึ่ย! ปล่อยนะ!!! บอกให้ปล่อย!!!!(คริกๆๆ..)
คอกโรชออร์เฟนอค - หึหึ...... ตายซะเถอะ!!!!!
(ผลัก!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - เฮ๊ย!!!? โอ๊ะ!!!(ผัวะ!!!!)
เครนออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!(ฟ้าว!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - อะ..... หายไปไหน!?(กึก) มันหายไปไหนน่ะ!!?
เครนออร์เฟนอค - ย๊าาาาาาาาาาาา~~!!!! (ฟ้าวววววว~!!! ผัวะๆๆๆ!!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - เฮ๊ย!?! (ผลัก!!! ตุบๆๆ!!!!!)
เครนออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาา~~~!!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!! ซวบ!!!!!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - ฮึบ!!!(ฟึบ!) ย่าห์!!!!(ฟ้าวๆ!!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๊ะ!!? (ฟึบ!) ย่าห์!!!! (ฟ้าวววว~~!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - !!!?!?!?
เครนออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาา~~~!!!! (วีชชชชชชชชชชชชชชช)

ยูกะในร่างออร์เฟนอค กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ และชาร์จพลัง ไว้ที่ฝ่ามือของเธอ และเกิดเปลวเพลิงสีฟ้าขึ้น ที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของเธอ!!

เครนออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~~~~!!!!!!!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)
คอกโรชออร์เฟนอค - !!!?!?(ฟ้าวๆๆๆๆ!!!! ผัวะ!!!!)
"ย่าห์!!!!!!!!!!!!!" (ตูมมมมมมมมมม~~~!!! ฟู่วววววว.................ฟิ่ว.....)

เครนออร์เฟนอค - .......... (วืดดดดด)
คอกโรชออร์เฟนอค - (ฟู่วววววว...............)

ยูกะในร่างออร์เฟนอค วิ่งเข้าชาร์ต คอกโรชออร์เฟนอค และใช้ฝ่ามือทั้งสองข้าง สลัดร่างของมัน กระเด็นไปและระเบิดในที่สุด... ยูกะคืนร่างเป็นมนุษย์...

15.05น. คิบะ ซึ่งขับรถกำลังจะกลับบ้านนั้น ก็บังเอิญ ขับผ่านมา เห็นยูกะ กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างถนน จึงเปิดกระจกถาม เพราะเขาคิดว่า อาจจะมีอะไรให้เขาช่วยได้บ้าง..
(ฟืดดดด...)
คิบะ - คุณครับ.... คุณครับ...
ยูกะ - ค.. ค่ะ.....
คิบะ - ทำไมลงไปนั่งแบบนั้นละครับ
ยูกะ - อ่อ...... รอรถน่ะค่ะ.....
คิบะ - งั้น ถ้าไม่รังเกียจ จะขึ้นรถผมไปก็ได้นะครับ...
ยูกะ - ........... เอ่อ............ ค่ะ ยังงั้นก็ ขอรบกวนด้วยนะคะ
(ปึก.... แป้ก!!.... ครืนนนน...นนน...........)

ณ หลังโรงเรียนมัธยมริวเซย์....
นักเรียน1 - เฮ๊ย..... พักนี้ ไอเจ้านั่นน่ะมันหายไปไหนนะ
นักเรียน2 - หึหึ....... สงสัยจะกลัวจนหัวหดไปแล้วละมั้ง!!
นักเรียน3/4/5 - 55555555555+
นักเรียน1 - ก็ดีแล้ว..... ฉันน่ะนะ อิจฉามันมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ เรียนเก่งกว่าฉัน ชอบทำดีเกินหน้าเกินตาฉันด้วย แถมยังทำตอแหลออเซาะรุ่นพี่ของมันอีก ฉันละเกลียดมันจริงๆ....

ขณะที่พวกนักเรียนหัวไม้ ที่ชอบแกล้งชุน กำลังนั่งคุยนินทาเขาอยู่ ที่หลังโรงเรียนนั้นเอง ชุน ก็ได้เดินผ่านมา และแอบได้ยินนักเรียนเหล่านี้คุยกัน
ชุน - ........ (กึก...)
นักเรียน2 - แล้วก็มันน่ะ ชอบทำตัวน่ารำคาญเกิน ทั้งตอนที่ครูเปิดเพลงให้เต้น มันก็ทำเป็นเต้นไม่เป็น แต่พอครูถามอะไร ก็ทำเป็นอวดเก่งตอบได้ก่อนคนอื่นทุกที ทั้งๆ ที่จริงๆ ถ้ามันไม่ตอบล่ะก็ แกก็ตอบได้เยอะกว่ามันอีก จริงมั้ยล่ะ 5555+ ฉันละสมน้ำหน้ามันจริงๆ!!!
ชุน - ....... "(หึ้ม................ ฉันจะทำให้พวกนาย ไม่ต้องเห็นฉันไปตลอดกาล......!!)" (วืดดดดดดดดดด!!!)
ขณะที่แอบฟังพวกนักเรียนหัวไม้ที่เคยรังแกเขา กำลังคุยกันอยู่นั้น.... สีหน้าของชุน ก็เริ่มมีอาการโมโห และเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด และเขา ก็กลายร่าง เป็น เสกลตั้นออร์เฟนอค!!
นักเรียน1/2/3/4/5 - ขำจริงๆ เลย 55555555555+~~!!!
เสกลตั้นออร์เฟนอค - "(เตรียมใจซะ.........!!!!!!!)" (คริก!!!)


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

ณ หลังโรงเรียนริวเซย์...
เสกลตั้นออร์เฟนอค - !!!!!!!(ตึก ตึก ตึก ตึกตึกตึกตึกๆๆๆ!!!! ซวบ!!!!!!!!)
นักเรียน1/2/3/4/5 - เฮ๊ยตัวอะไรน่ะ!!!? อ๊ะ!!!!!(ผัวะ!!!! ตุบ!!!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ซวบ!!)
นักเรียน3 - (หมับ!!!) อ๋า!!? (ฟี่!!!!) อะ อ๊ากกกกกกก~!!!!! (ฟู่ววววว...)
นักเรียน4 - ห๊า!!? อย่า!! อย่าเข้ามานะ อะ อ๊ากกก!!! (หมับ!!! ฟู่ววววววว...)
นักเรียน5 - อ๊ากกกกกกก~~!!!(ฟู่วววววววว~~!!)
เสกลันตั้นออร์เฟนอค - (ฟี่~!!...) (กึก!) "(หึ...!!)" (ตึก ตึก ตึก ตึก...)
นักเรียน2 - ไม่!! ไม่!!! ไม่~~~~!!!! อากกกก~!!! (ฟู่ววววว~~~!!!!)
นักเรียน1 - อย่าเข้ามานะ!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - "(หึ.....!!)" (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.......!)
นักเรียน1 - อ๋า!?.......
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ตายซะ!!!!!!!! (วิ้งงง..... เปรี้ยง!!!!!!)
นักเรียน1 - !!?!?! (ฉึก!!! พรวด!!!!!) อะ......อากกก.......~~!!...... (ฟู่วววววววว....... ตุบ!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - .......... (วืดดดด...) (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก..ๆ.....ๆ....ๆ...)


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่8 "ความแค้น"


15.20น. บนทางด่วน คิบะ ซึ่งได้ขับรถไป เพราะคิดว่า จะไปส่งยูกะ ซึ่งขอขึ้นรถมาด้วย..
ยูกะ - ............
คิบะ - ว่าแต่.... คุณจะไปไหนเหรอครับ
ยูกะ - ....... เอ่อ............ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะค่ะ.....
คิบะ - ไม่รู้งั้นเหรอครับ หมายความว่าไงอะครับ?
ยูกะ - คือฉันน่ะ...... ไม่มีที่ให้กลับแล้วล่ะค่ะ...
คิบะ - ยังงั้นก็หมายความว่า....
ยูกะ - ค่ะ...... คือฉันน่ะ..... ถูกไล่ออกจากบ้านน่ะค่ะ....
คิบะ - อะไรนะ ถูกไล่ออกจากบ้านเหรอครับ ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะครับ
ยูกะ - คือว่า.............
คิบะ - ทำไมเหรอครับ....
ยูกะ - เพียงเพราะฉัน...... หายออกไปจากบ้าน 2 วัน เพื่อไปดูแลรุ่นน้องที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบอล น่ะคะ.....
คิบะ - แต่ว่า.... ไปดูแลคนป่วย ก็ไม่เห็นผิดอไรนี่ครับ
ยูกะ - แต่คุณพ่อน่ะคะ... คุณพ่อไม่เข้าใจฉัน... คุณพ่อน่ะ ไล่ฉันออกมาจากบ้านน่ะค่ะ...
คิบะ - เอ่อ... ครับ.... งั้นผมขอโทษด้วยนะครับ ที่ถามคุณไป..
ยูกะ - อะ..... ไม่เป็นไรค่ะ.....
คิบะ - แล้วต่อไป คุณคิดว่า จะไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ
ยูกะ - เรื่องนั้น........ คือว่า.............

ณ ร้านอาารอิตาเลี่ยน คุวากาตะเลสเตอรอง
วาตานาเบ้ - วันนี้ลูกค้าเยอะดีจริงๆ เลยนะ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ไดจิคุง
ไดจิ - คร้าบบบ ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วยอยู่แล้วล่ะครับ เพราะผมอยากทำงาน
วาตานาเบ้ - อื้ม....
"นี่ลุง! ขอพาสต้าหน้าซูชิที่หนึ่ง!"
วาตานาเบ้ - คร้าบบบ รอสักครู่นะครับ....อะ! พาสต้าหน้าซูชิ!!..... ไคโดคุง!!(ตึกตึกตึก) อ้าว!! ไคโดคุง หายไปไหนมา ไม่ได้มากินนี่นานเลยนะ
ไคโด - อืม! สวัสดีครับ พอดีช่วงนี้ผมก็แย่ๆ น่ะนะครับ
วาตานาเบ้ - อื้ม... ชีวิตก็แบบนี้แหละน่าไคโดคุง อย่าไปเครียดมากเลยน่า... ว่าแต่ จะรับเครื่องดื่มอะไรหน่อยมั้ยล่ะ
ไคโด - ครับ งั้นเอาโค๊กล่ะกันครับ
วาตานาเบ้ - งั้นรอเดี๋ยวนะ... นี่ๆ ไดจิคุง ขอโค๊กมาให้แขกที่หนึ่งนะ!
ไดจิ - อะ คร้าบบบบบบบบ~~!!
ไคโด - อะลุง... นั่น เด็กใหม่เหรอ?
วาตานาเบ้ - อ่อ.... เขาชื่อ โมริโมโต้ ไดจิ น่ะ... เห็นบอกว่า จะขอมาสมัครงานน่ะนะ เขาอยามีรายได้พิเศษส่งตัวเองเรียน เห็นบอกว่า พ่อแม่หายสาบสูญไปตั้งแต่เด็กๆ น่ะนะ...
ไคโด - อืม.... (กึก)
ไดจิ - (ตึกๆๆๆๆๆๆ) ได้ละคร้าบบบบบ~~!!! อะโอะโอ๊ะโอ๊ว~!! โหวๆๆๆๆๆๆ!! ว๊ากก!!(ตุบ แผละๆ ซ่าาาาาา~~!!)
ไคโด - อะ......... "
วาตานาเบ้ - เอ่อ............ "

ขณะที่ไดจิ กำลังนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ไคโด เขาก็เกิดสะดุดขาตัวเองล้ม เลยพลอยทำเครื่องดื่ม หกใส่ไคโดทั้งตัว

ไดจิ - อะ.....โอย...... ห๊า!!? อะขอโทษจริงๆ นะครับ ผมผิดเองล่ะครับคุณีพ่คร้าบบบ อย่าถือสาผมเลยนะคร้าบบบ
ไคโด - เอาน่าๆ ฉันไม่โทษนายหรอก มันบังเอิญกันได้ "
ไดจิ - อะ ขอประทานอภัย ข้าน้อยผิดไปแล้วววว ข้าน้อยสมควรตายยยยยยยย อภัยให้ข้าน้อยด้วยยยยยยยยยยย T_T"
ไคโด - อะ....... "(หมอนี่ เต็มหรือเปล่าเนี่ย ")"
วาตานาเบ้ - อะ... 555+..... อย่าไปถือสาเลยไคโดคุง ไดจิน่ะก็เป็นแบบนี้ล่ะนะ... แฮ่ๆ "
ไดจิ - ข้าน้อยสมควรถูกลงโทษษษษษ อ๊ากๆๆๆๆๆๆ T_T"
ไคโด - เฮ้อ...... 555.....55555....... "

คิบะ - คือว่า..... ถ้าไม่รังเกียจ มาพักที่บ้านผมสักพักก็ได้นะครับ
ยูกะ - คือ... จะดีเหรอคะ.... รบกวนคุณหรือเปล่าคะ...
คิบะ - ไม่หรอกครับ ที่บ้านก็มีผมอยู่คนเดียวนี่แหละครับ... แล้วอีกอย่างคือ อยู่ด้วยกันหลายๆ คนน่ะ อบอุ่นดีนะครับ
ยูกะ - ......เอ่อ............ ถ้างั้นก็......... รบกวนด้วยนะคะ....
คิบะ - ครับ.... ยังไงก็ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมคิบะ ยูจิ ครับ
ยูกะ - ค่ะ.... โอซาดะ ยูกะ ค่ะ....

วาตานาเบ้ - เอ่อ... ไดจิคุง จะนั่งคุยกับ ไคโดคุง ไปก่อนก็ได้นะ... เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารก่อนนะ
ไดจิ - คร้าบบบบบ~~!!
ไคโด - เอ่อนี่..... นายมาทำงานที่นี่นานหรือยังล่ะ
ไดจิ - ก็ทำมาได้สักพักแล้วล่ะคร้าบบ
ไคโด - แล้วทำไมนายถึงอยากมาทำงานที่นี่นักล่ะ...
ไดจิ - เรื่องมันก็คือว่า..... เมื่อ 10 ปีก่อนนี้ พ่อแม่ของผมหายสาบสูญไปน่ะครับ

10ปีก่อน ณ บ้านของไดจิ...
ไดจิ - (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆ) แหก..แหก...แหก....แหก..... พ่อครับ แม่ครับ หายไปไหนอะ อย่าทิ้งผมไปอย่างนี้นะครับ!!!
"พ่อคร้าบบบบบบบบบบ แม่คร้าบบบบบบบบบบบบบบบ~~~~!!!!!!......"

ไดจิ - ตั้งแต่วันนั้นมา... ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอดครับ แต่ผมก็ไม่เคยคิดแม้แต่จะทิ้งการเรียน ผมก็ยังคงหางานพิเศษเก็บเงินส่งตัวเองเรียนมาตลอดครับ...

2ปีก่อน...
ไดจิ - อะ... คร้าบบบบบ ขอฝากตัวด้วยนะคร้าบบบบบ

ไคโด - อื้ม..!
ไดจิ - ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ตะลอนหางานพิเศษทำมาเรื่อยเลยครับ จนเมื่อ 1 เดือนก่อน ผมก็มาเจอกับร้านนี้...

1เดือนก่อน...
ไดจิ - (ตึกตึกตึกตึก...) เอ่อ....
วาตานาเบ้ - อ่าว สวัสดี จะรับอะไรมั้ย
ไดจิ - คือว่านะครับ...ผมจะมาขอสมัครงานคร้าบบบบ ชื่อ โมริโมโต้ ไดจิ คร้าบบบบ
วาตานาเบ้ - หา? สมัครงาน? เธอเนี่ยนะ
ไดจิ - คร้าบบบบบ งั้นผมขอตัวเข้าไปช่วยงานเลยนะคร้าบบบ
วาตานาเบ้ - อ๊ะ อ่าว เดี๋ยวก่อนสิพ่อหนุ่ม นี่!!... อ่า...... เอ่อ.. "
ไดจิ - คร้าบบบบบ ได้แล้วคร้าบบอาหารที่สั่งนะคร้าบบบบบบ
วาตานาเบ้ - ... "(อื้ม... เด็กคนนี้ขยันดีจริงๆ นะ... ถ้าจะรับมาทำงานด้วย คงจะไม่เสียหายอะไรละน้า...)"
ไดจิ - คร้าบบ... แบบนี้ คุณลุงจะรับผมทำงานได้มั้ยคร้าบบบ แบบว่าๆ ผมอยากได้เงินมากเลยอะคร้าบบบ
วาตานาเบ้ - แล้วเธอจะเอาเงินไปทำอะไรล่ะ...
ไดจิ - ส่งตัวเองเรียนจนจบคร้าบ!
วาตานาเบ้ - .........................
ไดจิ - ว่าไงคร้าบบบบ รับผมเถอะนะคร้าบบบ คุณลุงผู้ใจดี๊ใจดี~~!! ^o^
วาตานาเบ้ - ........ อืม..... แบบว่า............... อื้ม! ตกลง ต่อจากนี้ไป เธอมาทำงานที่นี่เรื่อยๆ นะ!
ไดจิ - เย้~~~~~!!!!!!! ^o^

ไคโด - โหหห..... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายอายุน้อยกว่าฉันอีก ยังขยันอดทนดิ้นร่นแบบนี้.... สุดยอดจริงๆ เลยนะไดจิ
ไดจิ - เอ่อ... คร้าบบบ ก็ไม่เท่าไหร่อะคร้าบบบ แฮ่ๆ "
ไคโด - แต่นายน่ะ มีดีที่ปากนี่ล่ะ
ไดจิ - อ๋า?
ไคโด - ก็หมายถึง นายน่ะ ปากหวานไง พูดจาโน้มน้าวใจคนเก่งดีนี่
ไดจิ - ก็... แหม่... แฮ่ๆ "
ไคโด - เอาน่าๆ... ฮะๆๆ

16.00น. ณ บ้านของคิบะ...
คิบะ - อยู่ที่นี่ตามสบายนะครับคุณยูกะ
ยูกะ - ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ...
คิบะ - ก็... ตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ของผม ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตนั่นแหละครับ
ยูกะ - ประสบอุบัติเหตุเหรอคะ?
คิบะ - พ่อกับแม่น่ะครับ... ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์น่ะครับ ตั้งแต่นั้นมา บ้านหลังนี้ ก็เหลือผมเพียงคนเดียวล่ะครับ ตั้งแต่นั้นมา ผมก็เจอแต่เรื่องโชคร้ายทั้งนั้น ไม่ว่าจะ แอบหลับในห้องเรียนจนครูจับได้... แถมยังเจอเหตุการณ์ประหลาดๆ อีก...
ยูกะ - เหตุการณ์ประหลาด?
คิบะ - แถมผมยัง....... เอ่อ....
ยูกะ - มีอะไรเหรอคะ คุณคิบะ?
คิบะ - เอ่อ... ไม่มีอะไรหรอกนะครับ เอาล่ะๆ เดี๋ยวผมจะทำอาหารมาให้กินนะครับ
ยูกะ - อ่อ.. ค่ะๆ...

คุวากาตะเลสเตอรอง...
ไคโด - (แว่บ!!) "(อ๊ะ!?)" เอ่อ... เดี๋ยววันนี้ฉันต้องไปก่อนนะ
ไดจิ - อ่าว จะไปไหนล่ะคร้าบบบบ
ไคโด - อ่อ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะนะ ไว้เจอกันใหม่นะนาย...
ไดจิ - ไดจิครับ เรียกผม ไดจิละกันนะครับ
ไคโด - อืม.. ฉัน นาโอยะ ไคโด นะ วันนี้น่ะไปก่อนนะเจอกันใหม่ เอ้อ ลุง! วันนี้ผมติดไว้ก่อนนะ ไว้คราวหน้าจะมาจ่าย!
วาตานาเบ้ - (กึก..) อ้าๆ! โชคดีนะไคโดคุง!
ไคโด - ครับ!! (ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก...)
ไดจิ - เอ่อ..... แล้วเราจะนั่งตรงนี้อีกนานมั้ยเนี่ย แฮ่ๆ สับสนในชีวิต "

ณ สนามฟุตบอลล์เล็กๆ แห่งหนึ่ง ใต้ถนนทางด่วน...
เด็ก - (ตึกๆๆๆๆๆๆ ผัวะ!) เย้! เข้าประตูแล้ววว~!!
ชายในเสื้อหนัง - ..... (วืดดดดดด)
เด็ก - (กึก) อ๊ะ!!! ช่วยด้วยยยย สัตว์ประหลาดดดดดด ช่วยผมด้วย~!!!

ขณะที่เด็ก กำลังเล่นฟุ๊ตบอลล์อย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็มีชายในชุดหนัง เดินผ่านมา และแปลงกายเป็นออร์เฟนอค รูปแบบกระทิง(บูลล์ออร์เฟนอค) กำลังจะเข้าทำร้ายเด็ก
"หยุดนะ" (แอ่นนนนนนนนนนนนน แน่วว~~!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - โอ๊ย!!!(ตุบ!!!)

ขณะที่มันกำลังจะเข้าทำร้ายเด็ก ไคโดก็ขี่มอตเรอร์ไซค์คู่กาย ขับมาชนมันล้มไป

ไคโด - นี่.... หนีไปเร็ว!
เด็ก - แง้~~!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!)
ไคโด - เอาล่ะ..... อะชึบ!(ฟึบ!) ย่าห์!! แปลงร่าง!!! (วืดดดดดดด!!!)

เมื่อช่วยให้เด็กหนีไปแล้ว ไคโด ก็สะบัดแขนทั้งสองข้าง แล้วแปลงร่าง เป็น เสนคออร์เฟนอค เตรียมต่อสู้กับ บูลล์ออร์เฟนอค
เสนคออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!(ซวบ!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - Bulllllll!!!(ฟึบ!! ขวับ!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อ๋า!!?(ผัวะ!!) อ๊าา!!! (ตุบ!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - หึ้ย!!! Bulllllllllll!!!!(ขวับบ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - ฮึ้ย!!!(ฟ้าว!! วึบ!! ตึก!) เกือบไป!!! หมัดหนักเหมือนกันนะแก!!! ย่าห์!!!!(ซวบ!!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - หึ้ย!!!! Bullllllllllll!!!!(ตึ้งๆ!! ตึ้งๆ!!!) ย๊าาาาาาาาา~~!!!! Bullllllll!!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆ!!!!!! พรวด!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อะโอ๊ว!!!(ฟึบ!!!!) เล่นแบบนี้ก็สวยสิ!! เข้ามา!!(ตึกๆๆๆ ซวบ!!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - อัก!!?(หมับ!! ตุบๆๆ!!!!) Bulllllllllll!!!!!!(ขวับ!!! เผียะ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - ห๊า!!? โอ๊ว!!!!!(ผัวะ!!!! ฟ้าว!!! ตุบ!!!!)

ไคโด วิ่งเข้าไปใช้แขนอันทรงพลัง รัดกุมมันไว้ แต่ไม่เป็นผล กลับถูกถีบกระเด็น ไปกระแทกกำแพง เกราะของเขาเสียหายเล็กน้อย
เสนคออร์เฟนอค - โอย.... แก!!!(กึก!) ไม่ยอมง่ายๆ หรอก เข้ามา!!!(ฟึบ!!)
บูลล์ออร์ฟนอค - หึ้ยย!! Bulllllllll!!!!(วีชชชช... วิ้ง!!)
เสนคออร์เฟนอค - หา!? อะไรน่ะ!!

จังหวะที่ไคโดลุกขึ้นทรงตัว มันก็เอามือทั้งสองข้าง กำหมัดแล้วประกบไว้ที่ขมับทั้งสองข้างบนศรีษะ และแล้วก็มีแสงกระพริบออกมา เมื่อแสงจางหายไป ปรากฏว่า ที่หลังมือ มีเขากระทิงงอกออกมาทั้งสองข้าง
เสนคออร์เฟนอค - ใช้อาวุธงั้นเหรอ แย่ละตูงานนี้!!!(ฟึบ!)
บูลล์ออร์เฟนอค - BULLLLLLLLLLLLL!!!!!!(ตึ้งๆ! ตึ้งๆ! ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - เฮ๊ย!!!!(เคร้ง!!!) อ๊าาาาา!!! แรงเป็นบ้า!!!(กึก!)
บูลล์ออร์เฟนอค - (ตะดึก!) BULLLLLLLLLLLLL!!!!!! (ตึกตึกๆๆๆๆ!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อะ เฮ๊ย!!!?(ฟึบ!!!) เล่นแบบนี้มันอันตรายนะโว๊ยยยย!!! ไอกระทิงบ้า!!!!!(วีชชชชชชชช!! วิ้ง!!!!)

ขณะที่มันกำลังพุ่งมาใส่ไคโด โชคดี ที่ไคโดหลบได้ทัน และเกิดอาการโมโห และจู่ๆ ที่มือของเขา ก็เกิดแสงสีเขียว เปล่งสว่างออกมา เมื่อแสงจางไป ปรากฏเป็น มีดสั้นแบบพอดีมือสองข้าง กำอยู่ในมือของไคโด!!

เสนคออร์เฟนอค - อะ........ อาวุธ!!! มาจากไหนเนี่ย!?
บูลล์ออร์เฟนอค - (ตะดึก!!) BULLLLLLLLLLLLLLL!!!!(ตึกตึกๆๆๆๆๆ!!)
เสนคออร์เฟนอค - เอาวะ!!! ค่อยเสมอภาคกันหน่อย เข้ามาเลย ไอ้กระทิง!!!!!!!(คริก!!!!)


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

16.10น. ณ บ้านคิบะ....
คิบะ - เอ่อ... คุณยูกะ จะดูช่องไหนดีครับ
ยูกะ - ช่องไหนก็ได้ค่ะ....
คิบะ - ครับ...... (แช๊บ!)
"โอวันตินสองแก้วทุกเช้าก่อนนอน!!.........แว่บ......... ข่าวด่วนครับ! เกิดเหตุฆาตกรรมปริศนาอีกแล้วครับ รายงานติดตามได้ที่คุณ มุซาชิครับ"
คิบะ - อะ....!!
"ครับมุซาชิครับ... ขณะนี้ผมอยู่ในที่เกิดเหตุนะครับ ตอนนี้พบศพนักเรียนถูกฆาตกรรมปริศนา 5 ราย นอนตายคนละทิศคนละทางครับ ศพของนักเรียนเหล่านี้ ถูกพบที่หลังโรงเรียนมัธยมริวเซย์..."
ยูกะ - ห๊า!!? โรงเรียนมัธยมริวเซย์!!!
คิบะ - มีอะไรเหรอครับคุณยูกะ!?
ยูกะ - นั่นมัน โรงเรียนที่ฉันเคยเรียนน่ะค่ะ!!
คิบะ - ห๊า!?

-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่9 "ปริศนาคดีฆาตกรรมอำพรางหมู่"


"โดยรายละเอียดของศพนั้น ร่างสลายเป็นขี้เถ้าโดยเป็นเหมือนกันแบบนี้ 5 รายครับ โดยตอนนี้ ทางตำรวจตั้งข้อสันนิษฐาณไว้ว่า อาจถูกคนร้ายเผาตายครับ ส่วนสาเหตุนั้นยังคงเป็นปริศนาครับ รายงานข่าวติดตามช่วงต่อไปน่ะครับ จบการราย...(แช๊บ!)"
ยูกะ - คุณคิบะคะ ช่วยพาฉันไปดูที่เกิดเหตุทีนะคะ!
คิบะ - อะ... ครับๆ! "(ออร์เฟนอค... ต้องเป็นฝีมือพวกออร์เฟนอคที่ใช้พลังในทางที่ผิดแน่ๆ!!)"

เสนคออร์เฟนอค - ฮึ่ย!!!!(เคร้ง!!!!!!) อึดด....อึ้ย!!!! ย๊า!!!!(เคร้ง!!!เฉ๊ง!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - โอ๊ว!!!!(เคร้ง!!! ฟ้าว ตุบ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อึดชะมัดเลยนะแก!!!! ย่าาาาาาห์!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆ!!! ซวบ!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - !!!?(เคร้ง!!!!) Bulllllllll!!!!(คริก... ผัวะ!!!)
เสนคออร์เฟนอค - โอ๊ะ!!!!(ฟ้าตุบ!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - หึ้ยยยย!!!! BULLLLLLLLLL!!!!(ตึ้งๆ! ตึ้งๆ! ตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - หึยยย!! อะ ย่าห์!!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - BULLLLLLLLLLLLLLLLL!!!!(ขวับ!!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - (ตึกๆๆๆๆๆๆ) ฮึ้ย!!(ฟึบ!!) ย่าห์!!!!!!!!!(เคร้งฉัวะ!!!!!!!!!)
บูลล์ออร์เฟนอค - BULLLLLLLLLLLLL!!!!!!! (ตูมมมมมมมมม!!!!! ฟู่ววว.....)
ไคโด - (วืดดดดด..) เกือบไปแล้ว... อึดชะมัดเลยเจ้าบ้าเอ๊ย!.... งี่เง่าแล้วแถมยังอึดอีก! "

ขณะที่มันกำลังจะวิ่งเข้ามาซัดไคโด ด้วยหมัดเขากระทิง ไคโดก็วิ่งเข้าไปหามันเช่นกัน และต่างฝ่ายต่างวิ่ง เมื่อใกล้จะถึงตัว มันรีบออกหมัดใส่ไคโดเต็มๆ หวังจะปลิตชีพ แต่จังหวะนี้เอง ไคโดเอี้ยวตัวหลบได้อย่างสวยงาม และใช้มีดสั้นที่มือขวา ปาดใส่ร่างมันเต็มๆ และจัดการมันลงได้...

16.20น. ณ หลังโรงเรียนมัธยมริวเซย์(สถานที่เกิดเหตุ)...
คิบะ - (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆ...)
ยูกะ - รอด้วยค่ะคุณคิบะ! คุณคิบะคะ!(ตึกๆๆๆๆๆๆ..)
คิบะ - (ตึก!....) อะ..... "(ฝีมือพวกออร์เฟนอคจริงๆด้วย!....)"
ยูกะ - (ตึกตึกตึกตึก ตึก!...) อะ...... "(เหมือนตอนนั้นเลย..... ตอนที่เรา กลายร่างเป็นปิศาจ แล้วจัดการกับปิศาจที่จะมาทำร้ายเราเลย.... นี่มัน... อะไรกันน่ะ..... อ๊ะ!!? ดูดีๆ นี่มัน!!! พวกที่เคยมาทำร้าย ชุน นี่นา!!)"
นักข่าว1 - สารวัตรครับ เหตุการณ์นี้ สันนิษฐาณได้มั้ยครับว่าเกิดมาจากอะไร
สารัตรชิน - อืม........ ผมว่า........ จากการสันนิษฐาณแล้วเนี่ย ดูเหมือนจะเป็นคดี ฆาตกรรมอำพรางหมู่นะครับ
นักข่าว2 - สารวัตรครับ แล้วแบบนี้เราจะตามตัวคนร้ายมาได้มั้ยครับ
สารวัตรชิน - ผมคิดว่า คดีนี้อาจจะไม่ใช่แค่ฆาตกรรมธรรมดาๆ ได้ครับ ยังไงก็ ขอตัวก่อนนะครับๆ(ตึก ตึก ตึก ตึกตึกๆๆๆ...)
นักข่าว1/2 - เดี๋ยวสิครับ สารวัตรครับ สารวัตรครับ(ตึกๆๆๆๆๆ!!!)
คิบะ - (แว่บ!!) "(อะ....... ความรู้สึกนี้.... เหมือนมีใครจ้องมองเราอยู่ตั้งแต่ตอนที่มาถึงแล้ว.... อะไรกันเนี่ย!)"
ยูกะ - "(หรือว่า...... "แต่ขืนผมอยู่ต่อไป คงจะทำให้รุ่นพี่ และคนอื่นๆต้องลำบาก เพราะผม ไม่ใช่ผมคนเดิมอีกต่อไปแล้วครับ"....... หรือว่า.... จะเป็นชุน....!!?)"
"วึบ!!!! ซวบ!!!!"
คิบะ - อ๊ะ!! คุณยูกะ ระวัง!!!!(ฟึบ!!)
ยูกะ - อ๊าย~!!!?!?(ฟึบ!! ตุบ!!!)

ขณะที่ทั้งสองคน กำลังยืนอยู่นั้น ก็รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนแอบจ้องมองอยู่ และจู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่าง พุ่งเข้ามาโจมตียูกะ แต่โชคดี ที่คิบะ เข้าชาร์ตยูกะ ให้หลบไปได้ทัน

คิบะ - คุณยูกะ เป็นอะไรมั้ยครับ! คุณยูกะ!
ยูกะ - ค่ะ.... ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ..
??? - (ฟึบ!!!)
คิบะ - ห๊า!!? ใครน่ะ ออกมานะ!!
??? - (ฟึบ!!!! ซวบ!!!)
คิบะ - ฮึบ!!!(ฟึบ!!) คุณยูกะ หนีไปก่อนครับ!!!
ยูกะ - คุณคิบะ!
คิบะ - หนีไปก่อนสิ!!! เร็วเข้า~!!!(ฟึบ!!)
ยูกะ - ค่ะ!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆ....)

ออร์เฟนอคลึกลับ ปรากฏตัวออกมาโจมตีคิบะกับยูกะ คิบะจึงบอกให้ยูกะ หนีไปก่อน แต่เธอหนีไปซ่อนตัวที่หลังตึกที่จอดรถแถวๆ นั้น...

คิบะ - พวกออร์เฟนอคสินะ!! ฮึบ!!(ฟึบ ฟึบ!!) แปลงร่าง!!!(วืดดดดดดดด)
ยูกะ - อ๊ะ..... คุณคิบะ....... ก็เป็นแบบเราเหมือนกันเหรอเนี่ย...!?

คิบะมาพร้อมกับท่าแปลงร่างใหม่ คือ กระชากมือขวาเข้าที่อกซ้าย และสะบัดออกไปทางด้านขวา และแปลงร่าง เป็นฮอร์สออร์เฟนอคทันที ส่วนยูกะ ที่แอบดูอยู่นั้น ยังคงตะลึงกับสิ่งที่เห็น

ฮอร์สออร์เฟนอค - อยู่ไหนน่ะ แสดงตัวออกมาสิ!!!!(กึก..)
??? - (ฟึบๆ!!! ซวบ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ากกก!!!(เคร้ง!!! กึก!)
ยูกะ - ห๊า.... คุณคิบะ....
??? - (แว่บ!!) ฮี๊อี๊ฮี๊ ฮี่ๆๆๆ!!!

ว่าแล้ว ออร์เฟนอคลึกลับนี้ ก็ปรากฏกายออกมา จากมุมมืด ปรากฏร่าง เป็น ออร์เฟนอค ที่มีหน้าตา คล้ายจิ้งจก(ลิซาร์ดออร์เฟนอค)

ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮี๊ฮี๊ๆๆ... (ฟึบ!!!! ซวบ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - โอ๊ะ!!!(เคร้ง!!!) ย๊ากกกก!!! (วิ้ง!) ย่าห์!!!(เฟียบ!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮี๊ฮี๊(ฟึบ!!!) ฮี๊ฮี๊ๆๆ!!!(ฟ้าวๆ เผียะ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!(ผัวะๆ!!!) อ๊ากกก!!!(ฟ้าวๆ!!! ตุบ!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮิฮิฮิ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก.... เคร้ง!!!) !!!? (ตุบ!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (กึก..) หางมันทำไมมีอนุภาพแรงแบบนี้เนี่ย!! ย่าห์!!!!(เคร้ง!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - !!!?(ฟึบ!!!) ฮิฮิฮิฮิๆๆ..... (วิ้ง!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ห๊า!!? มันดึงหางมาถือเป็นอาวุธได้ด้วย!!?

ขณะที่คิบะ ฟันดาบใส่นั้น มันก็หลบได้อย่างว่องไว และดึงหางออกมาใช้เป็นอาวุธ

ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮี๊!!(ขวับ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!!(เผียะ!!!)
ยูกะ - ............ "(จะออกไปช่วยดีมั้ยนะ..... แต่ถ้าเขารู้ว่าเราเป็นเหมือนกัน...... เขาจะยอมรับเราหรือเปล่านะ....)"
ฮอร์สออร์เฟนอค - ฮึบ!!! ย๊ากกกกกกกกกก!!!!!(เฟียบ!!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - !!!?(เคร้ง!!!!)(เฟียบ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - (เคร้ง~!!) อะฮึบ!!!.... นะ.... หนอย..... แสบมากกก!!! ย่าห์!!!(เคร้ง!!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - (เฟี้ยว!!! เคร้งๆ!!!) ฮิฮิฮิ!!! (เฟี้ยว!!)
(เคร้ง!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อะฮึบ!!! อะ....... ยึ๊ยยย~~!!! ย๊าาาา!!!!(เคร๊ง!!!!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!! ฟ้าว.... ตุบ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - แหก...แหก....แหก.....แหก.......
"คุณคิบะ ถอยไปค่ะ!"
ฮอร์สออร์เฟนอค - !!!?..... คุณยูกะ!!

เมื่อคิบะ หันกลับไปมองที่ต้นเสียง เขาก็ต้องตกตะลึง เมื่อพบว่า ยูกะ กำลังเดินมาทางเขา...

ฮอร์สออร์เฟนอค - คุณยูกะ ถอยไป อันตรายนะครับ!!!
ยูกะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)ฉันเอง... ก็อยากบอกกับคุณว่า....... ฉันก็คือ...... ออร์เฟนอค เหมือนกันค่ะ
ฮอร์สออร์เฟนอค - !!!?!?
ยูกะ - (ตึก...!) (ฟึบ!! ฟึบๆ ขวับ!!) แปลงร่าง!!(วืดดดดดดดดดด)

เมื่อยูกะ เดินเลยหน้าคิบะไป เธอก็หยุดยืน และ สะบัดมือขวาและซ้ายไปด้านข้าง และแปลงร่าง เป็น เครนออร์เฟนอค

ฮอร์สออร์เฟนอค - อะ..... ยูกะ.... นี่คุณก็เป็น.....
เครนอรอ์เฟนอค - คุณคิบะ พักก่อนเถอะค่ะ คุณสู้มันไม่ได้แน่ๆ ทางนี้ฉันจัดการเองค่ะ!
ฮอร์สออร์เฟนอค - ....... ครับ...........(วืดดด.....ตึก ตึก ตึก....!)

คิบะ คืนร่างเป็นคนธรรมดา และเดินถอยหลังไปสามก้าว ห่างจากระยะต่อสู้ ของยูกะ กับ ลิซาร์ดออร์เฟนอค

ลิซาร์ดออร์เฟนอค - โอยย.....(กึก..) ฮิฮิฮิฮิ (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ!!!!)
เครนออร์เฟนอค - เข้ามาเลย!!!! ย๊าาาาาาาา~~!!! (ฟ้าว!! ซวบ!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮิฮิฮิฮิ(แว่บ!!!!)
เครนออร์เฟนอค - (หวบ!!! ตึก!) อ๊ะ!! หายไปไหนน่ะ!?
คิบะ - ยูกะระวัง!!!!
เครนออร์เฟนอค - ห๊า!!?
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - (ฟึบ!!) ฮิอิ!!! (เฟียบ!!!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๊ากก!!!(เปรี้ยง!!)
คิบะ - ยูกะ!!!!
เครนออร์เฟนอค - อึ๊บ..... ย่าห์!!!!!(ฟ้าว!!! ซวบ!!!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - !!?! (ผัวะ!!! ตุบ!!)... (กึก) ฮี๊ฮี๊ฮี๊!!!! (เฟียบ!!!)
เครนออร์เฟนอค - (แฟบ!!! เคร้ง!!!!!) อ๊ายย!!!?(ตุบ!!!..... วืดดดดด)

แม้ยูกะ จะเข้าไปช่วยสู้แทนคิบะ แต่มันก็ไวมาก จนโจมตีไปก็แทบจะไม่เป็นผล... มันฟาดดาบใส่ยูกะ จนเธอกระเด็นไปนอนที่พื้น และคืนร่างเป็นคนธรรมดา...

คิบะ - ยูกะ!!! ยูกะ!!! เป็นอะไรมั้ย!!
ยูกะ - อะ... อึ๊บ..... ไม่... เจ็บแค่นิดหน่อยค่ะ...
คิบะ - อะ....!!?
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - ฮี๊ฮี๊ฮี๊ฮี๊~!! (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)
(ขวับ!!! ฝึบๆๆ!!! ซวกๆ!!!! เปรี้ยง!!!! ฉึก! พรวด!!!!)
ลิซาร์ดออร์เฟนอค - อะ.......แอ๊ก!!............ (ตูม!!!! ฟู่ววว..........ตุบ!)
ยูกะ/คิบะ - !!?!?
???ออร์เฟนอค - ............ (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.... ฟึบ!!)
คิบะ - อะ..... ใครกันนะ.....
ยูกะ - ไวมากๆ......

ขณะที่มันถือดาบ เดินเข้ามา และคิดจะจัดการ คิบะ และ ยูกะ... จู่ๆ ก็มีออร์เฟนอคลึกลับ โผล่ออกมาจู่โจมมัน ด้วยความรวดเร็ว และเดินจากหายไป...

คิบะ - ยูกะ ผมว่า พวกเรากลับกันดีกว่านะครับ
ยูกะ - ค่ะ....

21.30น. ณ โตเกียวโดม... ฝนกำลังตกหนัก มีเด็กชายคนหนึ่ง กำลังเดินโซเซอยู่ท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บ เขาก็คือ ชุน เขาเดินเท้ามาคนเดียวเรื่อยเปื่อย
ชุน - (ซ่า~~!! ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก... ตึก ตึก ตึก ตึก...) ................................ (ซ่า~~!! ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก... ตึก ตึก ตึก ตึก...)
(ซ่า~~~!!!)


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

(ซ่า~~~~~~~~~~~~~~~!!!)
ชุน - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก..... ตึก!) ........... "(ไม่เข้าใจเลย.... เรามาทำอะไรที่นี่?.... แล้วเรามาที่นี่ทำไม?..... เราเป็นใคร......... เราเป็นอะไรกันแน่)"
"นี่ฉันเป็นอะไรกันแน่เนี่ยยยยยยย~~~!!!!!!!!!!!!!!!........" (วืดดดด..)
(ปี๊นนนนนนนนน~~!! ปี๊นๆๆๆ!!)
ขณะที่ชุน กลายร่างเป็นออร์เฟนอค จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่ง วิ่งมาด้วยความเร็วสูง ดูเหมือนถนนจะลื่นมาก
เสกลตั้นออร์เฟนอค - หึ้ยยย~~!!..... (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกๆๆๆ...)
คนขับรถ - หะ หะเห้ย!!? นั่น นั่นๆๆ.... นั่นตัวอะไรอะ อะ อ๊ากกกกกกก จะชนแล้วววว!!! (เอี๊ยดดดดดดดดดด~~!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาา~~~~!!!!! (เปรี้ยง!!!!!!!!)
(ตูมมมมมมมมมมมมมมมม~~!!!!!)
ขณะที่รถที่วิ่งมา กำลังจะชนเขานั้น ชุนในร่างออร์เฟนอค ได้ใช้หน้าแข้ง เตะใส่เพียงทีเดียว รถนั้น ระเบิดต่อหน้าต่อตาเขา...
ชุน - (วืดดดดด...) อะ.... อ๊ะ!!!..... (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!....)
(ซ่า~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!)


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่10 "ความสับสน ของ ชุน"


11.02น. ณ บ้านของคิบะ
คิบะ - ตกลงแล้ว มันยังไงกันเหรอยูกะ
ยูกะ - คือว่านะ.... เมื่อวานนี้น่ะ จากที่ฉันไปดูที่สถานที่เกิดเหตุ คิดว่า.... จำไม่ผิดแน่ๆ ค่ะ... เด็กนักเรียน 5 คนนั้นน่ะ ฉันเคยเห็นมาก่อน
คิบะ - เรียนคนละชั้นกันนี่นา แล้วทำไมถึงเคยเห็นกันล่ะครับ?
ยูกะ - คือว่า.... ฉันน่ะ เคยมีรุ่นน้อง ที่เรียนอยู่คนล่ะชั้นน่ะคะ... เรารู้จักันมาตั้งแต่ 2 ปีที่แล้วล่ะคะ คือเขาน่ะ มักถูกเพื่อนแกล้งประจำน่ะค่ะ
คิบะ - อย่างนั้นเหรอครับ...

2 ปีก่อน... ณ โรงเรียนมัธยม ริวเซย์...
"ยามาชิตะ ชุน มาพบครูใหญ่ที่ห้องด้วยนะคะ"
นักเรียน - เฮ๊ย.... ครูใหญ่เรียกไปพบตัวว่ะ สงสัยโดนหนักแน่แก 555+!
ชุน - อะ.... อืม.......
ณ ห้องครูใหญ่......
ครูใหญ่ - ยามาชิตะ ชุน.... เธอใช่มั้ย ที่เป็นคนเอาก้อนกรวดใส่ลงไปในถ้วยน้ำของ ฮิโรยูกิ โคบายาชิ น่ะใช่มั้ย...
ชุน - อะ..... เอ่อคือเรื่องนั้นน่ะ... ผมไม่รู้เรื่องหรอกนะครับ........
ครูใหญ่ - เธอจะมาเถียงได้ยังไง วันนั้นก็มีพยานเห็นเหตุการณ์ตั้ง 5 คน
ชุน - เอ่อ............ ผม.........
นักเรียน1 - จริงครับครูใหญ่ วันนี้ผมก็เห็น เจ้าหมอเนี่ยน่ะ มันกะล่อน อย่าไปฟังมันมากเลยครับ
ชุน - นี่นาย!!.......
นักเรียน1 - เห็นมั้ย ออกอาการแล้ว.... "(หึหึ....... สะใจนัก ไอโง่เอ๊ย....)"
ชุน - ........... ครับ........... ผมทำเอง......
ครูใหญ่ - ดีมาก..... งั้นต่อไป ฉันจะเรียกผู้ปกครองของเธอ ให้มารับฟังเรื่องนี้ซะ.... ไปเรียนต่อได้
นักเรียน1 - "(5555555+....... สะใจจริงๆ เห็นแล้วหมั่นไส้มาตั้งนานแล้ว... วันนี้ล่ะจะได้สาสม!!)"

ยูกะ - แต่ถึงอย่างนั้น ชุนก็ไม่เคยบ่นเลยสักนิด แม้จะรู้ว่าตัวเขาน่ะ ถูกใส่ความ แถมยังยอมรับ แทนพวกที่ทำผิดจริงๆ ซะอีก...

2 ปีก่อน.....
ชุน - ............ (ตึก ตึก ตึก ตึก...)
(ผัวะ!!!)
ชุน - อ๊ะ!!(ตุบ!!!)
นักเรียน1/2/3/4/5 - 555555555+!!
นักเรียน1 - นี่แก ไปบอกครูใช่มั้ย ว่าพวกฉันน่ะเตะลูกบอลล์ไปชนกระจกห้อง 2/4 แตกน่ะ ห๊า!!
ชุน - ก็........ พวกนายทำจริงๆ นี่...... ฉันก็เลย...........
นักเรียน1 - ปากสวะ!!!(ผัวะ!!)
ชุน - (เผียะ!!!) โอ๊ย!!
นักเรียน1 - ปากสวะแบบนี้ มันต้องโดน!!! เฮ้ย เอาลูกบอลล์มาซิ...
นักเรียน4 - ได้เลย!
นักเรียน1 - ฉันจะเอาลูกบอลล์นี่ล่ะ ยัดปากแกให้ฉีกไปเลย!!! 5555+ (หมับ!!)
ชุน - เฮ๊ย!! อย่านะ!!? อ๊ะ!!(หมับ!!)
นักเรียน1 - ดี จับมันเอาไว้ ฉันจะจับบอลล์นี่ยัดปากมันให้ฉีกไปเลย!!
ชุน - อย่านะ!! อะ......อุ๊บ!! อื้อ! อึ๊อ! อื๊ออออ~!!!(หมับๆๆ!!)
ยูกะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก...) "(อ๊ะ!!? มีนักเรียนถูกทำร้าย)" นี่พวกเธอ หยุดนะ!!!!!
นักเรียน1 - ยัดเข้าไป 55555555+!!!
ยูกะ - หยุดนะ!!!!!(ผัวะ!!!)
นักเรียน1 - (ผลัก!!!!) โอ๊ว!!! ฮึ่ย!!!
ยูกะ - ถ้าพวกเธอไม่หยุดแกล้งเขา ฉันจะไปฟ้องครูใหญ่แน่!!
นักเรียน1 - !!?!........... เฮ๊ย.... ปล่อยมัน พวกเราไป....
(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)
ยูกะ - น้องเป็นอะไรมากมั้ย
ชุน - อะ...... ไม่เป็นไรครับ.... แต่ว่า ผมเจ็บปากนิดหน่อย อ..... อ....
ยูกะ - ตายแล้ว... ทำไมมันแกล้งกันแรงแบบนี้เนี่ย เดี๋ยวพี่จะไปบอกครูใหญ่นะ
ชุน - ไม่ต้องครับ.... ถ้ารุ่นพี่ยิ่งไปบอกครู...... ผมต้องโดนเล่นงานแน่ๆ ครับ..... อ..... อ......... เจ็บ...

ยูกะ - ถึงเขาจะโดนแกล้ง แต่ก็ยังเก็บอาการไว้.... คือเขาเป็นคนเก็บความรู้สึกน่ะค่ะ...
คิบะ - อืม..... แล้วแบบนี้ เธอคิดว่า เขาเป็นคนทำเรื่องนี้งั้นเหรอ?
ยูกะ - อื่ม....... ก็........ ไม่แน่ใจนะคะ แต่ฉันคิดว่า บางที... อาจจะใช่.... แต่เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าหรอกค่ะ....
คิบะ - หมายความว่าไงเหรอ
ยูกะ - ฉันคิดว่า...... เขาอาจจะกำลัง สับสนอยู่น่ะค่ะ.....
คิบะ - อ่า......... "(แย่ล่ะสิ.... แบบนี้ ถ้าเกิดเป็นอย่างนี้ มีหวังต้องฆ่าคนตายอีกแน่ๆ!)"

ณ ซอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง แถบๆ ถนนโตเกียวโดม.... ชุนเดินหมดแรงมานั่งล้มลงตรงนี้ ดูเหมือนว่า เมื่อคืนนี้ เขาคงจะใช้พลังมากเกินไป หรือไม่ บางทีอาจจะยังควบคุมพลังไม่ได้ดีพอ...
ชุน - (ตึก...ตึก......ตุบ!) อะ.....อั๊กก!!!.... ปวด....... ปวดหัวชะมัดเลย!! อะ.......อั๊ก!!!(ตุบ!!!!..)

เขาเกิดอาการปวดหัวอย่างรุณแรง หมดสติ และหลับไป

12.20น. บนถนน แถวโตเกียวโดม....
(ครืนนนน.....นนนน.......)
คิบะ - คิดว่าแถวนี้แน่เหรอครับ....
ยูกะ - ใช่.... ต้องใช่แน่ๆ ค่ะ แถวนี้แหละค่ะ!
คิบะ - อืม......
(ครืนนนนน......นนน.....)

ณ ร้านอาหาร คุวากาตะเลสเตอรอง
(ตึก ตึก ตึก...)
ไดจิ - อ่าว สวัสดีคร้าบบบ คุณไคโด
ไคโด - อ้า หวัดดีๆ....
ไดจิ - วันนี้จะรับอะไรดีล่ะคร้าบ
ไคโด - ขอเหมือนเดิมนะ
ไดจิ - พาสต้าหน้าซูชิเหรอครับ "
ไคโด - อืม....... อ้อๆ!! แล้วก็โค๊กด้วยนะ!!
ไดจิ - คร้าบๆๆๆ~~!!
ไคโด - (แว่บ!!) "(หา..... อีกแล้วเหรอ!!)" เอ้อ เดี๋ยวฉันมานะ!!!
ไดจิ - อะคร้าบบบบ~!!

(บรืนนนนนนน~~!!!)
ไคโด - อ๊ะ!!! อยู่นั่นเอง!!!!
เชลล์ออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!(ตึกๆๆๆๆ!!!)
ผู้หญิง - ว๊ายยยย ช่วยด้วย!!!!
ไคโด - หนอย!!!! ย่าาาาาาาาาาาห์!!!!!(บรืนนนนนนนนนนนนน~~!!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - !!!?!?!(เอี๊ยดดดดดดด~~!! ผลัก!!!)
ไคโด - หนีไป!!!!
ผู้หญิง - (ตึกๆๆๆๆๆ...)
ไคโด - เอาล่ะ.... (ฟึบ!) ย่าห์!! แปลงร่าง!!!!!(วืดดดดดดดดด!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - หา... (กึก)
เสนคออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาา ย่าห์!!!!!(ซวบๆ!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - หึ!!!(เคร้ง!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อะอุ๋ยยย~!!! มีของแบบนี้ก็ไม่บอก เจ้าบ้าเอ๊ย ไม่งั้นฉันคงไม่ใช้มือให้เจ็บหรอก.... ย่าห์!!!(วิ้งงง~!!) เอาล่ะนะ ฤทธิ์มีดสั้น!! อะจ๋า~!!(ตึกๆๆๆ!!) นี่แหนะ!!!!(ขวับ!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!!) ฮึ่ม!! แก!!! (คริก!.... เคร้ง!!!)
เสนคออร์เฟนอค - อะ อ๊า!!!!(เคร้ง!! ตึก!)

(ครืนนนนน.....นนน....)
ยูกะ - อ๊า!!! เจอแล้ว!!! คุณคิบะคะ จอดตรงนี้หน่อยนะคะ
คิบะ - เอ่อ ครับๆ.... (ครืนๆๆ.... วึบ...)
ยูกะ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....) ชุน!!! ชุน!!!!!

ขณะที่คิบะ กำลังขับรถอย่างช้าๆ เพื่อให้ยูกะ ได้ตรวจมองหาชุนที่หายไป เพราะเธอรู้สึกได้จากเสียงที่ก้องเข้ามาในหัว และขณะที่ขับรถผ่านซอกเล็กๆ นั้นเอง เธอก็เห็นชุน นอนสลบอยู่ที่ซอก เธอจึงบอกให้คิบะ หยุดรถ

คิบะ - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก.....) อะ.... เด็กคนนี้น่ะเหรอ...
ยูกะ - ชุน!!! ชุน!!! ชุนตื่นสิ ชุน!!! ชุน!!!.... ชุนตื่นสิชุน!
ชุน - (กึก...) ....... อะ.......... !!!?! รุ่นพี่ยูกะ!!?
คิบะ - (ตึกตึกตึกตึก ตึก!...)
ยูกะ - ชุน เป็นยังไงบ้าง เธอหายไปไหนมา
ชุน - รุ่นพี่ครับ..... คือผม.......... ที่ผมหนีไป......... อะ.... อ๊ากกกกกก!!!!
ยูกะ - ชุน!!!
คิบะ - อะ!!!?
ชุน - ปวด.... ปวดหัว!!!!! ไม่!!!! ไม่!!!!! ไม่นะะะะะะะะะะ~~!!!!!!!!!!!!!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!.....)
ยูกะ - ห๊ะ!!? ชุน ชุนเธอจะไปไหนน่ะ ชุน!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....)
คิบะ - เขาควบคุมพลังไม่ได้จริงๆ ด้วย!! แย่ละ!!!(ตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....)

ขณะที่ยูกะ กำลังเรียกชุน ที่นอนสลบอยู่ในตักของเธอ จู่ๆ ชุนก็ตื่นขึ้น และพูดคุยกันได้เพียงสักพัก เขาก็เกิดอาการปวดหัวอย่างรุณแรงอีกครั้ง และวิ่งหนีหายออกไปทางถนน ยูกะ และคิบะ จึงรีบวิ่งตามไป

ชุน - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....ตึก!) อะ..... (แว่บ!!) ไม่ไหว.... ไม่ไหวแล้ว!!! เราควบคุมสติไม่ได้แล้ว อะ...... อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก~~!!!!! (วืดดดดดดดด!!!!)

ขณะที่วิ่งอยู่นั้นเอง เขาก็เกิดอาการคุ้มคลั่ง และควบคุมตนเองไม่ไหว จนต้องกลายร่าง เป็น เสกลตั้นออร์เฟนอคไป โดยอัตโนมัติ

เสกลตั้นออร์เฟนอค - ...... แหก..... แหก....... แหก............ เฮ่ออ~~!!!! ฮ่าห์!!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)

ชุนในร่างออร์เฟนอค วิ่งเข้าไปทิศตรงกับที่โตเกียวโดมตั้งอยู่ หรือว่า เขาคิดจะเข้าไปในนั้น!!

ยูกะ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆ....ตึก!) อะ.... อยู่ไหนน่ะ..... ชุน!!!....
คิบะ - ยูกะ หาเจอมั้ย!
ยูกะ - ไม่! ไม่เจอเลย! วิ่งหนีหายไปไหนแล้ว..... ชุน...... (กึก!)
คิบะ - อะ... ยุกะ!!! ยูกะ อย่าเพิ่งถอดใจสิ!!
ยูกะ - ไม่.... แต่ว่า...... ชุนวิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้.... แล้วโตเกียวก็ออกจะกว้างแบบนี้... เราจะตามหาเขาได้ที่ไหนล่ะ!!
คิบะ - ยูกะ......... นี่เธอเป็นรุ่นพี่ของเขาไม่ใช่เหรอ!
ยูกะ - อะ...... คุณคิบะ...
คิบะ - อย่ามัวโอ้เอ้เลยยูกะ ถ้าเธอเป็นห่วงเขา เธอต้องตามหาเขาให้พบ แล้วพาเขากลับมาด้วยกันนะ!!
ยูกะ - คุณคิบะ....... ค่ะ เข้าใจแล้ว งั้นเราไปหาเขากันต่อเถอะค่ะ!

ตัดมาทางไคโด(เสนคออร์เฟนอค) ตอนนี้ เขากำลังประมือกับ เชลล์ออร์เฟนอค ออร์เฟนอค ที่มีรูปแบบของหอยเชลล์ ที่ถนนเล็กๆ ทื่ไม่ค่อยมีรถมาก ใกล้ๆ กับร้านอาหาร ของวาตานาเบ้
เสนคออร์เฟนอค - ฮึบ!!(เคร้ง!!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - ย่าห์!!!!(เคร้ง!!! คริก!!เปรี้ยง!!!)
เสนคออร์เฟนอค - โหโล่ห์ใหญ่ อ๊ากกก!!!(เคร้ง!!! ตุบ!!) อ๊ะ!!!
เชลล์ออร์เฟนอค - หึ.... มีดหลุดแล้ว ทีนี้แกก็เสร็จฉันล่ะ!!(ตึกๆๆๆ ขวับ!!!)
เสนคออร์เฟนอค - เย้ย!!? (ฟึบ!!!) ฮึบ!! ย่าห์!!!!!(ซวบ!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!) หึ้ย!! มีดหลุดยังจะอุตส่าห์ดื้อด้านใช้มืออักเหรอ!!! ฮึ้ย!!!(แครกๆ!!!) เฮ๊ย!!! ปล่อยนะ!!!!

ขณะที่เชลล์ออร์เฟนอค มัวแต่ใช้โลห์รูปทรงเปลือกหอย ป้องกันการโจมตีด้วยมือของไคโด ไคโดจึงฉวยโอกาสใช้มือทั้งสองข้างดึงโล่ห์ของมันไว้

เสนคออร์เฟนอค - ใครจะปล่อยให้โง่เล่า อะโธ่!!!! หยาาาาาา~!! ย่าห์!!!!
เชลล์ออร์เฟนอค - เฮ๊ย!!!?(ผลัก เคร้ง!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - หึ...... คราวนี้ลองเอาโล่ห์ของแกไปกินดูบ้างสิ หยาาาาาาาาาาา ย่าห์!!!!(คว้าง~!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - หะ!!? อ๊ากกกกก!!!(เคร้ง!!!!!! ตุบ!!)
เสนคออร์เฟนอค - "(ตอนนี้ล่ะ!!)" หยา!!!!!!!! (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ วีชชชชชชชชช~!!!)
เชลล์ออร์เฟนอค - หา!? ไม่ยอมง่ายๆ หรอก ย่าาาาาาาาาาห์~~!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - (ขวับ!!!!!)

ตัดมาทางพวกคิบะ ที่กำลังตามหาชุน จนมาถึงหน้าโตเกียวโดม...
ยูกะ - (ตึกตึกตึกตึก...ตึก ตึก ตึก....) คุณคิบะ หาเจอมั้ยคะ
คิบะ - (ตึก..!) ไม่เจอเลย.... มีทางเดียว คือต้องเข้าไปในนี้ซะแล้วล่ะ
ยูกะ - ค่ะ....
"เฮ๊ย!!! ปีศาจ หนีเร็ว!!!!" (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!)
คิบะ - หา... พวกออร์เฟนอคแน่ๆ เอาไงดียูกะ!!!
ยูกะ - ฉันว่า เรื่องตามหาชุน เอาไว้ทีหลังละกันค่ะ รีบเข้าไปกันเถอะค่ะคุณคิบะ!!!
(ตึก ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ......)


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[~_*L*_~]

ดำ - ไรเดอร์ฮอด เรามาเปนเพื่อนกันนะ
ไรเดอฮอด - อ้าก ไอ้นี่ หมาพูดได้ ตำกำจัดซะ ไรเด่ออออ คิ๊ก!!!
ดำ - เย้ เราตายแล้ว!
แดง - โฮ ไม่! อย่าตายนะดำ! โฮ โฮ ฮือ เย้ ดำตายแลว ปาร์ตี้ปีโป้ เย้ๆ!!!
ไรเดอฮอด - อ๊ะ หมาพูดได้อีกตัว ไรด่า คิ๊กกกกกกก!!!
แดง -อ้ากกกก!!! เย้ เราก้ตายแล้ว!!!
ไก่ - เรว! มาฉลอง!!!
ไรเดอฮอด - ไรด่า คิ๊กกกกกกกกก!!!
ไก่ - อุ่ก! เย้! เราตาย!!!
จิก - ไรเดอฮอดกินปีโป้ป่าว
ไรเดอฮอด - ไรห่_ คิกขุ(อาโนเนะ)!!!
จิก - เอือก!!! (กระเด็นไปโดน เด็ก ตาย บน ปาก)
จิก เด็ก ตาย บน ปาก - อั่กก!! เย้!!! พวกเราทุกคนตาย!!!
โอ่ง - ไรเดอฮอด!
ไรเดอฮอด - หือ!?
โอ่ง - มากอดกัน!!! (โดดขึ้นไปกอดไรเดอฮอด)
ไรเดอฮอด - หนอย บังออาจกอดข้ารึ ไรด่า คิ๊ก!!! ฝุ่บ! (ไรเดอฮอดโดดขึ้นเตะแต่เพราะโอ่งเกาะอยู่ทำให้เสียการทรงตัวหัวฟาดพื้นตายพร้มๆกับโอ่ง)
โอ่ง - เย้เ! ไรเดอฮอด! พวกเราตาแล้ว! เนอะ!
ไรเดอฮอด - ช่าย! สุดยอด! พวกเราตายแล้ว!!! เย้

[Charmise]

กำ ขโมยตัวละครเรื่อง โรงเรียนผู้วิเศษ ของบอสมาทำแบบนี้ได้ไงกัน!

[Charmise]

ขณะที่คิบะ และ ยูกะ กำลังจะตัดสินใจเข้าไปในโตเกียวโดม จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนออกมาข้างใน ว่ามีสัตว์ประหลาด และมีคนวิ่งหนีกันออกมามาก พวกเขาทั้งสอง จึงไม่รีรอ รีบวิ่งเข้าไปข้างในทันที

(ตึกๆๆๆๆๆ....ตึก!)
คิบะ - หา..... ไม่ผิดจริงๆ ด้วย!
"อะ ช่วยด้วยย อ๊ากกกกกกกกก~!!!" (ฟู่วววว....)
ยูกะ - ห๊า!!?
และเมื่อทั้งสองเข้ามาด้านใน ปรากฏว่า เป็นออร์เฟนอคจริงๆ ด้วย แถมยังไม่ใช่ใครอื่นไกล นั่นก็คือ เสกลตั้นออร์เฟนอค หรือ ชุน นั่นเอง.. แต่พวกเขาคงไม่รู้แน่ๆ ว่านั่นคือชุน!


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่11 "กำเนิดมนุษย์ม้า HorseOrphnoch SPRINT FORM!!"


คิบะ - ยูกะ รออยู่ตรงนี้นะ!!
ยูกะ - คุณคิบะ ไม่เป็นไรแน่เหรอคะ
คิบะ - น่า!!!..... เอาล่ะ.... (ฟึบๆ!! ฟึบ!!!) แปลงร่าง!!!!!(วืดดดดดดดด!!!)
(ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!....) "หยุดนะ!!!!"
เสกลตั้นออร์เฟนอค - !!?!?.... หึ้ม....~~!!(กึก)

คิบะในร่างออร์เฟนอค วิ่งลงไปในสนามอารีน่า ของโตเกียวโดม ซึ่งตรงนั้น ชุน ในร่างออร์เฟนอค ยืนบีบหน้าเหยื่อรายหนึ่งอยู่ แต่พอเห็นคิบะในร่างออร์เฟนอค เขาจึงปล่อยศพเหยื่อ และยืนอยู่กับที่ เหมือนไม่มีปฏิกีรียาอะไร...

ยูกะ - คุณคิบะ ระวังด้วยนะคะ!
ฮอร์สออร์เฟนอค - ....... "(ทำไมไม่ทำอะไรล่ะ...)"
เสกลตั้นอรอ์เฟนอค - (กึก) "(อะ..... รุ่นพี่ยูกะ แล้วนี่ก็...... คนที่มากับพี่ยูกะเมื่อกี้.... อะ.... ควบคุม ไม่ได้...อีกแล้ว!! อ๊ากกก!!!!)" (กึก.... กึก... กึก.............. ซวบ!!!!)
ยูกะ - อะ คุณคิบะระวัง!!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - เฮ๊ย!!?(ฟึบ!!!) หนอย!!!! ย่าห์!!!!!(ตุบๆๆๆๆ!!!)
เสกลตั้นอรอ์เฟนอค - (ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบๆ!!) หึ้ย~!!! (ขวับ!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!(ผัวะ!!!) โอ๊ว!!!!(ตึก!)
ยูกะ - คุณคิบะ!!!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - หนอย!!!!(กึก) ย่าห์!!!!!!(ตุบๆๆๆๆๆๆ!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - .... (ผัวะ!!!! ตุบ!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - แหก...แหก....แหก...... ห๊า!!?(ขวับ!!!!) อ๊ากกก!!!(ผัวะ!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - หึ้ยยย~~!!!!!!!! (วิ้ง~!!... เปรี้ยง!!!!!)
ยูกะ - อ๊า..... คุณคิบะ ระวัง!!!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ!!!!(พรึบ!!! ฟึบๆๆๆๆ คริก) อะ.... ขยับไม่ได้เลย นี่มัน.... เหมือนโซ่เลย!!!!
เสกลตั้นออร์เฟนอค - !!!! (ขวับ!!!!!!)
ยูกะ - อ๊ะ!!!! คุณคิบะ~~!!!!!!!!

ตัดมาทางด้านไคโด(เสนคออร์เฟนอค) ที่กำลังต่อสู้กับ เชลล์ออร์เฟนอค อยู่นั่นเอง ตอนนี้ ต่างฝ่ายต่างวิ่งเข้าหากัน และแล้ว!!!?
(เคร้งฉัวะ!!!!!!!!...........)
เสนคออร์เฟนอค - .............(กึก ตึก..!) (วืดดดดด....)
เชลล์ออร์เฟนอค - อะ.............. (ฟู่ววววว........ ตุบ!)

คุวากาตะเลสเตอรอง....
ไดจิ - ป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่มาสักทีนะ อาหารเย็นหมดแล้วนะเนี่ย....
(ตึก ตึก ตึก ตึก....) "ฮัชเช่ย! ใครบ่นถึงเราเนี่ย!"
ไดจิ - อะ คุณไคโด! ไปไหนมาคร้าบ อาหารเย็นหมดแล้ว มากินเร๊ว~!
ไคโด - อะ อ้าว!! ฉันสั่งตอนไหนเนี่ย แบบว่าลืม อะ แฮ่ๆ!!
ไดจิ - อ่าว หายไปแป๊ปเดียวทำเป็นลืมนะคร้าบบบบ~!! "
ไคโด - อุ้ย... น่ากลัวพิลึก.... อ้าๆๆ ทานก็ได้ ทานก็ได้....
ลูกค้า - ลุง! ผัดกระเพราจาน!
วาตานาเบ้ - อ้า! สักครู่นะครับ!
ไดจิ - อะ ครับ คุณไคโด เดี๋ยวไปทำงานต่อก่อนนะครับ
ไคโด - อา.... โชคเลือดนะ
ไดจิ - เฮือก!
ไคโด - เอ้ย โชคดีนะ!!
ไดจิ - คร้าบบบบบ~~!! "(คุณไคโดนี่แปลกๆ แฮะ ทำงานอยู่ในร้านนี้เอง พูดอย่างกับเราจะไปไหนแหนะ..... เหอะ.... เหอะๆๆ ")"

โตเกียวโดมอารีน่า.....
(เคร้ง!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อะ ฮึบ!!!!(แครก.... คริกๆ....)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ....... !!!!(แคร้ง!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - !!? (เคร้ง!!!) ฮึ้ย!(กึก..)
เสกลตั้นอรอ์เฟนอค - "(อะ... อัก!!!! นี่เรากำลังมาทำอะไรอยู่เนี่ย!!? ไม่ นี่เรากำลังจะทำร้ายคนอื่น!!!! ไม่เราควบคุมตัวเองไม่ได้!! ไม่นะ ไม่!!!! ม่ายยยยยยยยยย~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!)" (ขวับ!!!!!)
ยูกะ - "ม่ายยยยยยยย~~~~~~~~!!!!!!!" ห๊า!!? เสียงนี่......... เหมือนเสียงของชุนเลย มาจากไหนกันนะ...?
ฮอร์สออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!) ฮึ้บ!!! อะ อ๊ะ!!?(แคร้ง!!!! ตุบ!!!)
เสกลตั้นออร์เฟนอค - ......!!!! (ฟึบ!!!! ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆ...)

ขณะที่กำลังสู้กันอยู่นั้น ในจิตใต้สำนึกของชุน เขารู้สึกตัวดี แต่เขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ และไม่สามารถควบคุมร่างกายให้เป็นไปตามที่ต้องการได้ และ ยูกะ ก็ได้ยินเหมือนเสียงตะโกนจากจิตใต้สำนึก ของเขาแว่บเข้ามาในสมองของเธอ... ขณะเดียวกัน เขาได้ซัดคิบะจนกระเด็นไป และวิ่งหนีหายออกไปจากโดม

ฮอร์สอรอ์เฟนอค - อ๊ะ!!! หนีไปแล้ว!!
ยูกะ - คุณคิบะ!!!! หยุดก่อนค่ะ!!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ะ... ยูกะ!
ยูกะ - ฉันคิดว่า บางที..... ชุนอาจจะอยู่แถวๆ นี้ก็ได้นะคะ...
คิบะ - (วืดดดด....) (ตึกๆๆๆๆๆๆ) หมายความว่าไงน่ะ....
ยูกะ - เมื่อกี้น่ะ ฉันได้ยิน เหมือนเสียงของเขา ก้องเขามาในสมองของฉันน่ะค่ะ...... บางทีเขาอาจจะอยู่แถวๆ นี้ก็ได้...
คิบะ - อ๋า.....

ชุน - (ตึกๆๆๆๆๆๆ..... วืดดดด....) อะ... แหก... แหก... แหก...... มัน เกิดอะไรขึ้นกับเรานะ.... ทำไมเราควบคุมตัวเองไม่ได้เลย..... รุ่นพี่ยูกะครับ.... แหก... แหก..... ผม.... แหก............ ผมอาจจะ........ เจอรุ่นพี่..... แหก.. แหก....... แหก..... ไม่ได้อีกแล้ว........ ก็ได้ครับ..... อะ..... (ตุบ!)

เสกลตั้นอรอ์เฟนอค วิ่งมาถึงสถานที่ปลอดคน มุมเล็กๆ มุมหนึ่ง ข้างๆ ซอกตึก... เขาคืนสภาพกลายเป็น ยามาชิตะ ชุน อีกครั้ง... และชุน เหนื่อยมาก ตอนที่สู้นั้น เขาคงพยายามจะฝืนร่างกาย ไม่ให้ทำร้ายคิบะพอสมควร และเขาใช้พลังมากไป และหมดสติไปอีกครั้ง...

??? - (ตึก...!) เขายังควบคุมพลังนี้ไม่ได้....... ก็เพราะว่า........... จิตใจของเขานั้น ยังคงมีความเก็บกด และความเคียดแค้น........... และถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป....... เขาอาจจะกลายไปเป็นพวกที่ใช้พลังด้านลบแน่นอน...... น่าเป็นห่วงจริงๆ เลยนะ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกๆ.......)

14.00น. ที่บ้านของ คิบะ....
ยูกะ - คือว่า.... วันนี้น่ะ ต้องขอโทษคุณคิบะจริงๆ นะคะ ที่ฉันน่ะ พาคุณไปเจอกับเรื่องอันตรายแบบนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของคุณ แต่คุณกลับ...
คิบะ - อ่อ ไม่เป็นไรหรอกนะ....... ตอนนี้น่ะ ฉันคิดว่ากำลังช่วยเพื่อนนะ ก็เธอน่ะ เป็นเพื่อนของฉัน
ยูกะ - ........ ขอบคุณมากนะคะ คุณคิบะ
คิบะ - อืม....

16.00น. ณ ห้องครัว ของร้านอาหาร คุวากาตะ เลสเตอรอง
ไดจิ - เออ คุณวาตานาเบ้ครับ
วาตานาเบ้ - อ้า ไดจิคุง ว่าไงมีอะไรเหรอ
ไดจิ - คือว่า คุณวาตานาเบ้ครับ วันนี้น่ะ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ คือว่า ผมไม่ค่อยสบายน่ะครับ
วาตานาเบ้ - อื้ม ตามสบายนะไดจิคุง พักผ่อนให้มากๆ นะ ถ้ายังไงพรุ่งนี้ ก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านละกันนะไดจิ
ไดจิ - คร้าบ ขอบคุณนะคร้าบ... ไปละคร้าาบ (ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ ...)
วาตานาเบ้ - อ้า โชคดีนะไดจิคุง!........ เฮ้อ.........
ลูกค้า - ลุง อาหารได้ยัง
วาตานาเบ้ - คร้าบบบบ จะไปส่งเดี๋ยวนี้ล่ะครับ
ไคโด - "(หรือว่า...... หมอนั่น..... ตามไปดูดีกว่า!)" ลุง เดี๋ยววันนี้ผมไปก่อนนะครับ
วาตานาเบ้ - อืม พรุ่งนี้มากินอีกละไคโดคุง โชคดีนะ!

ระหว่างทางกลับบ้าน ซึ่งเป็นสวนสาธรณะ.... ไคโด ได้ตามดูไดจิอยู่ห่างๆ ไดจิ เริ่มรู้สึกง่วงนอน
ไดจิ - โอย.... เพลียจังเลย เหมือนเราไม่ค่อยสบายยังไงไม่รู้สินะ..... (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...) อะ ฮ๊าววว~~.... ไม่ไหวแล้ว... (ฟุบ!)
ไคโด - (ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...) !!? เฮ๊นาย!! (ตึก ตึก ตึกตึก....)
ไดจิ - *หลับ
ไคโด - เฮ๊นาย!! ตื่นสิ!!! ........ แล้วบ้านมันอยู่ไหนล่ะเนี่ย จะพาไปส่งก็ดันไม่รู้ที่อยู่..... สงสัยต้องพากลับไปด้วยซะแล้วมั้ง... เฮ้อ..... (ฟุบ... กึก... ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกตึกตึก....)

ณ ห้อง 503 ชั้น2 นากามุระอพาร์ทเมนท์...
ไดจิ - (คร่อกกก.....คร่อกกก....... กึก) อะ อ่าว.... ที่นี่ที่ไหนละเนี่ย อะ อ้าว คุณไคโด สวัสดีคร้าบบบบ
ไคโด - อ่า หวัดดีๆ " "(ฮ่า... หมอนี่ถ้าจะเป็นเอามาก...)"
ไดจิ - ว่าแต่ ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาที่นี่ทำไมอะคร้าบ
ไคโด - ที่นี่อะ ก็คือ อพาร์ทเมนท์ที่ฉันเช่าอยู่นั่นแหละ...... ระหว่างทาง ฉันเห็นนายกำลังเดินเซๆ แล้วก็ล้มลงไป พอเข้ามาดูก็เห็นว่าหลับ จริงๆ กำจะพาไปกองไว้หน้าบ้านนายนั่นแหละ แต่ไม่รู้ว่าบ้านนายน่ะมันที่ไหน ก็เลยพามาที่นี่สักพัก เอาล่ะ ถ้าตื่นแล้วก็กลับไปได้แล้วล่ะนะ "
ไดจิ - ง่า... ร่ายซะยาวเลย คร้าบๆ จะกลับเดี๋ยวนี้ล่ะคร้าบบ.... แต่ว่า.... คุณไคโดไปส่งผมหน่อยสิคร้าบ
ไคโด - (ตึง~!!) อะโธ่.... ไอเราก็นึกว่าจะกลับเอง " ..... อืมก็ได้ๆ งั้นเตรียมตัวได้ เดี๋ยวฉันขับมอ'ไซค์ไปส่ง..
ไดจิ - อะ ขอบคุณมากคร้าบบบบบบบ ศิษย์ขอคารวะ!
ไคโด - .... "

ณ บ้านไดจิ.. ไคโด ได้ขับมอเตอร์ไซค์ มาส่งไดจิที่บ้าน ด้วยการนำทางของไดจินั่นเอง...
(บรื้นๆ.... แถดๆๆๆ.........)
ไคโด - ที่นี่แน่เหรอ
ไดจิ - คร้าบบบบ ขอบคุณ คุณไคโด มากๆ นะคร้าบที่มาส่งน่ะคร้าบบบ ขอบคุณคร้าบบบ(พะงึกๆ..)
ไคโด - อืม พักผ่อนให้มากๆ ล่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปกันใหญ่
ไดจิ - คร้าบบบบบบบ~!! โชคดีนะคร้าบ
(บรื้นๆๆๆ.... บรื้นนนนนนนนนน~~~~....)

ไดจิ - (ตึก ตึก ตึก ตึก...) โอย.... กลับมาแล้วคร้าบ... วันนี้ไม่ไหวเลยแฮะเรา...... อะ.... ง่วงชะมัดเลย.... (ฟุบ!)
ในห้องรับแขก ไดจิเดินมาถึงโซฟา แต่เขาก็ง่วงมากๆ จนล้มลงไปนอนกับพื้นพรมตรงนั้น และหลับไปโดยไม่รู้ตัว

8.00น. สวนสาธรณะแถวๆ บ้านคิบะ... มีชายใส่หมวกแก๊ปคนหนึ่ง ยืนอยู่ใต้ต้นซากุระ มีหมาข้างถนนตัวหนึ่งเดินผ่านมา ชายคนนี้แปลงกายเป็นออร์เฟนอครูปแบบหมาจิ้งจอก(ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค) และกระโจนเข้าจัดการหมาตัวนั้นทันที
"หงิง~!!!!!!!?" (ฟิ่วววว.........)
"............ หึ" (วืดดด...... ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...)
ขณะที่ชายลึกลับนี้ กำลังเดินหายไป ก็มีคนแถวนั้น มาเห็นเข้า จริงรีบวิ่งไปบอกคนอื่นๆ

ณ บ้านคิบะ...... คิบะกำลังยืนคุยกันป้าข้างบ้าน เรื่องเกี่ยวกับช่วงนี้ หมาในหมู่บ้าน รวมทั้งหมาที่บางบ้านเลี้ยงไว้ ทยอยหายไปอย่างไร้สาเหตุ
คิบะ - อ๋า...... หมาที่คุณป้าเลี้ยงไว้ ก็หายไปเหรอครับ?
ป้าข้างบ้าน - เอ้อ หมาของป้าน่ะ ก็หายไปเหมือนกัน วันนั้นปล่อยออกมาเดินเล่นแค่สวนหน้าบ้านตรงนี้เอง พอป้าเดินกลับมาอีกที หมาของป้าก็หายไปแล้ว และอีกอย่าง ของคนอื่นๆ ก็หายนะ ขนาดหมาจรจัดแถวๆ นี้ พักหลังๆ ยังหายไปเลยคิบะคุง
คิบะ - ผมว่า หมามันอาจจะหายอยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ได้มังครับ
ป้าข้างบ้าน - ไม่หรอกๆ คิบะคุง ป้ากับคนอื่นๆ ก็หาดูจนทั่วแล้วก็ไม่เจอเลย หาจนไปอีกหมู่บ้านก็ไม่เจอ
คิบะ - อย่างนั้นเหรอครับ....... อ้อ คุณป้าครับ พอดีผมตั้งเตาแก๊สทิ้งไว้น่ะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวแก๊สไหม้ครับ แฮ่ๆ ^^"
ป้าข้างบ้าน - อื้อ...

ในห้องรับแขกของบ้านคิบะ...
ยูกะ - หมาหายอย่างนั้นเหรอคะ
คิบะ - ใช่ แถมไม่ได้หายแค่ตัวสองตัวนะ พักหลังๆ นี่ หายกันเกือบทุกวันเลย
ยูกะ - คุณคิบะคะ หรือว่าจะเป็น....
คิบะ - อืม.... ก็น่าสงสัยอยู่เหมือนกันนะ!
"แย่แล้วววว~~!! ตะกี้ มีคนเห็นปิศาจโผล่ออกมากินหมา แถวๆ สวนสาธรณะ!!!" เสียงมีคน
คิบะ/ยูกะ - !!!?!?
ยูกะ - ใช่แน่ๆ
คิบะ - ไปกันเถอะ!

ณ สวนสาธรณะต้นซากุระ.... พวกคิบะ ได้มาถึงสถานที่ แต่ไม่พบว่ามีใครอยู่....
คิบะ - ไม่เห็นมีเลย...
ยูกะ - (แว่บ!) ไม่หรอกค่ะ คุณคิบะ.... ระวังตัวไว้นะคะ แถวๆ นี้แหละ...
คิบะ - อืม....
(แฟบ!!!!)
ยูกะ - คุณคิบะระวังข้างหลัง!!!(ฟึบ!!)
คิบะ - อ๊ะ!!?(ผลัก!!! ฉัวะ!!) อ๊ะ!!! ยูกะ!!!!
ยูกะ - อะ โอ๊ย.....
คิบะ - ยูกะ!!!
ยูกะ - ไม่เป็นไรค่ะคุณคิบะ....

ขณะที่คิบะ กำลังจะโดนลอบโจมตี จากดานหลังนั้นเอง ยูกะ ก็บอกให้ระวังตัว และเธอก็ไปผลักให้คิบะพ้นไป แต่เอเอง ต้องโดนข่วนที่แขนจนเป็นแผล

ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - แฮ่~~~!!!!(ตึกตึกตึกตึกๆๆๆ....)
ยูกะ - อ๊ะ หนีไปแล้ว!!
คิบะ - อย่าหนีนะ!!! (ฟึบๆ ฟึบ!) แปลงร่าง!!!(วืดดดดดด!!)
ยูกะ - คุณคิบะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ ตามเขาไปเถอะค่ะ!! เร็วสิ!
ฮอร์สออร์เฟนอค - อืม รออยู่นี่นะยูกะ ย่าห์!!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....)
ยูกะ - ....... "(คุณคิบะ.....)" (กึก... ตึก... ตึก... ตึก..ๆ ๆ ๆ ๆ...)

ถึงแม้คิบะ จะบอกให้ยูกะรออยู่ที่ตรงเก้าอี้นั่งพักก็ตาม แต่เธอก็ยังเดินตามไป เพราะเป็นห่วงว่า คิบะจะเจออันตราย..

ทางด้านคิบะที่แปลงร่างเป็นฮอร์สอรอ์เฟนอค และวิ่งไล่ตามออร์เฟนอคหมาจิ้งจอก ในสวนสาธรณะที่กว้างใหญ่พอสมควร ในหมู่บ้านเขา...
ฮอร์สออร์เฟนอค - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆ...ตึก!) หยุดนะ!
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - (ตึก!.... กึก) แฮ่~~~!!..... แกมายุ่งอะไรกับฉัน
ฮอร์สออร์เฟนอค - นายใช่มั้ย ที่เป็นต้นเหตุที่หมาในหมู่บ้านหายไปหมดน่ะ!
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - ถ้าใช่แล้วทำไม ก็เพื่อเพิ่มจำนวนออร์เฟนอคประเภทสัตว์ให้มากขึ้นก็เท่านั้น!
ฮอร์สออร์เฟนอค - หา..... ออร์เฟนอคประเภทสัตว์???
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - อีกหน่อวยแกก็รู้เอง แฮ่~~!!! (ฟึบ!! ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆ...)
ฮอร์สออร์เฟนอค - เฮ๊ยอย่าหนีนะ!!!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆ...)

ตัดมาทางยูกะ ที่วิ่งตามคิบะมา แม้จะยังบาดเจ็บที่แขนอยู่ก็ตาม
ยูกะ - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆ...) คุณคิบะ!!! (ตึกๆๆๆๆๆ...)

ทางด้านคิบะ...
ฮอร์สออร์เฟนอค - (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ....)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - อะ นั่นเหยื่อมาอีกแล้ว!!!(ตึกๆๆๆๆๆๆๆ ฟึบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หา... หยุดนะ!!!!
หมา - บ๊อกๆ....
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - เหยื่อ!! เหยื่อของฉัน แฮ่~~!!!!!(ฟึบ!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - หยุดนะะะะะะะะะะะะะ~~~~!!!!!! (วีชชชชชชชช วิ้ง!!!!)

ขณะที่เจ้าฟ๊อกซ์อรอ์เฟนอค กำลังจะทำร้ายลูกหมาตัวเล็กๆ ที่เดินอยู่ในสวนนั้น คิบะก็พยายามวิ่งตามไปห้ามอย่างสุดชีวิต และขณะนี้เอง ร่างกายของเขาก็มีแสงสีฟ้ามาคลุมทั่วร่าง และเมื่อแสงนั้นแตกตัวหายไป ปรากฏเป็นฮอร์สออร์เฟนอค ในรูปแบบคนครึ่งม้า ในชุดเกราะสีเทาเข้มจนออกดำ พร้อมขาทั้งสี่ขา!! HORSE ORPHNOCH - SPRINT FORM ถือกำเนิดแล้ว!!!

ฮอร์สออร์เฟนอค(SP Form) - ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก~~!!!! (ตรึกตรึกตรึกตรึกตรึกตรึกๆๆๆๆ!!!!)


โปรดติดตามตอนต่อไป...

[Charmise]

ฮอร์สออร์เฟนอค(SP Form) - ย๊ากกกกกกกกกก~~!!! (วิ้งง~~!! ตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~~~!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - !!!??(ผัวะ!!!! คุบ กลุกๆๆ!!)

8.10น. ณ บ้านของไดจิ...
ไดจิ - (แว่บ!!)....... (กึก..) อะ...... เช้าแล้วเหรอ ตายล่ะ!! วันนี้มีเรียนนี่นา!! ไม่ทันแล้วรีบไปอาบน้ำก่อนดีกว่าเดี๋ยวสาย!!!(ตึกๆๆๆๆ... แอ๊ดดด......)

ในห้องน้ำ... ไดจิ กำลังยืนแปรงฟันอยู่หน้ากระจก วันนี้เขาไม่ได้สังเกตุว่ามีอะไรผิดปกติไป...
ไดจิ - (คว่อกๆๆๆๆๆๆ...) (วืด!) !!!?!? "(ตะกี้เหมือนเห็นหน้าเรามีลายด่างๆ ด้วย.... เอ่อ... เราคิดไปเองละมั้ง..)" (คว่อกๆๆๆๆ...)
(วืด!!... วืดดดด......)
ไดจิ - (คว่อกๆๆๆๆ.....) !!!?!?! เอ๊ย!!? หน้าเราเป็นอะไรไปเนี่ย!!?(แกร้ง....)
เมื่อไดจิหันกลับขึ้นมามองที่กระจกอีกที เขาก็ต้องตกใจมา เรพาะสิ่งที่พบก็คือ เขาเห็นมีรอยด่างๆ เป็นลวดลาย ขึ้นที่บริเวณใบหน้าของเขา เขาตกใจจนทำแปรงสีฟันตกลงไปในอ่างล้างหน้า


-!!มาสก์ไรเดอร์ ฮอร์ส!!-

บทที่12 "ไดจิ... เปลี่ยนไป!?"


ตัดมาทางคิบะในร่างออร์เฟนอค ที่กำลังต่อสู้กับฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค เนื่องจากเขาเข้าไปขวาง ไม่ให้ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค(ชายใส่หมวกแก๊ป) นั้นทำร้ายลูกหมา
ฮอร์สออร์เฟนอค(SP Form) - ย๊ากกกกกกก~~!!(ตึกตึกตึกๆๆๆๆ.... ขวับ!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - โอ๊ว!!!!(ผลัก!!!! กลุกๆๆ...)

คิบะวิ่งเข้ามาใช้ลำตัวสะบัดฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค กระเด็นกลิ้งไป ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอคตั้งท่าและวิ่งเข้ามาซัดคิบะจนเสียหลักล้มลง และคืนสภาพเป็นฮอร์สออร์เฟนอคร่างปกติ(จาก Sprint Form) แต่คิบะลุกขึ้น และวิ่งเข้าจู่โจมต่อ ด้วยดาบเหล็ก(Horse Repier) ใส่ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค แต่มันก็หลบได้อย่างว่องไว และมันยังสามารถเสกกรงเล็บออกมาจากสนับสนิ้วได้ด้วย...
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - (ฟึบ!!!) แฮ่~~!!!...... (วิ้ง!!! คริก! เฟี้ยว!!
ฮอร์สออร์เฟนอค - !!? อ๊ะ!!!(เฉ๊ง!!!) หนอย!!!(เฟียบ!!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - (เคร้ง!!!) แฮ่~~~~!! (คริกๆ!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ฮึ่ย!!(แครก!..)
ยูกะ - (ตึกตึกตึกๆๆ......ตึก!..) อะ..... คุณคิบะ.....

ณ บ้านไดจิ....
ไดจิ - แหก...แหก.......แหก...... "(นี่เราไม่ได้ตาฝาดแน่ เมื่อกี้นี่ มันเกิดอะไรขึ้นกัน!?.... ออกไปเดินเล่นหน้าบ้านดีกว่า เผื่อจะรู้สึกดีขึ้นหน่อย)"
(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก แอ๊ดดด.........)
ไดจิ - (ตึก ตึก ตึก....) (แว่บ!!) อะ.... ไอความรู้สึกเสียวๆ ในสมองนี่มันอะไรกันนะเนี่ย น่ารำคาญชะมัดเลย

ณ สวนสาธรณะต้นซากุระ... คิบะในร่างฮอร์สออร์เฟนอค ประมือกับฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค จนเริ่มอ่อนแรง เนื่องจากอีกฝ่าย(ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค) เกร่งและรวดเร็วเกินไป ยูกะ ซึ่งแอบดูอยู่ห่างๆ เริ่มรู้สึกเป็นห่วงคิบะมาก เพราะเขาเริ่มจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปซะแล้ว
(เคร้ง!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อ๊ากกกก~!!(เคร้ง!! ตุบ!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - แฮ่~~!!!! ตาย!!!!!(ตึกๆๆๆ ฟึบ!!!!)
ยูกะ - อ๊ะ!! แย่แล้ว!!! (ฟึบ!! ฟึบๆ ขวับ!!) แปลงร่าง!!(วืดดดดดดดดดด)
(ผลัก!!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - โอ๊ว!!!(กลุกๆๆ...)
ฮอร์สออร์เฟนอค - อะ! ยูกะ!(กึก)
เครนออร์เฟนอค - ย่าห์!!!(ฟ้าว!! ขวับ!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - !!!?(ตุบ!!!) ฮึ่ยย~~!! (ซวบ!!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๊าย~!?!(ผัวะ!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค - ยูกะ!!!

ณ ห้องประธาน ของบริษัทสมาร์ทเบรน....
สมาร์ทเลดี้ - ท่านประธานคะ มีโทรศัพท์ติดต่อจาก กลุ่มS.O.S. ค่ะ...
??? - อืม..... ขอบใจมาก.....(กึก) ฮาโหล....
???? - สวัสดีครับ ท่านประธาน
??? - สวัสดี.... ว่ายังไง ตอนนี้เรื่องแผนการณ์เพิ่มจำนวนประชากรณ์ออร์เฟนอคน่ะ ไปถึงไหนแล้วล่ะ
???? - ตอนนี้กำลังไปได้ดี.... ประชากรณ์ออร์เฟนอค เพิ่มขึ้นเยอะมาก.... แต่ว่า...
??? - อะไร?
???? - ตอนนี้ ก็มีออร์เฟนอคบางกลุ่ม ที่ต่อต้านการเพิ่มประชากรณ์ของพวกเรา....
??? - หมายความว่าไง?
???? - ก็อย่างที่บอกไปน่ะครับ....... มันยังมีบางคน ที่ต่อต้านการฆ่าฟันผู้คนของพวกเรา ทำให้แผนการณ์นั้น ดำเนินไปได้ยาก.....
??? - ถ้าอย่างนั้น คิดว่าควรจะทำยังไงล่ะ
???? - ผมคิดว่า....... ควรกำจัด.....
??? - กำจัดเลยหรือ?
???? - อาจจะไม่กำจัดเลยหรอกครับ แต่อาจจะหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้มาร่วมกับพวกเรา... แต่ถ้าไม่ยอม ก็คงต้องกำจัด
??? - อืม.... ก็ดี งั้นดำเนินตามนี้ละกัน
???? - ครับ....

ณ บ้านไดจิ...
ไดจิ - อืม.... รู้สึกดีขึ้นแฮะ... รีบไปโรงเรียนดีกว่า~~! (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ......)

ระหว่างทางไปโรงเรียน...
ไดจิ - (แว่บ!) ความรู้สึกนี่อีกแล้วเหรอ....
(ซวบ!!!)
ไดจิ - เย้ย!!?(ตุบ!! กลุกกลุกกลุก...)
เลดี้บักออร์เฟนอค - .... (ตึก ตึก ตึกตึก...)
ไดจิ - เหวอ ตัวอะไรน่ะ!!?

ขณะที่ไดจิกำลังจะเดินไปโรงเรียนนั้น ก็ต้องผ่านทุ่งหญ้าเล็กๆ เดินไป แต่ขณะที่กำลังเดินนั้น เขาถูกเลดี้บักออร์เฟนอค(แมลงเต่าทอง) บินเข้าโฉบใส่จนลงไปกลิ้งกับพื้น เขาตกใจมาก เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน จังหวะเดี๋ยวกับที่ไคโด ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี จึงได้ขี่ชนมันล้มไป
(บรื้นนนนนนนนนนน~~!!!!! ผลัก!!!)
ไดจิ - อะ คุณไคโด!!!
ไคโด - นี่.... ฉันอยากให้นายรู้ไว้หน่อยนึง ในโลกนี้น่ะ อาจจะยังมีบางสิ่งที่นายยังไม่เคยเห็นก็ได้น่ะ แปลงร่าง!!!(วืดดดดดดด...)
ไดจิ - !!?!? คุณไคโด!!?
เสนคออร์เฟนอค - นี่นายจะไปโรงเรียนก็รีบๆ ไปสิ
ไดจิ - อะ.....
เสนคออร์เฟนอค - เจ้าบ้าเอ๊ย ที่นี่มันอันตรายนะ (ผลัก!!!)โอ๊ว!!!(ตุบ!)
ไดจิ - คุณไคโด ตะกี้นี่ หน้าคุณไคโดเป็นรอย....... อย่างนั้นเราก็.......!!
เลดี้บักออร์เฟนอค - ถอยไปฮ้า~!!! (ผลัก!!!)
ไดจิ - โอ๊ว!!! อีนี่ตุ๊ด!!(ตุบ!!)
เสนคออร์เฟนอค - ก็ดูชื่อก็รู้ตุ๊ดทั้งแท่ง ย่าห์!!!!(ตึกๆๆ ซวบ!!!)
เลดี้บักออร์เฟนอค - !!!? กรี๊ด!!(ผลัก!!! ฟึบๆ ผัวะ! ผัวะ!)
เสนคออร์เฟนอค - เฮ๊ยๆ!!! อ๊าา!!(ตุบ!!!)
เลดี้บักออร์เฟนอค - ฮ๊าๆๆ~~!! ตายฮ่า~~!! (ผัวะๆๆๆๆ!!)
เสนคออร์เฟนอค - เย้ย เจอตบพิฆาตตบจูบๆ!!! โอ๊ว!!!(เผียะๆๆๆ!!! กึก!!)
ไดจิ - คุณไคโด!!!

ตัดมาทางคิบะ และ ยูกะ ที่แปลงร่างรับมือกับ ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค ที่สวนสาธรณะซากุระ...
ฮอร์สอรอ์เฟนอค - ฮึ่ม!!!(เฟียบ!!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - แฮ่~~!!(เคร้ง!!)
เครนออร์เฟนอค - ย๊าาาา~~!!(ผัวะ!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - !!?!(เผียะ!!! ฟ้าว ตุบโครม!!!!)
(วิ้ง.....)
"ยูกะถอยไป!!!!!" (ตึกตึกตึกตึกๆๆๆๆๆ~~!!)
เครนออร์เฟนอค - อ๋า... (ตึกๆ...)
ฮอร์สออร์เฟนอค(SP Form) - ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~!!!!!!!!!(ฉัวะๆ ฉับ!!!)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - !!!?!?(เฉ๊ง!!!!!!!!!!!!)
ฮอร์สออร์เฟนอค(SP Form) - (ตึกๆๆๆๆๆ..........ตึก!) .............. (วืดดดด......)
ฟ๊อกซ์ออร์เฟนอค - อ๊ากกกกก~~!!! (ตูมมม~!! ฟิ่ววว................)
ยูกะ - (วืดดดด...) คุณคิบะคะ เป็นยังไงบ้าง! (ตึกๆๆๆๆๆๆ....)
คิบะ - (กึก!) อะ... โอย... ไม่.. ไม่เป็นไร เจ็บแขนนิดหน่อยเอง กลับกันเถอะยูกะ......อะ..... (ตุบ!)
ยูกะ - อะ คุณคิบะ!!!!

ขณะที่คิบะเผด็จศึกฟ๊อกซ์ออร์เฟนอคเรียบร้อย ยูกะสังเกตุเห็นอาการของคิบะ ที่ดูจะเซๆ ไม่ค่อยมีแรง เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหาคิบะ แต่คิบะพยายามพูดเหมือนกับว่าเขานั้นไม่เป็นอะไรมาก แต่พอพูดยังไม่ทันจบ คิบะก็ล้มลงไปนอนกับพื้น

ทางด้านไคโดที่บังเอิญผ่านมา จึงช่วยไดจิจากการถูกทำร้าย แต่ว่าเลดี้บักออร์เฟนอคนั้น มีความไวกว่า ทำให้ไคโดจับการเคลื่อนไหวได้ยากมาก
เลดี้บักออร์เฟนอค - (วืช วืช วืช! ซวบ!!)
เสนคออร์เฟนอค - โอ๊ย!!!(ฉึบ! ฉึบ! ผลัก!!..)
เลดี้บักออร์เฟนอค - (วืชๆ... ตึก!) ฮ้าๆๆ.... สะใจฮ่า~!
ไดจิ - คุณไคโด!!!!....... ดีล่ะ ลองดูสักตั้ง บางทีเราอาจจะเท่ห์ขึ้นมาก็ได้!!! (ขวับ! ขวับ! ขวับๆๆๆๆ!! ฟึบ!) ........ แปลงบน เอ้ย! แปลงร่าง!!!!(วืดดดดดดดดดด...)
เสนคออร์เฟนอค - โอ๊ะ! ไดจิ...!!?

ขณะที่ไดจิ ที่กำลังยืนงง อยู่ในเหตุการณ์ ก็คิดขึ้นได้ ว่าเขาก็มีอาการคล้ายๆ ไคโด ตอนก่อนจะกลายร่างเป็นออร์เฟนอค เขาจึงเกิดนึกสนุก อยากแปลงร่างขึ้นมา และเขาก็ทำได้!!! ไดจิแปลงร่างเป็นออร์เฟนอค รูปแบบจั๊กจั่น มีผ้าพันที่คอ และมีผาคลุมปิดปาก คล้ายนินจา(ซีแคลออร์เฟนอค)
ซีแคลออร์เฟนอค - โอ๊ว... นี่เหรอร่างแปลงของเรา สุดยอด!!!
เลดี้บักออร์เฟนอค - (วืช วืช วืช!!! ซวบ!!!!)
เสนคออร์เฟนอค - ไดจิระวัง!!!
ซีแคลออร์เฟนอค - อะชึบ!!!(ฟึบ!!!) ฮ่าห์!!!(ฟึบ!!! ตึก!)
เสนคออร์เฟนอค - "(ไม่น่าเชื่อ.... เด็กคนนี้ เป็นออร์เฟนอคตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?)"
เลดี้บักออร์เฟนอค - !!?!(วืช~!! ซวบ!!!)
ซึแคลออร์เฟนอค - ฮึบ!!! ฮ่าห์!!!!(ผัวะ!!!!)
เลดี้บักออร์เฟนอค - (เผียะ!!!!)กรี๊ด!!! (ฟ้าว~.... วืชชชชช~!! ซวบ!!!)
ซีแคลออร์เฟนอค - เย้อ!!?
(เคร้ง!!!)
ซีแคลออร์เฟนอค - อะ.. คุณไคโด!!
เสนคออร์เฟนอค - นี่นายแปลงร่างได้ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ?
ซีแคลออร์เฟนอค - ก็ตั้งแต่ตอนที่ผมเห็นคุณไคโดแปลงร่างไงคร้าบ!!
เสนคออร์เฟนอค - เฮ๊ย! เวลาแบบนี้ยังจะมาพูดเล่นอีก หลบไป!!!
(วืช วืช วืช~!! ผัวะ!!!)
เสนคออร์เฟนอค/ซีแคลออร์เฟนอค - ฮึบ!!!/ฮ่าห์!!!(ฟึบ!!!)
เลดี้บักออร์เฟนอค - ว๊ายย~~!! 555+ (ฟึบ!! วืช วืช~~~!! ซวบ!!!)
เสนคออร์เฟนอค - หนอย หยามเหรอ ฮึบ!!(ฟึบ!!) ย่าห์!!! เดี๋ยวเจอฤทธิ์มีดสั้น!!(วิ้งงง~~!! คริก!)
ซีแคลออร์เฟนอค - อะ... มีอาวุธด้วยเหรอ... แบบนี้เราก็มีสิ!!! ย่าห์!!!(วิ้งงงงง~~!! คริก!)
เสนคออร์เฟนอค - เอาล่ะ ลุยมันเลยไดจิ!!!
ซีแคลออร์เฟนอค - คร้าบบบ~~!!
เสนคออร์เฟนอค/ซีแคลออร์เฟนอค - หยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~~!!!! (ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...)
(เคร้ง ฉึบฉับ เคร้งๆ!! ฉึบเคร้ง ฉัวะ!!!! ตูมมมมมมม~~~~~~!!!!)
ไคโด/ไดจิ - (ตึก!.... วืดดดดดดดดดด.....)
ไคโด - นี่นาย.... จะไปโรงเรียนใช่มั้ยล่ะ
ไดจิ - คร้าบบบบ
ไคโด - งั้นฉันไปส่งให้เอามั้ย
ไดจิ - คร้าบบบบ งั้นรบกวนด้วยนะคร้าบบบ~~!!

8.50น. ณ โรงเรียนมัธยมทามะ
ไดจิ - ครับ วันนี้ต้องขอบคุณ คุณไคโดมากนะคร้าบบบ
ไคโด - อืม งั้นฉันไปล่ะ
ไดจิ - คร้าบบบ โชคดีนะคร้าบบบ
(บรื้นนนนนนนน......นนนน.......)

(ตึก ตึก ตึก ตึก......)
ชุน - (กึก.... กึก.......) อะ........... ที่นี่......??
สมาร์ทเลดี้ - สวัสดีค้าาาา ที่นี่ก็คือ สถานที่พักฟื้นของเหล่าออร์เฟนอคมือใหม่นะจ๊ะ
ชุน - สถานที่พักฟื้น???....
สมาร์ทเลดี้ - (ตึก ตึก ตึก ตึก....) และคุณพี่ก็คือ สมาร์ทเลดี้นะจ๊ะ เป็นผู้ที่รับหน้าที่ ดูแลเหล่าออร์เฟนอค มือใหม่น่ะจ้ะ....
ชุน - ออร์เฟนอค???....... คือ.....?
สมาร์ทเลดี้ - ออร์เฟนอค ก็คือ คนที่ตายไปแล้ว แต่ไม่ยอมตาย ฟื้นขึ้นมาไงจ๊ะ พวกเหล่านี้ ก็จะมีพลังอำนาจเหนือมนุษย์ สามารถแปลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า ออร์เฟนอค ได้ยังไงล่ะจ๊ะ
ชุน - ถ้าอย่างนั้นผมก็......
สมาร์ทเลดี้ - ใช่แล้ว! น้องก็เป็น อรอ์เฟนอคเหมือนกันไงล่ะจ๊ะ
ชุน - อะ...........!!!??! "(นี่เรา......... เป็นออร์เฟนอค.... อย่างงั้นเหรอ!!?)"


โปรดติดตามตอนต่อไป...